Todos los capítulos de เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s: Capítulo 21 - Capítulo 30

หิมะแรกของปีตกแล้วทุกคนเอาแต่อยู่ในบ้าน พอความหนาวมาเยือนการอยู่รวมตัวกันแบบไม่นอนบนเตียงเตาเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ พอทุกคนกลับมาอยู่ในบ้านจึงแยกห้องกันนอน เพื่อให้ใช้เตียงเตาที่มีในบ้านเสิ่นเฟยฟางนอนกับพี่สาวทั้งสามคน พ่อแม่นอนอีกห้อง ในแต่ละคืนโจวเหม่ยฮุ่ยจะนำถ่านและฟืนมาใส่เตียงเตาให้ จนแน่ใจว่าจะอุ่นตลอดทั้งคืนค่อยกลับไปนอน พอผู้เป็นแม่ออกจากห้องนอนไปเสิ่นเฟยฟางรีบไปล็อกห้องแล้วพาพี่สาวเข้าไปนอนในมิติ หลับสนิทตลอดทั้งคืน พอใกล้เช้าค่อยออกมาแล้วทำเหมือนกับว่านอนอยู่ด้านนอกตลอดหลังจากงานเลี้ยงจบลงพ่อเฒ่าสามเป็นคนคุยกับหัวหน้ามือปราบว่าต้องการตามไปอยู่ใกล้ ๆ กองทัพด้วย พวกเขาไม่สร้างความเดือดร้อนให้แน่นอนเพราะเรื่องก่อนหน้านี้ทำให้คนในบ้านหวาดกลัว ประกอบกับไม่รู้จะไปอาศัยใคร หัวหน้ามือปราบรีบตอบตกลงทันและพร้อมจะให้คนล่วงหน้าไปหาบ้านเช่าให้ก่อนเสิ่นเฟยฟางนอนอยู่บนเตียงเตากับพี่สาว ทั้งสี่คนกำลังพูดคุยถึงทะเล “ทะเลกว้างมาก คนก็เยอะ ฉันเมาคลื่นทะเลด้วยแหละ ทุกคนบอกว่ารอบหน้าจะไม่พาฉันไปด้วยแล้ว และถ้าไม่จำเป็นฉันก็ไม่อยากไปอีก มันทรมานมาก ๆ”ทุกคนตื่นเต้นกับทะเลมาก เพราะไม่มีใครเคยออกจาก

ด้วยจำนวนคนเดินทางบวกกับมีเด็กหลายคนเพื่อความปลอดภัยการเดินทางจึงใช้เวลานานกว่าปกติ อาหมิงบอกว่าปกติพวกเขาใช้เวลาเดินทางด้วยเท้าเพียงสามวัน และรถยนต์ใช้เวลาไม่ถึงวันก็ถึงแล้ววันนี้คือวันที่ห้าของการเดินทางในที่สุดก็มาถึงท่าเรือใหญ่ของไห่หนาน เต็มไปด้วยผู้คนมากมายทั้งคนงานบนเรือ ลูกค้า เหล่าพ่อค้าแม่ค้าบริเวณหน้าท่าเรือ“เอ๊ะ อาเทาคะ ถ้าฉันจำไม่ผิดมันไม่สามารถขายของได้นี่คะ” เสิ่นเฟยฟางอุทานพลางชี้ไปแผงลอยของแม่ค้า พวกมันเป็นแผงลอยที่ติดกันยาว มีคนมาขายของมากมายเฉินหมิงวางเด็กหญิงลงพื้นพร้อมอธิบาย “ใช่แล้ว มีการประกาศห้ามขายของ แต่ว่าท่าเรือใหญ่ของไห่หนานคือแหล่งหาอาหารให้คนในกองทัพของพวกเรา จึงมีประกาศพิเศษเปิดพื้นที่ให้ขาย แต่มันไม่ได้ขายง่าย ๆ ต้องยื่นคำร้องต่อกองทัพก่อน”ถ้าให้เข้าใจง่ายในฉบับของเสิ่นเฟยฟางเองก็คือต้องมีเส้นสายในกองทัพเพื่อขายของ และต้องมีการคุ้มครองจากคนในกองทัพไม่อย่างนั้นคนที่ไม่ได้ขายต้องก่อความวุ่นวายเหว่ยเทาเห็นแววตาเลื่อนลอยของเด็กหญิงตัวน้อยจึงเลื่อนมือมาดีดหน้าผากเบา ๆ จนมีเสียงร้องโอ๊ย เขากล่าวต่อ “พวกเราเป็นทหารใหม่ในกองทัพได้ไม่นาน คุ้มครองบ้านเสิ่นไ

เสิ่นเฟยฟางมีใบหน้าไม่สบอารมณ์แต่เพราะยังเล็กหลายคนจึงเห็นว่าเธอทำหน้าตาน่ารักอยู่ “นายมีอะไรกับฉันอีก” “ฉันโม่ตงจวิน เธอชื่ออะไร” โม่ตงจวินเอ่ยถามเด็กน้อยตรงหน้าด้วยความสนใจ ด้านหลังยังมีลูกน้องคนสนิทที่มีใบหน้าเรียบนิ่งเดินตามหลัง ทำให้หกคนพ่อแม่ลูกพากันขยับถอยหลังอย่างพร้อมเพียง “เสิ่นเฟยฟาง” เด็กชายพยักหน้าก่อนยื่นป้ายบางอย่างมาให้ พร้อมกับบอกว่า “ยินดีที่ได้รู้จัก นี่คือป้ายชื่อของตระกูลโม่ ถ้าพวกเธอเดือดร้อนให้ถือมาที่กองทัพไห่หนาน” “คุณชาย!” คนสนิททั้งสองตกใจร้องเสียงดัง คุณชายน้อยของพวกเขาหวงป้ายชื่ออย่างกับอะไรดีทำไมถึงกล้ายกให้เด็กคนนี้ล่ะ เสิ่นเฟยฟางมองสำรวจทั้งสามคนก็เห็นได้ชัดว่าคนสนิทของโม่ตงจวินนั้นมียศใหญ่ แล้วครอบครัวของเด็กตรงหน้าจะยศใหญ่ขนาดไหนกัน? อย่างไรก็ตามมีขาทองคำมาให้เกาะขนาดนี้เธอยินดีรับเอาไว้ “ขอบคุณ” “แล้วเจอกันใหม่” โม่ตงจวินฉีกยิ้มและมองเสิ่นเฟยฟางอย่างถูกใจ เขาหันไปบอกคนสนิทแล้วพากันเดินออกจากบริเวณนี้ คนที่เหลือจึงกล้าหายใจอย่างโล่งคอ “อืม” ลับหลังทั้งสามคนเสิ่นกวงผิงกอดอกมองลูกสาวที่เธอป้ายชื่ออยู่ “ลูกไปรู้จักพวกเขาได้ยังไง ดูเหมือ

การเดินทางไกลตลอดหลายวันทำให้ทุกคนยกเว้นหัวหน้าครอบครัวพักผ่อนถึงสองวัน สามพี่น้องเสิ่นได้รับคัดเลือกการสมัครเป็นทหารในทีมมือปราบของหัวหน้ามือปราบโจว ทำให้พวกเขาต้องออกไปทำงานทุกวันเสิ่นเฟยฟางอ้าปากหาวพลางบิดขี้เกียจ ใบหน้าเล็กยู่ลงเล็กน้อยพร้อมเสียงบ่นดังขึ้น “พวกเราได้แต่นั่ง ๆ นอน ๆ ในบ้าน ยังไม่ทันได้ออกไปดูข้างนอกเลยว่าเป็นยังไงบ้าง”ผู้ใหญ่ในบ้านเห็นว่าเด็ก ๆ อ่อนเพลียจึงไม่ให้ออกไปวิ่งเล่นกลัวป่วยกัน ยิ่งกับเด็กผู้หญิงบ้านสี่ที่พี่สาวทั้งสามของเสิ่นเฟยฟางป่วยเธอจึงถูกกักบริเวณไปด้วยอี้เฟยเฟยพี่สาวสามของบ้านนั่งลงข้างน้องสาว แล้วเอ่ยสิ่งที่ทำให้เสิ่นเฟยฟางตาโต “ทุกเช้าแม่ของพี่จะออกไปซื้อของมาทำกับข้าว น้องสาวไม่ตามไปล่ะ”“เฮ้อ ทุกคนไม่ให้ออกไปน่ะสิ”“พี่สาวรองออกไปเล่นหน้าเรือนหลักทุกวันเธอไม่ไปเล่นกับหล่อนล่ะ” อี้เฟยเฟยเห็นน้องสาวนอนราบไปกับพื้นจึงเสนอความคิดขึ้นมา เพื่อไม่ให้หล่อนเบื่อเด็กในบ้านมีหลายคนจะให้เล่นด้วยกันทั้งหมดย่อมวุ่นวาย อี้เฟยเฟยเป็นลูกสาวคนเดียวของป้าใหญ่ทำให้หล่อนสนิทกับเสิ่นเฟยซินลูกสาวคนโตของบ้านสาม เพราะเด็กสาวจากบ้านสี่มีหลายคนทำให้พวกเธอเล่นด้วยกัน

การซื้อของมากมายภายในครั้งเดียวทำให้หลี่โจวหว่านต้องยืนนิ่งกว่าจะได้สติก็ตอนที่หลานสาวตกลงสั่งซื้อพวกมันไปแล้ว หล่อนหันมาคุยกับเสิ่นเฟยฟางที่ยังเดินดูข้าวของอื่น ๆ ในร้าน“ฟางเอ๋อร์ เงินมากมายขนาดนี้ไม่ใช่ว่าอยากใช้ก็ใช้ได้นะ จำนวนเงินเพียงเท่านี้พวกเราอยู่ได้หลายปีสบาย ๆ เลย”นอกจากพ่อเฒ่าสาม แม่เฒ่าสาม และตัวของเสิ่นเฟยฟางเองแล้ว แม้แต่พ่อแม่ของเธอก็ไม่รู้ว่าเงินเก็บของบ้านนั้น อยู่กับเสิ่นเฟยฟางทั้งหมด มีเพียงแม่เฒ่าสามที่เอาติดตัวไว้ไม่กี่สิบหยวนเพื่อใช้จ่ายในบ้าน เวลาต้องการใช้เงินค่อยมาเอากับเธอถึงแม้ว่าที่นี่อยู่ใกล้กองทัพทหารแต่พวกเธอเป็นคนนอกพื้นที่เข้ามาเช่าจวนโบราณหลังหนึ่ง ถึงมันขึ้นตรงต่อกองทัพแต่ไม่รู้เลยว่าจะมีคนมาขโมยข้าวของเมื่อไหร่ ลำพังของกินหายไปยังพอซื้อได้ แต่เงินหายไปนี่คือปัญหาใหญ่เสิ่นเฟยฟางเหยียบเก้าอี้ตัวเล็กดูของในถังใบใหญ่ “ป้าสะใภ้สามอย่าลืมสิคะว่าตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว พวกเราไม่มีธัญพืชให้เก็บเกี่ยวหรือแบ่งจากหน่วยผลิต ซื้อครั้งละมากต่อไปป้าใหญ่ไม่ต้องมาซื้อของหนัก ๆ กลับบ้าน”เพราะความไม่คุ้นชินกับสถานที่และยังหวาดกลัวหลาย ๆ อย่าง ผู้หญิงในบ้านเ