Alle Kapitel von Eski Kocamın Pişmanlığı: Kapitel 11 – Kapitel 20

"Annen seni soruyordu, son zamanlarda onunla hiç konuşmadın mı?"Rahatsızlıkla inledim. "Bugün aşırı konuşkansın ve bu sinirlerime dokunuyor Rowan. Beni sadece görmezden gelip her zaman yaptığın gibi yokmuşum gibi davranamaz mısın?"Direksiyonu tutuşu sıkılaştı. Çenesinin kasıldığını gördüm. Sinirleniyordu. Muhtemelen alıştığı o uysal kuzu gibi davranmadığım içindi. Tablolar tersine dönmüştü ve bu lanet olasıca hiç hoşuna gitmemişti.Eskiden onu mutlu etmek için kendimi paralardım. Onun istediği şey olmaya çabalardım. Emma gibi olmaya çabalardım. Âşık olabileceği eş olmak için elimden gelen her şeyi yapmıştım. Şimdi o deriyi üzerimden atmıştım ve bir köpek gibi ayaklarına kapanmıyor oluşum hoşuna gitmiyordu. Buna gülümsedim. Onu sinirlendirmek içimdeki bir şeyleri hafifletmişti.Oradan itibaren yolculuk sessiz geçti. Noah gülüp çizgi filmlerini takip ederken, ikimiz de koltuklarımızda kara kara düşündük. Bir saat sonra havaalanına vardık. Rowan çantaları bagajdan çıkarırken ben Noa

Ondan sonra bir süre öylece ayakta kaldık. Ağırlığımı bir ayağımdan diğerine verirken kendimi inanılmaz derecede garip hissediyordum. Ethan bana bakıyordu; mavi gözleri adeta ruhumu araştırıyordu. Onun o delici bakışından kaçınmak için bakışlarımı başka yöne çevirdim."Ethan," diye seslendi biri ve ben de başka bir memurun ona işaret ettiğini görmek için arkamı döndüm."Geliyorum," diye bağırdı Ethan bana dönmeden önce. "Seni gördüğüme sevindim güzelim, buralarda görüşürüz, tamam mı?""Tamam," diye mırıldandım.Bunun üzerine, uzaklaşmadan önce bana beklenmedik bir şekilde sarıldı. Az önce ne halt olduğunu merak ederek orada öylece kalakaldım.Bir süre sonra o sersemlikten silkelendim ve yürümeye başladım. Biraz market alışverişi yapmam gerekiyordu ve market okuldan pek de uzak olmadığı için yürümeye karar verdim.Kol askım çıkarılmıştı ve omzum hassas olup bazen ağrısa da hâlâ işlevseldi. Almam gereken her şeyi düşündüm ama aklımın ön planında Ethan ile olan etkileşimim vardı.B

Telefonu kapatır kapatmaz giyecek düzgün bir şeyler bulmak için odama koştum. Atış poligonuna gideceğimiz için rahat bir şeyler giymeye karar verdim; bu yüzden kot pantolon, tişört ve babetlerde karar kıldım. Ethan söylediği gibi on dakika içinde geldi ve hemen ayrıldık."Peki, seni bir emniyet mensubu olmaya iten neydi?" diye sordum yüzümü ona dönerek.Atmosfer rahattı ve onun etrafındayken kendimi huzurlu hissediyordum. Bu güzeldi. Uzun zamandır başka bir yetişkinin etrafında kendimi bu kadar rahat hissetmemiştim."Babam bir polis tarafından öldürüldü," diye omuz silkerek yanıtladı.Biraz şaşırarak kaşlarımı çattım. "Bu, çoğu insanı polis olmaktan soğuturdu.""Biliyorum ama babam iyi bir adam değildi ve iyi bir baba da değildi. Memurlar onu yasa dışı silah sattığı için vurarak öldürdüklerinde aslında rahatlamıştım. Kendini dokunulmaz sanan babam gibi çöpleri temizleyen o polisleri görmek, bende de aynı şeyi yapma isteği uyandırdı. Yaşadığım bölgeyi güvenli bir yer hâline getirme

"Eski karına ve onun kahramanına dik dik bakıyor olman," diye belirtti Gabe."O onun lanet olası kahramanı falan değil!""Öyle... unuttuysan hayatını kurtarmaya çalıştı, bu da onu Ava'nın gözünde bir kahraman yapıyor."Ava'nın Ethan'a dönüp ona daha önce gözlerinde hiç görmediğim bir şekilde baktığını gördüm ve bu hiç hoşuma gitmemişti."Çeneni kapa Gabriel," diye hırladım.Bunu açıkça komik bulan Gabe kıkırdadı."Bak, kendini toparlaman lazım. Buraya Emma'yla geldin, bu yüzden bütün lanet zamanı Ava'ya bakarak geçiremezsin. İstediğin kişi Emma, bunu hatırla; üstelik dikkatinin dağıldığını da fark etti."Bu sözler beni kendime getirdi. Emma'ya baktığımda onun oturduğunu, ellerini kucağında birleştirdiğini ve yüzünün asık olduğunu gördüm. Kahretsin! Gabe haklıydı. Emma bunu hak etmiyordu; bizim yeniden başlamamız gerekiyordu ama ben burada, hayatına devam etmiş gibi görünen Ava'ya kafayı takmış durumdaydım.Silahımı yere bıraktım ve ardından Emma'nın yanına oturdum."Özür diler

Sinirle ayağa kalkıp sabahlığımı üzerime geçirdim ve hızla merdivenlerden aşağı indim. Her kim beni rahatsız ettiyse ağzının payını alacaktı.O kişiye lanet okumaya hazır bir hâlde kapımı sertçe açtım ama olduğum yerde donakaldım. Görmeyi beklediğim en son kişi şu an kapımın eşiğinde duruyordu."Ne istiyorsun Emma?" diye tersledim.Onunla uğraşacak kadar uyanık değildim."Sadece seni Rowan'dan uzak durman konusunda uyarmaya geldim. O benim, onu benden tekrar çalmana izin vermeyeceğim," diye adeta hırladı.Kaşları çatılmıştı ve gözlerinin ardında bir ateş yanıyordu.Duygusuz bir şekilde güldüm. "Sabahın yedisinde evime gelip beni Rowan'dan uzak durmam için mi uyarıyorsun? Yanlış kapıyı çalıyorsun Emma."Onun geride bıraktığı o saf, aptal kız değildim ve beni ezip geçmesine izin verecek değildim."Rowan benim, Ava! O her zaman benimdi. Senin yüzünden hayatımın aşkıyla geçireceğim dokuz lanet olası yılı kaybettim ve bu kez kendi bildiğini okumana izin vermeyeceğim.""Onunla hiçbi