All Chapters of Eski Kocamın Pişmanlığı: Chapter 31 - Chapter 40

"Benim adım Lydia, Bayan Sharp." dedi hemşire. Yüzündeki gülümseme hâlâ yerindeydi.Onu inceledim. Gözlerim onu dikkatle süzdü. Ardından aynı şeyi yapmakta olan Letty'ye döndüm."Sizi ben işe almadım." dedim ikisine de. "Yanlış eve geldiğinizi söylemek isterdim ama adımı bildiğinize göre bunun bir anlamı yok. Yani geriye sadece iki ihtimal kalıyor, ya sizi başka biri işe aldı ya da bu sadece bir oyun."Yanlış anlamayın. Önümüzdeki birkaç gün ya da hafta boyunca ihtiyaçlarımla ilgilenecek bir hemşirenin olması harika olurdu ama bu durum bana gerçekten tuhaf gelmişti.Lydia çantasını yere bıraktıktan sonra bana döndü. "Bay Wood tarafından işe alındım ve derhâl gelmem söylendi."Dudaklarımdan sinirli bir homurtu çıktı. Bunu yapmış olmasına hem şaşırmış hem de öfkelenmiştim. Onun yardımını istemediğime ya da yardımına ihtiyacım olmadığına karar verdiğim anda kahraman olmaya karar vermişti. Evliliğimiz boyunca ona ihtiyaç duyduğum onca zaman neredeydi? Beni görmezden gelmiş ve sanki hi

Yüzü sertleşti ve bana doğru bir adım attı. "Lanet hayatında bir kere olsun mantıklı hareket et, Ava.""Gayet mantıklı davranıyorum. Senin yardımına ihtiyacım yok. Lanet olası hayatımdan çıkıp gitmen için boşanmak istedim… Daha önce beni zerre kadar umursamazken neden birdenbire bana yardım etmeye bu kadar meraklı oldun?""Noah'ın annesisin, tabii ki seni umursuyorum. Ayrıca aklından çıktıysa hatırlatayım, hayatından tamamen çıkamam çünkü bizim bir oğlumuz var. Bu da hayatlarımızın birbirine bağlı olduğu anlamına geliyor." diye hırladı, gözleri öfkeyle parlıyordu."En fazla on yıl daha. Ayrıca, Noah'ın hayatının bir parçası olman, benim hayatımın da bir parçası olman gerektiği anlamına gelmiyor. Aynı şekilde benim de seninkinin bir parçası olmam gerekmiyor." diye karşı çıktım.Artık gerçekten çok yorulmuştum, bu yüzden bir bar taburesine oturdum. Başım tonlarca ağırlık taşıyormuş gibiydi. Tek istediğim uzanıp biraz uyumaktı."Arabayı al!" diye bir kez daha emretti."Neden sen alı

Açık olan kapımın çalınmasıyla başımı kaldırdım."Ava, seni görmeye gelen biri var." dedi Lydia.Sonunda bana "Bayan" ya da "Hanımefendi" demesini engellemiş, yerine ismimle hitap etmesini sağlamıştım. Onun kalması için Letty'nin beni ikna etmiş olmasına minnettardım, çünkü Lydia bana çok büyük yardımda bulunuyordu. Hatta bazı ev işlerini bile benim için yapıyordu. Onsuz nasıl hayatta kalırdım, bilmiyorum."Kim o, anne?"Kıymetli oğluma dönmeden önce Lydia'ya kim geldiyse içeri almasını söyledim."Lydia adında iyi bir kadın. Ev işlerinde bana yardım etmek için burada." diye cevap verdim. O sırada ziyaretime kimin gelmiş olabileceğini düşünüyordum.Tahminim doğruysa ya Letty ya da Ethan'dı. İkisi de beni kontrol etmek için birkaç kez uğramıştı."Neden yardıma ihtiyacın var? Daha önce hiç ihtiyacın olmamıştı. Sen Süper Anne'sin." dedi, şüpheyle bana bakarak.Elbette haklıydı. Her şeyi her zaman tek başıma yapmıştım. Rowan'ın malikânesinde yaşarken bile. Bunun onun gözündeki yerim

Muhtemelen neler olup bittiğini merak ediyordu. Herkes Ava'ya karşı hiçbir zaman gerçekten bir şey hissetmediğimi biliyordu. Kahretsin, evliydik. Nüfuzlu biriydim ve düşmanlarım vardı ama ona hiçbir zaman bir koruma bile tutmamıştım. Noah'ın ise iki koruması vardı.Hatta Ava'nın kendisi bile bana ne olduğunu sormuştu. Neden birdenbire onun güvenliği ve iyiliğiyle ilgilenmeye başladığımı merak etmişti. Bu konuda kafası karışan tek kişi o değildi; ben de Ava'nın neden birdenbire benim için önemli hâle geldiğini anlamıyordum.Yorgunluktan bitkin bir hâlde iç çektim.Saatime baktığımda altı olduğunu fark ettim. Eve gitmeden önce altı buçukta Travis ve Gabe'yle bir şeyler içmek için buluşacaktım.Dosyaları da yanıma alıp ofisimden çıktım. Keyfim o kadar yerindeydi ki çalışanlarımdan hiçbiri bana iyi akşamlar demeye bile cesaret edemedi.Kulübe tam zamanında vardım ve doğruca özel bölüme geçtim. Burası Gabe'yle birlikte sahip olduğumuz seçkin kulüplerden biriydi."Sonunda geldin. Şunun

Gülleri koklarken minnettarlıkla içimi çektim. Rowan bana hayatımda bir kez olsun çiçek almamıştı. Kahretsin, bana onun için önemliymişim gibi bile davranmamıştı. Onun gözünde ben, çocuk sahibi olduğu bir baş belasıydım."Bunları hemen suya koyayım, sonra çıkabiliriz." dedim ve mutfağa yöneldim.Çiçekleri vazoya koyduktan sonra çıktık.Aynı anda hem gergin hem de heyecanlıydım. Ne yapacağımı, ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Yani, buluşmalarda ne yapılırdı ki? Neler konuşulurdu? Konuşmayı kimin başlatması gerekirdi? Kendimi o kadar yabancı hissettiğim bir durumun içindeydim ki her şeyi berbat etmekten korkuyordum."Sayısız kez buluşmaya çıkmış olmama rağmen ödümün kopması garip mi?" diye sordu Ethan, sessizliği bozarak.Güldüm. İçim biraz rahatladı. Beni kıskıvrak yakalayan kaygı yavaş yavaş dağılmaya başladı."Hiç de değil... Ben de bütün gün nefes nefeseydim ve gergindim." diye itiraf ettim. "Derslerime odaklanmamı bile zorlaştırdı."Öğrencilerim yeniden aralarına dönmüş olmama s