Alle Kapitel von Eski Kocamın Pişmanlığı: Kapitel 21 – Kapitel 30

Başım zonkluyordu. Aslında bunu boşverin. Bütün bedenim acı içindeydi. Gözlerimi açmaya çalıştım ama açamıyordum. Sanki göz kapaklarıma taşlar bağlanmış gibi ağırlaşmışlardı. Noah'a veya herhangi birine seslenmeye çalıştım ama ağzımdan tek bir ses bile çıkmıyordu.Hareket ediyordum. Ya da birileri beni hareket ettiriyordu. Her hareket beni sarsıyor ve acımı çok daha dayanılmaz bir hâle getiriyordu. "Keşke yavaşlasalar veya tamamen dursalar," diye düşündüm."Bize bir doktor lazım!" diye bağırdı birisi.Neden bahsettiklerini veya neden bir doktora ihtiyaç duyduklarını anlamıyordum. Ya da neler olduğunu. Bilincimi açık tutmaya çalıştım ama karanlık beni bir kez daha kucakladı ve ben de ona isteyerek teslim oldum.***Yeniden kendime geldiğimde, artık acı içinde değildim ama hâlâ gözlerimi açamıyordum. Bedenimi de hareket ettiremiyordum. Uzuvlarım sanki çimentoyla kaplanmış gibi ağır hissediyordum. Kendi bedenimin içine hapsolmuş gibiydim.İnsanların konuştuğunu duyabiliyordum ama se

Rowan"Ava nasıl, Rowan?" diye sordu Ava'nın annesi Kate.Sesindeki endişe gerçekti. Ağlamamak için kendini ne kadar zor tuttuğu duyulabiliyordu. Çok zor birkaç gün olmuştu ve ben Ava'yı neredeyse kaybettiğimiz gerçeğini hâlâ atlatamamıştım."Dün kısa bir süreliğine uyandıktan sonra tekrar uykuya daldı ve sen endişelenmeye başlamadan önce söyleyeyim; doktor bunun kafa travması olan hastalar için normal olduğunu söyledi."Rahatlayarak iç çektiğini duydum. Kate, kocasının ölümünden beri farklı biri olmuştu. Sadece Ava'ya yakınlaşmak istiyordu ama şimdi Ava ailesiyle hiçbir ilgisi olmasını istemediğine karar vermişti. Aslına bakılırsa hiçbirimizle hiçbir ilgisi olmasını istemiyordu."İyi olacak mı? Tamamen iyileşecek mi?""Evet, doktorlar umutlu ama tamamen iyi olup olmayacağından emin değiller. Söylemek için henüz çok erken ama bu tür kafa travmalarında komplikasyonlar olabileceğini söylüyorlar."Lanet olasıca korktuğum şeylerden biri de buydu. Tüm dürüstlüğümle, sadece onun iyi o

Ethan yatağın sağ tarafında, bir sürü açılmış kartla birlikte oturuyordu. Ava ise biraz doğrulmuş bir şekilde oturuyordu. Başındaki bandaja ve yüzündeki çiziklere rağmen gülümsüyordu ve bu, yüzünü tamamen değiştirmişti.Bana döndü ve o gülümseme yüzünden anında silindi."Defol," diye emretti.Buz gibi hâline geri döndüğünü tahmin etmiştim."Bu olmayacak Ava," dedim ona sakince ve yatağının sol tarafına oturdum.Yüzü öfkeyle kasıldı ve gözleri alev alev yanıyordu. Dün iyiydi, o hâlde ne halt olmuştu?"Seni burada istemiyorum, o yüzden siktir olup gider misin ve şu diğer ikisini de yanında götür... hiçbirinize burada ihtiyacım yok."Emma ve Travis'ten bahsettiğini tahmin ediyordum. Bir şeyler olmuştu. Dün nazikti ama bugün farklıydı. Belki de onu Emma ve Travis ile bırakmamalıydım."Sakinleşmen gerek Ava, iyi olmadığını ve kendini strese sokmaman gerektiğini hatırla," diyerek araya girdi Ethan.Ava'nın elini aldı ve nazikçe sıktı. Ava onların birleşmiş ellerine ve ardından Ethan

Neden hâlâ buradaydı ki? Onu içeri kim almıştı, onun gitmesini istiyordum. Onu yakınımda istemiyordum, ben uykuya daldığımda ne yapacağını kim bilebilirdi?"Bir şey yaptığım yok, sadece olanı olduğu gibi söylüyorum. Umarım o çete senden önce davranıp seni öldürmez; yani, tıpkı senin bana yaptığın gibi her şeyini elinden alırken bunu izlemeni istiyorum, oğlun da dâhil. Yakında bana anne diyecek."Nasıl aynı soydan gelebilirdik ki? Ona yaptığım şeyin yanlış olduğunu biliyordum ama lanet olsun, yeterince cezalandırılmamış mıydım?"Sen iğrenç bir sürtüksün Emma ama şunu bil, Noah seni hiçbir zaman annesi olarak görmeyecek... havaalanında seni nasıl görmezden geldiğini hatırlamıyor musun? Sen onun için bir hiçsin ve sen ile Rowan evlenseniz bile bir hiç olacaksın."Yüzü buruştu. Saniyeler önce sahip olduğu o zafer dolu bakışın yerini öfke almıştı."Bu hiç sorun değil... en azından Rowan'ın geceleri haykırdığı isim benimki, içimi kendi dölleriyle o kadar doldurmasını sağlayacağım ki ham

Uyandığımda yatakta yalnız olduğumu fark ettim. İç çekerek omuzlarımı düşürdüm. Tüm bunların bir rüya olduğunu zaten biliyordum. Rowan'ın benim yatağımda benimle uyumasının imkânı yoktu. Hastanede uykuya daldıktan sonrasını tam olarak hatırlamıyordum. İçime o kadar çok ilaç pompalanmıştı ki aslında gerçekte var olmayan şeyleri hayal etmeye başlamıştım.Yavaşça yataktan çıktım ama oda dönmeye başladığında oturmak zorunda kaldım. Birkaç dakika sonra dikkatlice banyoya yürüyüp duş aldım. Sadece o ağır hastane kokusunun tenimden yıkanıp akmasını istiyordum.Yapmam gereken o kadar çok şey vardı ki nereden başlayacağımı bilmiyordum. Ne telefonum vardı ne de arabam. Polis, ben yere çarptığımda telefonumun parçalandığını söylemişti. Okuldan birkaç haftalık iznim vardı ama işe dönmeden önce araba durumumu çözmem gerekiyordu.Üzerimi giyinmeyi bitirdiğimde başım beni öldürüyordu."Kahretsin! Ağrı kesicilerime ihtiyacım var," diye düşündüm.Önümüzdeki birkaç gün nasıl hayatta kalacağımı mera