All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 111 - Chapter 120

เวินหร่านสะบัดมือเขาออก เธอไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดกับเขาอีกต่อไปแล้ว“อย่าลืมเซ็นชื่อลงในเอกสารด้วยล่ะ!”ไม่มีคำว่ากล้าหรือไม่กล้าสำหรับเธออีกแล้วที่เธอต้องเดินทางมาถึงจุดนี้ได้ ก็เป็นเพราะถูกพวกเขาบีบคั้นทั้งสิ้นเมื่อความผิดหวังในใจของคนคนหนึ่งสั่งสมจนถึงขีดสุด เธอก็พร้อมจะทำทุกอย่างโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ทั้งยังต้องการละทิ้งทุกสิ่งเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่!เวินหร่านไม่ได้หันหลังกลับเข้าห้อง แต่เลือกที่จะเดินออกจากบ้านไปทันทีนี่เป็นครั้งแรกที่เธอทิ้งฟู่จิ่งเฉิงไว้เบื้องหลัง แล้วเป็นฝ่ายเดินกระแทกประตูออกไปเอง!...ราตรีเย็นเยียบดั่งสายน้ำเวินหร่านเดินอยู่บนถนนเพียงลำพังสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านจนร่างกายรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจแต่ความหนาวนั้นกลับยังไม่ถึงหนึ่งในหมื่นของความเย็นชาที่กัดกินอยู่ภายในใจของเธอเลยเพียงเพราะเธอเป็นลูกสาวของแม่เล็ก เลยต้องถูกพี่สาวอย่างเวินฉีเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้าอย่างนั้นหรือ?แม้ว่าเธอจะพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อขัดขืนสักครั้งแต่กลับกลายเป็นว่าทั้งแม่แท้ ๆ และสามีของเธอกลับพากันรุมประณามเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนรอบตัวเธอกลายเ

ฝีเท้าของเวินหร่านหยุดชะงักลงในทันที“ประธานซาง มีอะไรจะสั่งอีกหรือคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยออกคำสั่ง “รินน้ำให้ผมหน่อยแก้วหนึ่ง”เวินหร่านหันกลับไปมองเขาเธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมเดินกลับไปรินน้ำแล้วนำไปส่งให้เขา“ประธานซาง เชิญค่ะ แล้วไว้พรุ่งนี้ฉันจะแวะมาดูอาการใหม่นะคะ!”เวินหร่านยังคงตั้งใจที่จะขอตัวกลับซางเลี่ยรุ่ยขมวดคิ้วแน่นก่อนจะคว้าข้อมือของเธอแล้วกระชากตัวเข้ามาใกล้จนประชิดตัวเขา“ถึงคุณจะไม่ได้ติดค้างบุญคุณผมหนึ่งพันห้าร้อยล้านบาท แต่ผมน่ะ ยังติดค้างคุณอยู่อีกห้าแสน...” เขากล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำเวินหร่านกะพริบตาปริบ ๆ “หมายความว่ายังไงคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย “ผมเคยตกลงไว้ว่าจะให้คุณนอนกับผม แต่ตอนนี้ผมบาดเจ็บอยู่ เลยยังตอบสนองความต้องการของคุณในตอนนี้ไม่ได้”เส้นเลือดบนหน้าผากของเวินหร่านเต้นตุบ ๆ ขึ้นมาทันทีไม่นึกเลยว่าเขาจะยังจำเรื่องนี้ได้แม่นนัก“ไม่ ไม่ต้องหรอกค่ะ...” เธอรีบโบกมือปฏิเสธพัลวันอันที่จริง แทนที่จะได้ตัวเขามาครอบครอง เธอกลับอยากจะทวงเงินห้าแสนนั้นคืนมากกว่าซางเล

ในขณะที่ซางเลี่ยรุ่ยวางสายโทรศัพท์และหันกลับมานั้นก็พบว่าเวินหร่านล้มตัวอยู่บนโซฟา และหมดสติไปแล้วเมื่อโรคฮิสทีเรียกำเริบ หากไม่ได้รับการตอบสนองตามต้องการเป็นเวลานาน สุดท้ายก็จะหมดสติไปและครั้งต่อไปอาการจะยิ่งรุนแรงขึ้นกว่าเดิมเขาขมวดคิ้วและเดินไปที่ข้างโซฟาตรงที่เธอนอนอยู่ดวงตาคู่นั้นของเวินหร่านปิดสนิท ท่านอนช่างยั่วยวนชวนเหลือเกินเพราะอาการฮิสทีเรียเพิ่งกำเริบ ทำให้เสื้อผ้าบนตัวของเธอในตอนนี้ถูกดึงจนยุ่งเหยิงไม่เพียงเรียวขายาวขาวเนียนทั้งสองข้างที่เผยออกมาเท่านั้น แม้แต่เนินอกของเธอก็ปรากฏให้เห็นราง ๆ ...นัยน์ตาของซางเลี่ยรุ่ยพลันหม่นลงไฟร้อนพลันวาบขึ้นบริเวณท้องน้อยในทันทีร่างสูงใหญ่ของเขาโน้มลงมากดทับอยู่บนร่างของเธอ และกำลังจะประกบบนริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ...ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอกซางเลี่ยรุ่ยจึงต้องลุกขึ้น และเดินไปเปิดประตูเป็นคนที่เขาเพิ่งสั่งให้ไปเอายาโรคอิสทีเรียมาส่งแต่น่าเสียดายที่มาช้าไปก้าวหนึ่ง เพราะตอนนี้เวินหร่านนอนหมดสติไปแล้วเขารับยามาแล้วปิดประตูลงครั้งนี้เขาไม่หันไปมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนโซฟาอีกเลยไม่ใช่ไม่อยา

เขาหมายถึงฟู่ตานฉิงอย่างนั้นเหรอ?แต่ว่าฟู่ตานฉิงเป็นคู่หมั้นของเขาไม่ใช่หรือไง?ในสายตาของเวินหร่านเต็มไปด้วยความสงสัยมือที่ช่วยเขาสวมเสื้อพลันเคลื่อนผิดจังหวะดันเผลอไปลูบลงบนหน้าอกของเขาโดยไม่รู้ตัวกว่าเธอจะรู้ว่ามีบางอย่างผิดแปลกไปก็สายเกินไปแล้วเวินหร่านเบิกตากว้าง มองกล้ามอกกำยำที่ชวนสะกดสายตาตรงหน้าใบหน้าสวยงามพลันแดงก่ำในชั่วพริบตาหัวใจยิ่งเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ “ฉัน...ไม่ได้ตั้งใจ...”เวินหร่านรีบชักมือกลับ ใบหูค่อย ๆ ร้อนผ่าวขึ้นอย่างไม่รู้ตัวซางเลี่ยรุ่ยมองเธอที่หน้าแดงจนถึงใบหูความร้อนรุ่มอันประหลาดพลันลุกโชนขึ้นภายในร่างกายสายตาของเขายิ่งร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ...เวินหร่านชาวาบไปทั้งตัวไม่รู้ว่าคำอธิบายของเธอ เขาจะเชื่อหรือไม่เธอรีบดึงผ้าห่มออกและลงจากเตียง จากนั้นวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเวินหร่านใช้เวลาครู่หนึ่งถึงจะสงบสติอารมณ์ลงได้ จากนั้นจึงเปิดน้ำล้างหน้าเมื่อเธอออกมา ก็เห็นว่าซางเลี่ยรุ่ยแต่งตัวเรียบร้อยและลงจากเตียงแล้วบนตัวของเขาสวมเสื้อโค้ทสีเข้ม สีหน้าดูดีกว่าเมื่อวานมากใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม รูปร่างสูงสง่าทั่วทั้งร่างเปล่งประกายความ

“รู้ก็รู้ไปสิ!” เวินหร่านพูดแทรกแม่ขึ้นมาทันทีเฉิงหว่านอี๋มองเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง “แกพูดว่าอะไรนะ?”เวินหร่านเงยหน้าขึ้น และพูดซ้ำอีกครั้งว่า “หนูบอกว่าอยากให้รู้ก็ให้รู้ไปสิคะ! ยังไงหนูกับพวกเขาก็ไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว!”ตั้งแต่ที่เธอออกจากตระกูลเวินคราวก่อน ก็ถือว่าแตกหักกับพ่อและแม่ใหญ่ไปเรียบร้อยแล้วเธอไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขั้นคิดว่าพ่อกับแม่ใหญ่จะให้อภัยเธอได้ คนเดียวที่เธอยังแอบหวังพึ่งน้ำบ่อหน้าก็คือ เฉิงหว่านอี๋ ผู้เป็นแม่แท้ ๆ ของเธอเพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกตบหน้าเรียกสติกลับมาเร็วเช่นนี้เฉิงหว่านอี๋ถามขึ้นด้วยความโมโห “เวินหร่าน แกหมายความว่ายังไง? ไม่ใช่ว่าแกคิดจะตัดขาดกับตระกูลเวินจริง ๆ หรอกใช่ไหม?” “แม่ใหญ่อยากไล่หนูออกจากตระกูลเวินมาตลอด ส่วนพ่อก็ไม่เคยสนใจลูกสาวที่มีหรือไม่มีก็ได้อย่างหนู...” เวินหร่านหรี่ตามองเธอ “แล้วแม่ล่ะคะ? แม่สนใจหนูบ้างไหม?” แววตาของเฉิงหว่านอี๋สั่นไหวและพูดขึ้นราวกับปากไม่ตรงกับใจ “แน่นอนว่าแม่ไม่อยากให้แกออกจากตระกูลเวิน”เวินหร่านมองออกว่าแม่กำลังโกหก ความเศร้าในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้นหลายส่วน“แม่วางใจเถอะค่ะ การที่หนูจากไ