บททั้งหมดของ บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: บทที่ 121 - บทที่ 130

สมองของเวินหร่านว่างเปล่าไปชั่วขณะ เธอเกือบคิดว่าตัวเองกำลังฝันไปเสียแล้วไม่รู้ว่าในบาร์มีบอดี้การ์ดสีหน้าเย็นชา ร่างกายสูงใหญ่กลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ทั่วทั้งบาร์เงียบลงทันทีความรู้สึกกดดันอย่างรุนแรงทำให้ทุกคนหายใจอย่างระมัดระวัง เวินหร่านเอียงคอ พลางมองชายตรงหน้าด้วยความสงสัย หลังจากดื่มเหล้าจนเมา ทำให้สายตาของเธอพร่าเลือนเธอโบกไม้โบกมือให้เขา “ไฮ คุณดูคล้ายเจ้านายฉันเลยนะคะ...” ซางเลี่ยรุ่ยคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน เดิมทีเพียงอยากดูให้แน่ใจว่าเธอได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ทว่ากลิ่นเหล้าอันรุนแรงโชยออก... ซางเลี่ยรุ่ยขมวดคิ้วอย่างรวดเร็ว ก่อนก้มลงมองเธอ เวลานี้เวินหร่านแก้มแดงระเรื่อ ดวงตาพร่าเลือนด้วยความเมาเห็นได้ชัดว่า เธอเมามากแล้วมิน่าถึงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร! “จะดื่มด้วยกันสักแก้วหน่อยไหม...อ๊ะ...” เวินหร่านตั้งใจจะชวนเขาดื่มด้วยกัน แต่พูดได้เพียงครึ่งคำ จู่ ๆ เธอก็ถูกซางเลี่ยรุ่ยแบกขึ้นมา ร่างกายลอยขึ้นอย่างกะทันหันศีรษะยิ่งมึนงงกว่าเดิม เวินหร่านรีบใช้มือทุบอกเขา “ปล่อยฉันลงนะ ฉัน...จะเดิน...เอง...” ซางเลี่ยรุ่ยไ

เวินหร่านหน้าแดงก่ำ จากนั้นก็รีบส่ายหน้าให้ตายเถอะ!นี่เธอคิดอะไรอยู่กันแน่?ทำไมถึงได้ลุ่มหลงร่างกายของบอสแบบนี้?นั่นต้องเป็นเพราะเธอไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายมานานเกินไปจนโหยหาแน่ ๆ นอกจากนี้ตอนนี้เธอยังมีอาการของโรคฮิสทีเรีย ถูกต้อง มันต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน!เวินหร่านหันหน้าหนี เธอไม่กล้าสบสายตากับเขาอีก“ตื่นแล้วเหรอ?”ซางเลี่ยรุ่ยเดินมาที่ข้างเตียง แล้วมองเธอด้วยสายตาเกียจคร้าน เวินหร่านพยักหน้า แล้วถามเสียงเบาว่า “ประธานซาง ทะ…ทำไมคุณถึงพาฉันมาที่บ้านล่ะคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยพูดขึ้นด้วยท่าทางจนปัญญา “เมื่อคืนนี้คุณเมามากจนหลับบนรถของผม ไม่ว่าจะปลุกยังไงก็ไม่ยอมตื่น ผมก็เลยต้องพามาด้วย ผมคงทิ้งคุณไว้ที่ข้างถนนไม่ได้หรอกใช่ไหม?”เมื่อได้ยินดังนั้นใบหน้าของเวินหร่านก็แดงซ่านขึ้นอย่างต่อเนื่อง “...”เมื่อวานนี้เธอดื่มหนักเกินไปหน่อยจริง ๆ คาดไม่ถึงว่าตอนนี้จะจำอะไรไม่ได้เลย แม้เธอจะจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนนี้เขาปลุกเธอหรือเปล่า แต่เมื่อคืนนี้เธอยังนอนอยู่บนรถของเขา ตื่นเช้ามาเธอกลับนอนอยู่บนเตียงของเขาแล้ว แบบนี้มันไม่เหมาะสมอย่างมาก เวินหร่านรีบพลิกตัวลงจากเตียงเธอเอาแต่ก้ม

เวินหร่านขมวดคิ้วแน่น “ประเด็นสำคัญเลยก็คือพยานปากเอกของคดีหวงอี้อันได้กลับคำให้การแล้ว เขาตั้งข้อสงสัยว่าคลิปกล้องวงจรปิดเป็นของจริงหรือเปล่า นอกจากนี้เขายังจะรับผิดชอบเองทุกอย่าง ประกอบกับการกดดันจากตระกูลเวิน คดีนี้จึงไม่มีความเชื่อมโยงกับแม่ใหญ่และเวินฉีเลย”หลีลี่โมโหขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “หรือพ่อของเธอไม่คิดจะสืบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียดบ้างหรือไง? ไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเขา ตอนนี้เธอโดนคนวางยา แต่ผู้บงการที่อยู่ด้านหลังยังคงลอยนวล เรื่องนี้เขาไม่คิดจะตามต่อหรือไง?”เวินหร่านหัวเราะเสียงเย็น “ในใจของพ่อฉัน เขามีลูกสาวเพียงคนเดียว นั่นก็คือเวินฉี! ส่วนฉันก็เป็นของแถมจากแม่เล็กที่ให้กำเนิดลูกชายอย่างเวินจ้าวเหลียงเท่านั้นแหละ”หลีลี่สงสัย “ของแถม? หมายความว่ายังไง?”เวินหร่านเลิกคิ้วขึ้น “จะมีหรือไม่มีก็ได้ไง”แม้คำพูดประโยคนี้จะทิ่มแทงหัวใจ แต่มันก็เป็นความจริง หลายปีที่ผ่านมานี้สถานะของเธอในตระกูลเวินก็ไม่ได้มีอะไรมากกว่าของแถมของเวินจ้าวเหลียงไม่มีใครหันมาเหลือบแลเธอ และยิ่งไม่มีใครสนใจความรู้สึกของเธอ และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เธออยากออกจากตระกูลเวิน...หมดเวล

“มองพอหรือยัง?” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของซางเลี่ยรุ่ยดังขึ้น เวินหร่านดึงสติกลับมาด้วยความตกตะลึง ทันใดนั้นใบหน้าของเธอก็แดงซ่านขึ้นเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำผิดแล้วถูกจับได้“ปะ ประธานซาง ฉัน...คือ...” เธอพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก “ชอบแอบดูผู้ชายอาบน้ำเหรอ? สามีของคุณไม่ได้ทำให้คุณพอใจหรือไง?”ซางเลี่ยรุ่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงมืดมน แต่ก็แฝงด้วยการประชดประชัน หัวใจของเวินหร่านสั่นสะท้าน เธอก้มหน้าลงด้วยความกระดากอาย และไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขาความจริงแล้วเขาเดาได้ถูกต้องเลย!ฟู่จิ่งเฉิงสามีของเธอไม่ได้ทำให้เธอพอใจเลยไม่ ไม่ใช่ว่าไม่ทำให้เธอพอใจแต่ไม่เคยทำอะไรกับเธอเลยต่างหาก หลังจากพวกเขาแต่งงานกันแล้ว เขาก็ซื่อสัตย์ต่อเวินฉีผู้เป็นพี่สาวของเธอ ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธที่จะแตะต้องตัวเธอ และยิ่งเธอไม่ได้รับเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งโหยหามากขึ้นเท่านั้น นอกจากนี้เธอยังป่วยเป็นโรคฮิสทีเรียด้วยเวินหร่านรู้สึกว่าเธอควรจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด หากเธอยังมองต่อไป โรคฮิสทีเรียจะต้องกำเริบแน่นอน!แต่เธอยังไม่ทันได้ขยับตัว ซางเลี่ยรุ่ยก็ผลักประตูห้องน้ำออกมาอย่

เวินหร่านรีบเดินทางไปที่สถานีตำรวจ เธอเห็นว่าฟู่จิ่งเฉิงกับฉินเยว่เชาต่างก็หน้าตาเนื้อตัวสะบักสะบอมได้แผลกลับมาด้วยกันทั้งคู่“เกิดอะไรขึ้น?” เธอรีบเข้าไปข้างกายฟู่จิ่งเฉิงพลางเอ่ยถามก่อนจะเอื้อมมือออกไปพยุงเขา แต่เขากลับผลักเธอออกไปด้วยความรังเกียจ “ไม่ต้องมายุ่ง!”แววตาของเวินหร่านประกายกรุ่นโกรธเขาคิดว่าเธออยากยุ่งมากหรือไง?แต่ตอนนี้เธอยังเป็นภรรยาในนามอยู่หากเธออยากหย่าให้เร็วที่สุดก็จะต้องได้รับความร่วมมือจากเขาเธอไม่อยากตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาในตอนนี้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอเดินทางมาประกันตัวเขาที่สถานีตำรวจในเวลาดึกดื่นแบบนี้ แต่ใครจะไปรู้ว่าความพยายามของเธอจะไร้ความหมาย!ฟู่จิ่งเฉิงไม่สนใจเธอเลยฉินเยว่เชาที่อยู่ด้านข้างและเพิ่งให้การเสร็จก็ทนดูต่อไปไม่ไหว“คนนามสกุลฟู่ นายทำอะไรของนาย? ภรรยาของนายรีบมาประกันตัวนายด้วยความหวังดีแต่นายกลับไม่ให้เกียรติเธอแบบนี้เนี่ยนะ!”ฟู่จิ่งเฉิงกำหมัดกรอด ความพยาบาทภายในร่างกายถูกระเบิดออกมาอย่างเห็นได้ชัด“เธอคือภรรยาของฉัน นายไม่ต้องมายุ่ง!”เขาหมุนตัวกลับ จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่ฉินเยว่เชาอีกครั้ง เขากระชากคอเสื้อของ