Tous les chapitres de : Chapitre 151 - Chapitre 160

แพทย์เอ่ย “คนไข้ได้รับการกระแทกอย่างรุนแรง มีกระดูกหักหลายแห่งและอวัยวะภายในมีเลือดออกรุนแรง ตอนนี้ยังไม่พ้นขีดอันตรายครับ 48 ชั่วโมงต่อจากนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญ หากเธอไม่ฟื้นขึ้นมาภายใน 48 ชั่วโมง มีความเป็นไปได้สูงที่เธออาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย...”เวินหร่านหน้าถอดสี “ที่ว่าอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย หมายความว่ายังไงคะ?”แพทย์ถอนหายใจด้วยความเสียดาย “นั่นหมายความว่า มีความเป็นไปได้ที่เธออาจจะต้องกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราครับ!”เจ้าหญิงนิทรา?สมองของเวินหร่านดังอื้อขึ้นมาราวกับระเบิดกลางอกเหมือนถูกอะไรบางอย่างพุ่งชนเข้าอย่างจังเธอดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงไม่...หลีลี่จะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราได้อย่างไร?เธอรับไม่ได้!น้ำตาเอ่อล้นออกมาจนเต็มหน่วยตาของเวินหร่านในทันทีภาระหนักอึ้งในใจถึงขีดสุดภาพตรงหน้าของเธอมืดดับลง ตามด้วยสติที่พร่าเลือนหายไป...เมื่อเวินหร่านลืมตาขึ้น ท้องฟ้าข้างนอกเพิ่งจะเริ่มทอแสงรำไรเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและมองเห็นเพดานที่ดูหรูหราแปลกตาสัญชาตญาณทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่งที่นี่คือที่ไหน?“ตื่นแล้วเหรอ?”ยังไม่ทันที่เธอจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น เสียง

ภายในห้องทำงานประธานซางเลี่ยรุ่ยที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานยังคงมีรอยยิ้มแต้มอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเขานึกถึงเวินหร่านที่กำลังรอเขาอยู่ที่บ้านในตอนนี้ ทำให้ภายในใจของเขารู้สึกอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเจียงฮ่าวผลักประตูเข้ามาเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของบอส เขาเกือบจะคิดไปว่าตัวเองตาฝาดบอสใหญ่เป็นอะไรไป?ทั้ง ๆ ที่เรื่องการรั่วไหลของแผนงาน BC ยังแก้ไม่ตกแท้ ๆ ทำไมตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ เขาถึงดูใจลอยเช่นนี้?บางครั้งรอยยิ้มบนใบหน้านั่นยังดูแปลกประหลาดพิกล“บอสครับ?” เจียงฮ่าวเดินมาหยุดที่หน้าโต๊ะทำงานของเขาใบหน้าหล่อเหลาของซางเลี่ยรุ่ยกลับคืนสู่ความเย็นชาในทันที “มีอะไร?”เจียงฮ่าวกล่าวด้วยความกังวล “วันนี้เวินหร่านไม่มาทำงานทั้งวันเลยครับ ผมไปที่โรงพยาบาลก็ไม่เจอตัวเธอ โทรศัพท์ไปก็ไม่รับสาย ไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?”ซางเลี่ยรุ่ยทอดสายตามองอย่างลุ่มลึก “เธอไม่เป็นอะไรหรอก ตอนนี้เธอพักอยู่ที่บ้านของฉัน!”เจียงฮ่าวชะงักงันเกือบคิดไปว่าตัวเองหูฝาด“อะไรนะครับ? เธอพักอยู่ที่บ้านของบอส?”ซางเลี่ยรุ่ยเก็บสีหน้าตกตะลึงของอีกฝ่ายไว้ในสายตา ก่อนจะเลิกคิ้วถา

ซางเลี่ยรุ่ยยักไหล่พลางหัวเราะ “ก็ใช่สิ ผมตั้งใจเลิกงานก่อนเวลาเพื่อกลับมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ ดีใจไหม?”ในตอนนั้นแสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง อาบไล้ไปบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาราวกับถูกเคลือบไว้ด้วยแสงสีทอง ดูจริงและฝันไปในคราวเดียวกันเวินหร่านรีบเบือนสายตาที่มองเขาออกไป เธอจะไม่ยอมถูกเขาปั่นหัวให้หวั่นไหวได้ง่าย ๆ เด็ดขาด“ฉันจะมีอะไรให้ดีใจคะ? ตราบใดที่ยังหาตัวคนบงการที่รั่วไหลของแผนงาน BC ไม่เจอ ฉันก็ต้องตกอยู่ในมลทิน และต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่ต่อไป” เธอกล่าวอย่างหดหู่สายตาของซางเลี่ยรุ่ยลึกล้ำขึ้นฉับพลัน “อยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ดีหรือไง? ผมไม่ได้ให้คุณชดใช้ค่าเสียหาย แถมยังไม่เอาความเรื่องที่คุณทำผิดด้วย! นี่ผมยังให้คุณมาพักผ่อนตากอากาศที่คฤหาสน์ของผมด้วยงบส่วนตัวเชียวนะ โดนใส่ร้ายแค่นี้คุ้มไม่ใช่เหรอ?”เวินหร่านโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปที่เขา “คุ้มอะไรกันล่ะคะ? ฉันไม่อยากถูกเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ สงสัยว่าเป็นคนขายความลับบริษัทนะ!”เขาคิดว่าเธออยากอยู่ที่นี่กับเขามากนักหรือไง?เธอเพียงแค่หวังว่าเขาจะรีบสืบหาตัวคนบงการให้กระจ่าง และกระชากตัวจริงที่ท

เวินหร่านชะงักไปครู่หนึ่ง เธอกะพริบตาถี่ “คุณจะช่วยยังไงคะ?”ร่างสูงใหญ่ของซางเลี่ยรุ่ยโน้มตัวลงมาทาบทับเธอจนชิด“ก็ทำกับคุณไง!”เขากระซิบชิดใบหูของเธอ เอ่ยเน้นชัดเจนทีละคำดวงตาของเวินหร่านเบิกกว้างขึ้นทันทีเธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าถ้อยคำกำกวมเช่นนี้จะหลุดออกมาจากปากของเขานานครู่ใหญ่กว่าที่เธอจะรวบรวมสติและหาเสียงของตัวเองเจอ “ประธานซาง... คุณ... กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่คะ?”เธอเรียกเขาว่าประธานซางเป็นการขีดเส้นแบ่งระยะห่างระหว่างเขากับเธออย่างชัดเจนที่สุดแววตาของซางเลี่ยรุ่ยที่มองสบเธอกลับเปลี่ยนเป็นดำมืดและหม่นหมองลงในฉับพลัน“ผมไม่ได้กำลังพูดเล่นนะ!”ฝ่ามือหนาของเขาสอดแทรกเข้าไปใต้ชุดนอน ลูบไล้ไปตามผิวพรรณขาวผ่องละเอียดอ่อนอย่างถือวิสาสะ“คุณนอนไม่หลับไม่ใช่หรือไง? งั้นให้ผมช่วยหาวิธีทำให้คุณหลับดีไหมล่ะ?”พูดจบร่างสูงก็ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว ฝ่ามือร้อนผ่าวนั้นก็ขยับลึกขึ้นไปอีก...สมองของเวินหร่านว่างเปล่าไปชั่วขณะเธอเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงอย่างไม่อยากเชื่อ“ประธานซางคะ คุณ... อื้อ!”ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากทักท้วง คางของเธอก็ถูกเขาบีบไว้แน่น ก่อนที่ริมฝีปา

รุ่งเช้าวันถัดมา เวินหร่านเก็บข้าวของสัมภาระเตรียมตัวจะจากไปเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอเป็นฝ่ายปฏิเสธซางเลี่ยรุ่ยเธอจึงรู้สึกละอายใจเกินกว่าจะหน้าหนาอยู่ที่นี่ต่อไปได้ทว่าในขณะที่เธอกำลังก้าวเดินลงบันได ป้าหรงก็รีบเดินเข้ามาขวางไว้“คุณเวินคะ จะไปไหนหรือคะ?”“ป้าหรงคะ ฉันอยากจะกลับบ้านแล้วค่ะ” เวินหร่านบอกความจริงออกไปตรง ๆ เพราะไม่อยากให้ป้าต้องมาลำบากใจหากถูกซางเลี่ยรุ่ยตำหนิ“คุณชายทราบเรื่องนี้แล้วหรือยังคะ?” ป้าหรงถามกลับด้วยความร้อนรน“รบกวนป้าช่วยบอกเขาแทนฉันทีนะคะ” เวินหร่านส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงไปยังประตูใหญ่ป้าหรงรีบร้องเรียกเธอไว้ด้วยความตกใจ “คุณเวินคะ รอเดี๋ยวก่อนค่ะ ให้ป้าโทรไปขออนุญาตคุณชายก่อนนะคะ...”...ภายในห้องประชุมอันกว้างขวาง ขณะนี้กำลังมีการประชุมทางธุรกิจครั้งสำคัญเกิดขึ้นสืบเนื่องจากกรณีข้อมูลแผนงาน BC รั่วไหลจนเกิดเป็นวิกฤตความเชื่อมั่น ทางฝั่งเยอรมนีจึงได้ส่งตัวแทนระดับสูงมาเพื่อเจรจาเงื่อนไขกับบริษัทของพวกเขาอีกครั้งผู้บริหารระดับสูงทุกฝ่ายต่างมากันพร้อมหน้าซางเลี่ยรุ่ยลงมาคุมการประชุมด้วยตนเองโดยมีตัวแทนจากฝ่ายเยอ