Tous les chapitres de : Chapitre 141 - Chapitre 150

ฟู่จิ่งเฉิงที่อยู่ปลายสายดูเหมือนจะชะงักไปครู่หนึ่ง “...”เวินหร่านไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากเขาเป็นเวลานาน สีหน้าจึงฉายแววไม่สบอารมณ์“รบกวนคุณรีบเซ็นให้เสร็จ ๆ ด้วยค่ะ แล้วเรามานัดเวลาเจอกันที่สำนักงานเขตกัน!”พูดจบเธอก็เตรียมจะวางสายทันทีเสียงของฟู่จิ่งเฉิงดังกลับมาด้วยความไม่เชื่อหู “แค่เพราะผมเป็นห่วงพี่สาวคุณมากขึ้นหน่อย ถึงกับต้องหย่ากับผมเลยงั้นเหรอ?”เวินหร่านแค่นเสียง เหอะ ในลำคอ “ใช่!”สิ่งที่ทำให้ชีวิตคู่พังทลายลง จะเป็นแค่เรื่องแค่นี้ได้อย่างไรกัน?เขาเองก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจดีไม่ใช่หรือว่าเขามีความรู้สึกอย่างไรต่อเวินฉีพี่สาวของเธอกันแน่?เธอแค่ไม่อยากจะแสดงละครตบตาไปพร้อมกับเขาอีกต่อไปแล้วก็เท่านั้น“คุณ...”ฟู่จิ่งเฉิงขมวดคิ้วแน่นจนหัวคิ้วแทบจะผูกเป็นปม เขาตั้งใจจะเอ่ยโต้ตอบบางอย่างแต่ทว่าเวินหร่านได้กดตัดสายทิ้งไปเรียบร้อยแล้วเธอปฏิเสธที่จะเสียเวลากับผู้ชายที่ไม่ได้มีใจให้เธอแม้แต่น้อยอีกต่อไปเมื่อก่อนเธอยังอาจจะเคยหลงเชื่อคำลวงของฟู่จิ่งเฉิงแต่ในเมื่อตอนนี้ดวงตาของเธอตาสว่างและเห็นธาตุแท้ในใจของเขาชัดเจนแล้ว แม้แต่คำแก้ต่างเพียงสักคำเธอก็ไม่อยากจะเปลืองน

หายไปไหนกัน?ไป๋หลินก้าวเข้ามาใกล้พลางเอ่ยเตือน “คุณจำผิดหรือเปล่า? จริง ๆ แล้วไม่ได้เก็บไว้ที่นี่ไม่ใช่เหรอ?”สมองของเวินหร่านรู้สึกมึนงงไปหมด เธอจำได้แม่นยำว่าแผนงาน BC ฉบับนี้ถูกเก็บไว้ในลิ้นชักนี้จริง ๆ ไม่ผิดแน่ เมื่อวานนี้เธอยังหยิบมันออกมาตรวจสอบทวนความเรียบร้อยอยู่เลย และตอนจะกลับเธอก็ตั้งใจเก็บมันเข้าที่อย่างดี“ไม่น่าจะผิดนะคะ ฉันเก็บไว้ในลิ้นชักนี้จริง ๆ ” เวินหร่านส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจความรู้สึกกระวนกระวายใจเริ่มก่อตัวขึ้นมาในใจหากหาแผนงาน BC ไม่พบ เธอจะเอาหลักฐานอะไรไปชี้แจงกับประธานซางและคนในที่ประชุมล่ะ?“งั้นลองหาที่อื่นดูอีกทีเถอะ” ไป๋หลินพยายามแนะนำด้วยความหวังดี “ถ้าหาไม่เจอคงแย่แน่”เวินหร่านรีบเปิดลิ้นชักทุกอันในโต๊ะดูอย่างลนลาน แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า ไป๋หลินเองก็ช่วยเธอรื้อค้นไปทั่วทั้งห้องทำงาน แต่ก็คว้าน้ำเหลวไม่ต่างกันสุดท้ายเธอก็จำต้องพาตัวเองและไป๋หลินกลับเข้าไปในห้องประชุมอีกครั้ง“แผนงาน BC อยู่ไหน?” เอ่ยถามด้วยสีหน้าของซางเลี่ยรุ่ยเคร่งขรึมและเย็นชาแผ่นหลังของเวินหร่านแข็งทื่อขึ้นมาฉับพลัน ในใจของเธอปั่นป่วนและสั่นไหว แต่เธอรู้

ทันใดนั้น เสียง “ปัง” พลันดังขึ้นซางเลี่ยรุ่ยตบโต๊ะประชุมเข้าอย่างจังด้วยแรงอารมณ์“พวกคุณกำลังสอนผมทำงานอยู่หรือไง?”นัยน์ตาดุดันของเขาเปล่งประกายความคมกริบ น้ำเสียงเย็นยะเยือกและแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งทระนงตนความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุมใหญ่จนราวกับทุกอย่างถูกแช่แข็งทุกคนที่นั่งอยู่ในนั้นต่างกลั้นหายใจและเงียบเสียงลงทันที ไม่กล้าโต้แย้งแม้แต่คำเดียวเพราะผลลัพธ์จากการทำให้บอสใหญ่โกรธนั้น คือสิ่งที่พวกเขาไม่อาจแบกรับไหว“ฉันไม่ลาออกค่ะ!”เวินหร่านเงยหน้าขึ้นมองซางเลี่ยรุ่ยทันควัน เธอหลังตรงแน่ว น้ำเสียงหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง“ข้อมูลไม่ใช่ฝีมือฉันที่ทำรั่วไหลออกไป ในสถานการณ์แบบนี้จะให้ฉันลาออกเพื่อรับผิดชอบน่ะเหรอคะ? ไม่มีทางค่ะ!”พูดถึงตรงนี้ สายตาของเธอก็เลื่อนกลับไปจับจ้องที่ผู้จัดการจ้าวอีกครั้ง “ในทางตรงกันข้าม ฉันจะสืบให้รู้แน่ชัดให้ได้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนทรยศบริษัทและปล่อยข้อมูลแผนงาน BC ออกไป!”ซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองเธอด้วยสายตาคมกริบราวกับพญาอินทรี ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงไม่เข้าใจความหวังดีของเขาบ้าง?ที่เขาบอกให้

แต่เขาจะไปเดตไม่ราบรื่นแล้วเอามาลงกับเธอแบบนี้ก็ไม่ถูกสิเธอแค่หวังดีอยากจะช่วยแท้ ๆ “อาจจะใช่ก็ได้ค่ะ” แววตาของเวินหร่านไหวระริกเจียงฮ่าว “ดึกมากแล้ว คุณกลับไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะหาวิธีช่วยพูดกับบอสให้เอง”เวินหร่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขอร้องว่า “รบกวนคุณช่วยอะไรฉันอย่างหนึ่งได้ไหมคะ? ฉันอยากขอดูกล้องวงจรปิดหน้าห้องทำงานท่านประธานเมื่อไม่กี่วันก่อนค่ะ”เจียงฮ่าวเข้าใจความหมายของเธอในทันที“คุณยังสงสัยผู้จัดการจ้าวอยู่สินะครับ?”เวินหร่านพยักหน้า “พี่เจียง ได้โปรดเถอะนะคะ”เจียงฮ่าวเองก็อยากสืบให้รู้ความจริงเหมือนกันว่าใครเป็นคนปล่อยข้อมูลแผนงาน BC“ได้ ผมจะพยายามทำให้เต็มที่”...เมื่อกลับมาถึงบ้านใหม่ที่ “ไห่รุ่นอินเตอร์เนชั่นแนล” ในยามค่ำคืนเวินหร่านถึงเพิ่งจะมีเวลาเปิดดูโทรศัพท์เธอถึงได้พบว่าเมื่อคืนซางเลี่ยรุ่ยโทรหาเธอหลายสายมากแถมเขายังส่งข้อความมาถามอีกหลายครั้งว่าเธออยู่ที่ไหนแต่เพราะเมื่อคืนเธอยุ่งอยู่กับการย้ายบ้าน อีกทั้งยังไม่อยากถูกฟู่จิ่งเฉิงรบกวนเธอเลยปิดเครื่องไปเสียสนิทซางเลี่ยรุ่ยคงติดต่อเธอไม่ได้ เลยไม่พอใจเป็นแน่เพียงแต่เธอก็

เจียงฮ่าวเคาะประตูห้องทำงานของเวินหร่านแล้วเดินเข้ามาเพื่อเกลี้ยกล่อมเธอ “คุณอย่าเพิ่งถือโทษโกรธบอสเลยนะครับ แผนงาน BC เขาตั้งใจกับมันมาก เดิมทีวางแผนไว้ว่าพอจบโครงการนี้ เขาจะกลับไปรับช่วงต่อที่ซางซื่อ ใครจะไปคิดล่ะครับว่าจะเกิดข้อผิดพลาดใหญ่หลวงขนาดนี้ขึ้น แถมคุณยังตกเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งอีก ผมดูออกว่าเขาก็เจ็บปวดไม่แพ้กันครับ!”เวินหร่านหลุบตาลงต่ำ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงพยักหน้าตอบ “ฉันทราบดีค่ะ! ถ้าฉันโกรธเขาจริง ๆ ฉันคงไม่ยอมอยู่ต่อเพื่อช่วยหาตัวคนร้ายตัวจริงหรอกค่ะ”เจียงฮ่าวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยไม่นึกเลยว่าเธอจะเป็นคนใจกว้างขนาดนี้“ผมขอบคุณแทนบอสด้วยนะครับ! แล้วคุณพอจะนึกวิธีอะไรออกบ้างหรือยังครับ?” เขารีบถามด้วยความเป็นห่วงบอสให้เวลาเพียงสามวันเท่านั้น เวลาที่เหลืออยู่สำหรับพวกเขาไม่มากแล้ว“ฉันต้องการให้คุณช่วยไปขอดูกล้องวงจรปิดหน้าห้องทำงานฉันค่ะ”เวินหร่านครุ่นคิดอย่างจริงจังแล้วขอร้องเขาด้วยความคาดหวังว่า “ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ค่ะ ไม่ว่าผู้จัดการจ้าวจะเคยเข้าไปในห้องทำงานประธานหรือไม่ แต่เอกสารแผนงาน BC ฉบับที่เป็นความลับนั้น มีแค่ฉันกับประธานซางเท่านั้นที่ได้สัมผ