Tous les chapitres de : Chapitre 161 - Chapitre 170

ผิวพรรณของเธอเนียนละเอียดขาวผ่องราวกับหยกล้ำค่าทั้งดูบริสุทธิ์และชวนมองในคราเดียวกันไม่น่าล่ะทำไมน้องชายของเธอถึงได้หลงรัก!“เธอคือเวินหร่านงั้นเหรอ?”ซางหยวนหรี่ตามองพินิจเธออยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ“ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคือ?”เวินหร่านพยักหน้ารับพลางเอ่ยถามกลับด้วยความสงสัยจากใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า ดูท่าทางน่าจะมีสายเลือดเดียวกันกับซางเลี่ยรุ่ยเพียงแต่เธอยังไม่แน่ใจนักว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์แบบใด“ฉันเป็นพี่สาวของเขา ชื่อซางหยวน!”ซางหยวนแนะนำตัวพร้อมกับยื่นมือออกมาเวินหร่านจับมือทักทายตามมารยาท “สวัสดีค่ะ คุณหนูใหญ่ซาง”หญิงสาวตรงหน้าสวมใส่เสื้อผ้าชุดสั่งตัดพิเศษ ทั้งยังแต่งหน้าแต่งตาได้อย่างเหมาะสมพอดีให้ความรู้สึกสูงศักดิ์และสง่างามไม่มีเค้าความเย่อหยิ่งหรือความเอาแต่ใจแบบเวินฉีแม้แต่น้อยสมกับเป็นคุณหนูจากตระกูลชั้นสูงที่ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดีจริง ๆ ซางหยวนผายมือเป็นเชิงบอกให้เธอนั่งลงที่โซฟาก่อนจะสั่งให้ป้าหรงไปชงชาเกรดพรีเมี่ยมมาให้จากนั้นเธอก็หันไปมองเวินหร่านแล้วเปิดประเด็นเข้าเรื่องทันที “ต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมเลิกยุ่งกับน้

เวินหร่านไม่ได้ใส่ใจนัก จึงเดินมุ่งหน้าต่อไปยังทิศทางของห้องครัว“ยังไม่นอนอีกเหรอ?”น้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยของชายหนุ่มดังขึ้น ทำเอาเวินหร่านตกใจจนสะดุ้งโหยงซางเลี่ยรุ่ย?เขากลับมาแล้วเหรอ?“เพิ่งตื่นค่ะ เลยลงมาหาน้ำดื่ม!”เวินหร่านรีบอธิบายพลางทำหน้าตื่นตระหนก “คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”ซางเลี่ยรุ่ยเอนหลังพิงโซฟาอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้ตอบคำถามในทันทีความจริงแล้วเขาไม่ได้เดินทางไปดูงานที่ไหนเลยการที่ให้เจียงฮ่าวบอกเธอว่าเขาไปประเทศเยอรมนีนั้น ก็เพียงเพื่อหลอกให้เธออุ่นใจและพักอยู่ที่นี่ต่อไปเท่านั้นตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาจะรอคอยจนกระทั่งเธอหลับสนิทถึงค่อยกลับมาและรีบออกไปก่อนที่เธอจะตื่นนอนในวันรุ่งขึ้นด้วยเหตุนี้ เวินหร่านจึงไม่เคยพบหน้าเขาเลยและหลงเชื่อคำพูดของเจียงฮ่าวจนสนิทใจนึกว่าซางเลี่ยรุ่ยได้เดินทางออกนอกประเทศไปแล้วจริง ๆ คืนนี้เดิมทีเขากลับมาจากการออกงานเลี้ยงค่อนข้างดึกซางเลี่ยรุ่ยตรงเข้าไปในห้องนอนของเวินหร่านเพื่อดูอาการของเธอตอนนั้นเธอยังคงหลับสนิทอยู่หลังจากที่เขาได้มองดูใบหน้าของเธอ หัวใจของเขาก็เต้นรัวขึ้นมาทันทีร่างกายของเขากลับเก

ขนตางอนหนาของเวินหร่านสั่นระริกเขาจะทำหน้าที่เป็นยาให้เธออย่างนั้นหรือ?หมายความว่าอย่างไรกัน?เธอยังไม่ทันจะได้คิดไปถึงความหมายลึกซึ้งเหล่านั้น ซางเลี่ยรุ่ยก็คุกเข่าขึ้นมาบนเตียง แล้วโน้มตัวกดทับลงมาบนร่างของเธอเขาไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป จึงประทับจูบลงบนลำคอระหงของเธอเวินหร่านรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางร่างเขาถึงกับจูบลำคอของเธออย่างนั้นเหรอ?นี่มัน... ชวนให้คิดลึกเกินไปไหม?เวินหร่านยกมือขึ้นผลักเขาออกไปตามสัญชาตญาณ “อย่าค่ะ!”ทว่าซางเลี่ยรุ่ยกลับไม่หยุดการกระทำนั้นเขากลับรวบมือของเธอไว้แน่น แล้วเปลี่ยนไปประทับจูบบนริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอแทนภายในหัวของเวินหร่านเกิดเสียงอื้ออึงขึ้นมาทันทีดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงร่างของเธอเกร็งแน่นราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแล่นปราดผ่านหัวใจในอกของซางเลี่ยรุ่ยเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงเขาปรารถนาที่จะทำเช่นนี้มานานแล้วปรารถนาที่จะประทับจูบเธออย่างเอาแต่ใจมานานแล้วใครจะรู้บ้างว่าตลอดหลายวันที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันนี้ เขาต้องอดทนอดกลั้นอย่างสาหัสเพียงใดเวินหร่านอยากจะปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับตอบรับเขาโดยสัญชาตญาณเธอค้นพบอย่

ผู้จัดการจ้าวหายตัวไปหลายวันจนไม่เห็นแม้แต่เงา ซึ่งก็เห็นได้ชัดว่าเป็นการหนีความผิดแต่การที่เขากลับมามอบตัวด้วยตนเองในตอนนี้ คงเป็นแผนการของอาสองอย่างแน่นอน“ผู้จัดการจ้าวให้การกับทางตำรวจว่า เขาเป็นคนขโมยแผนงาน BC และใส่ร้ายคุณเวินหร่านครับ! อีกทั้งยังยอมรับว่าจ้างวานฆ่าเพื่อปิดปากด้วย! โดยอ้างว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความคิดของเขาคนเดียว เขาไม่มีพรรคพวก และไม่มีใครบงการเขาครับ”แววตาคมกริบของซางเลี่ยรุ่ยมีประกายความเฉียบขาดวาบผ่าน “ดูท่าว่าจะมีคนกำลังร้อนรนจนต้องยอมสละเบี้ยเพื่อรักษาขุน!”คงเป็นฝ่ายอาสองที่เห็นว่าเขาคอยจับตาดูอยู่อย่างใกล้ชิดบวกกับธุรกิจของฝ่ายอาสองในต่างประเทศต่างก็ทยอยประสบปัญหาในเมื่อฐานที่มั่นของตนเองกำลังถูกไฟลนก้น เขาจึงไม่มีเวลามาต่อกรกับเขาอีกต่อไปเจียงฮ่าว “จู่ ๆ ผู้จัดการจ้าวก็หายตัวไป แล้วก็กลับมาปรากฏตัวเพื่อมอบตัวกะทันหันแบบนี้ ยากที่จะไม่สงสัยว่าเขาถูกใครบงการมาครับ”ซางเลี่ยรุ่ย “ในเมื่ออีกฝ่ายตั้งใจจะทิ้งหมากตัวนี้แล้ว เราคงหาหลักฐานไปมัดตัวผู้อยู่เบื้องหลังได้ยาก ในเมื่อตอนนี้มีคำชี้แจงต่อภายนอกแล้ว เรื่องนี้ก็ให้จบลงเพียงเท่านี้ก่อน!”เจียงฮ

เวินหร่านเดินตรงเข้าไปหาเธอสองสามก้าว “แม่ของฉันอยู่ไหน?”เวินฉีไขว่ห้างพลางเค้นหัวเราะออกมา “ตลกน่า แม่ของแกอยู่ที่ไหนฉันจะไปรู้ได้ไง?”เวินหร่านขมวดคิ้วแน่น “เมื่อคืนเป็นวันเกิดแม่ ไม่ใช่ว่าพี่เป็นคนพาแม่ไปฉลองหรอกเหรอ?”แววตาของเวินฉีเฉียบคม เธอหันไปมองเวินหร่านอย่างท้าทาย“ถ้าใช่แล้วจะทำไม?”เธอก็แค่ตั้งใจไปฉลองวันเกิดกับเฉิงหว่านอี๋เพื่อจะกลั่นแกล้งให้เวินหร่านรู้สึกทรมานก็เท่านั้นดูท่าตอนนี้ เธอคงบรรลุวัตถุประสงค์แล้วสินะ“ในเมื่อพี่เป็นคนสุดท้ายที่ได้พบแม่ พี่ก็ต้องรู้ว่าตอนนี้แม่อยู่ที่ไหน” เวินหร่านกล่าวอย่างแน่วแน่เวินฉีแค่นเสียงเหอะในลำคอ สายตาปรายมองเธออย่างเหยียดหยาม “เอาอะไรมาพูดว่าฉันเป็นคนสุดท้ายที่เห็นแม่แก? เมื่อคืนฉันกับจิ่งเฉิงอยู่ฉลองวันเกิดแม่เล็กก็จริง แต่ตอนนั้นเราดื่มกันหนักมาก หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างฉันจำไม่ได้แล้วล่ะ”ในดวงตาของเวินหร่านฉายแววอดกลั้นอย่างรุนแรงเธอรู้ดีว่าพี่สาวตั้งใจจะไม่บอกเธอและจงใจจะหาเรื่องลำบากใจให้เธอ“ต้องให้ทำยังไง? พี่ถึงจะยอมบอกฉันว่าแม่อยู่ที่ไหน?” เธอถามพลางกำหมัดแน่นเวินฉีจ้องมองเธอ แล้วยิ้มออกมาอีกครั้งรอ