Tous les chapitres de : Chapitre 171 - Chapitre 180

เขาพูดจบก็โทรศัพท์แจ้งโรงพยาบาลทันทีรถพยาบาลและรถตำรวจมาถึงแทบจะพร้อม ๆ กันเหลียงเทียนหลงถูกหามขึ้นเปลสนามตำรวจเข้าตรวจสอบที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็วพยายามอยู่หลายครั้งกว่าจะนำเศษแก้วที่เวินหร่านกำไว้แน่นในมือออกมาได้สำเร็จเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ ตำรวจจึงเอ่ยขึ้นว่า “พาตัวกลับไปที่สถานีตำรวจ เพื่อทำบันทึกถ้อยคำเถอะ”ใจของเวินหร่านตื่นตระหนกถึงขีดสุดหากเธอต้องถูกพาตัวกลับไปที่สถานีตำรวจแบบนี้ พวกเขาจะตัดสินว่าเธอเจตนาทำร้ายร่างกาย และสั่งให้เธอติดคุกไหมนะ?ซางเลี่ยรุ่ยกุมมือที่เปื้อนเลือดและสั่นเทาของเธอไว้ “อย่าคิดมาก ผมไม่ปล่อยให้คุณเป็นอะไรไปเด็ดขาด”คำพูดของเขานั้นหนักแน่นและทรงพลัง มีอานุภาพปลอบประโลมใจได้อย่างมหาศาลเวินหร่านรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาดเธอตามตำรวจไปยังสถานีตำรวจเจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงให้บุคลากรทางการแพทย์มาทำแผลที่มือของเธอซึ่งถูกเศษแก้วบาดก่อนเป็นอันดับแรกจากนั้นจึงช่วยตรวจสอบร่องรอยบาดแผลตามร่างกายของเธอโดยละเอียดอีกครั้งเพื่อตรวจสอบระดับของการถูกล่วงละเมิดในที่สุดพวกเขาก็พาเธอไปให้การ เพื่อบันทึกถ้อยคำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในที่เกิดเ

ทั่วทั้งร่างของเธอสั่นสะท้านจนไม่อาจควบคุมได้ทำได้เพียงกอดตัวเองไว้แน่นเพื่อปลอบประโลมซางเลี่ยรุ่ยถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกอันที่จริงเวินหร่านรู้สึกเวียนหัวมาตั้งแต่ตอนที่ก้าวออกมาจากสถานีตำรวจแล้วเธอรู้ดีว่าตอนนี้ร่างกายของเธอได้หมดแรงจนเกินขีดจำกัดไปแล้วแรงทั้งหมดที่มีถูกใช้ไปกับการต่อสู้ขัดขืนเหลียงเทียนหลงในห้องวีไอพีเมื่อครู่จนหมดสิ้นในตอนนี้เธอมึนงงไปหมด ร่างกายโอนเอนราวกับสามารถล้มลงได้ทุกเมื่อเธอถูกซางเลี่ยรุ่ยโอบกอดไว้ในอ้อมแขนแน่นขึ้นราวกับคนกำลังจมน้ำที่คว้าจับขอนไม้ไว้อย่างสิ้นหวังเธอไม่อาจควบคุมอะไรได้อีกต่อไปก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง และผลอยหลับไปในที่สุด...เมื่อตื่นขึ้นมา ก็เป็นเช้าของวันถัดไปเสียแล้วเมื่อเห็นเพดานที่หรูหราเหนือศีรษะ เธอก็อดชะงักไปไม่ได้ที่นี่คือคฤหาสน์หรูของซางเลี่ยรุ่ยเมื่อคืนเขาพาเธอกลับมาที่นี่อีกแล้วงั้นเหรอ?เวินหร่านพยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่กลับพบว่าร่างกายของเธอปวดร้าวราวกับถูกของหนักทับร่างเธอค่อย ๆ ตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้ความเจ็บปวดทั่วร่างนี้เกิดจ

และตามมาด้วยปฏิกิริยาทางร่างกายที่ยากจะต้านทานเชี่ยเอ๊ย!เขาอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาเบา ๆ อย่างขุ่นเคืองที่ผ่านมาเขาเป็นคนหนักแน่นดั่งขุนเขาเสมอมาทำไมพอเป็นเธอ ถึงได้สูญเสียการควบคุมอยู่บ่อยครั้งเช่นนี้?ในเวลานี้ในใจของเขามีแรงกระตุ้นที่รุนแรงเหลือเกินอยากจะพุ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วโอบกอดหญิงสาวที่กำลังชำระล้างร่างกายอยู่ข้างในนั้น...แต่แล้วเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาได้ถูกจังหวะซางเลี่ยรุ่ยดึงสติกลับมา แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายเป็นสายจากทนายหวงอวี้ที่โทรเข้ามาหวงอวี้เอ่ย “จากหลักฐานที่ผมยื่นส่งไปเบื้องต้น ตำรวจสันนิษฐานว่าคุณเวินเป็นการป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายครับ แต่คดีนี้ยังไม่จบ ที่สำคัญคือเหลียงเทียนหลงที่อยู่โรงพยาบาลยังไม่ฟื้นตั้งแต่เมื่อคืนนี้ หากอาการของเขาถูกวินิจฉัยว่าบาดเจ็บสาหัส เรื่องต่อจากนี้จะค่อนข้างยุ่งยากครับ ยิ่งไปกว่านั้นทางตระกูลเหลียงกำลังกดดันทางตำรวจให้ดำเนินคดีกับคุณเวินอย่างถึงที่สุด ผมเกรงว่าถึงเวลานั้นคุณเวินอาจจะหนีไม่พ้นต้องเข้าไปอยู่ในนั้นอีกรอบครับ”ซางเลี่ยรุ่ยขมวดคิ้ว “เหลียงเทียนหลงยังไม่ฟื้นงั้นเหรอ?”หวงอวี้ตอบรับด้วยเ

เขาต้องการให้เธอช่วยสนองความต้องการของเขาสินะ?แล้วที่พูดเรื่องให้เธอมาอยู่กับเขานั่นมันอะไรกัน?ริมฝีปากของเวินหร่านรู้สึกชาหนึบไปหมด สมองของเธอตึงเปรี๊ยะราวกับสายธนูที่ถูกขึงจนสุดลมหายใจของซางเลี่ยรุ่ยหนักหน่วงกลิ่นอายความเป็นชายที่ร้อนผ่าวพรั่งพรูลงมาบนแก้มและลำคอของเธอ...แรงบีบจากฝ่ามือหนาที่เอวของเธอกำลังกระชับแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เวินหร่านอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะบีบจนผิวเนื้อที่เอวของเธอขึ้นรอยช้ำม่วงแล้วหรือเปล่า“คุณทำฉันเจ็บนะ!”เธอเตือนเขาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจซางเลี่ยรุ่ยผ่อนแรงลงเล็กน้อยเขาใช้หน้าผากแตะไว้กับหน้าผากของเธอ“ตกลงแล้วนะ?”เวินหร่านพูดไม่ออกไปชั่วขณะอะไรกัน?เธอไปตกลงกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่?ก็บอกไปแล้วว่าเธอแต่งงานแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะไปอยู่กับเขา ทำไมเขาถึงไม่ยอมฟังบ้างนะ?“ประธานซางคะ ฉัน... ช่วยคุณได้ค่ะ! แต่ว่า...”เวินหร่านกัดฟันสู้ พยายามฝืนยิ้มซางเลี่ยรุ่ยจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “แต่ว่าอะไร?”เวินหร่านมองตอบเขา “แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะคะ ถือว่าฉันตอบแทนบุญคุณที่คุณช่วยฉันไว้เมื่อคืนนี้...”เธอรู้ดีว่าถ้าเขาไม่ออกหน้าประกั

เวินหร่านกะพริบตาปริบ ๆ เธอสติหลุดลอยไปชั่วขณะ “ให้ฉันช่วยอะไรคุณคะ?”สายตาของซางเลี่ยรุ่ยร้อนแรงดั่งไฟ “ก็ช่วยสนองความต้องการให้ผมก่อนสิ!”เวินหร่าน “...”หนึ่งชั่วโมงผ่านไปเธอวิ่งพุ่งเข้าไปในห้องน้ำเทสบู่เหลวใส่มืออย่างบ้าคลั่ง แล้วถูจนเกิดฟองทำแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมาประมาณห้าถึงหกครั้งแต่ถึงกระนั้น เวินหร่านก็ยังคงรู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี...ช่วงบ่าย ซางเลี่ยรุ่ยพาเธอมาที่คลับแห่งเดิมที่เคยไป“แม่ฉันอยู่ที่ไหนคะ?” เวินหร่านถามด้วยความร้อนใจ“น่าจะยังอยู่ที่นี่” ซางเลี่ยรุ่ยตอบเวินหร่านประหลาดใจ “ยังอยู่ที่นี่? เป็นไปได้ยังไงคะ?”“เคยได้ยินประโยคที่ว่าที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดบ้างไหม?”ซางเลี่ยรุ่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย “ผมให้เผ่ยอี่ม่อไปไล่ดูภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว ไม่พบหลักฐานการออกจากคลับของแม่คุณในวันเกิดเลย”หัวใจของเวินหร่านเต้นผิดจังหวะนับตั้งแต่แม่ของเธอหายตัวไป ก็ล่วงเลยมาสามวันแล้วเป็นไปได้หรือว่าตลอดสามวันที่ผ่านมา แม่ของเธอถูกขังอยู่ในคลับแห่งนี้?“รุ่ย ฉันเพิ่งตรวจสอบพบว่าเวินฉีเปิดห้องพักระยะยาวเอาไว้ในคลับแห่งนี้ห้องหนึ่ง” เผ่ยอี่ม่อเดินเข้ามาบอ