Tous les chapitres de : Chapitre 181 - Chapitre 190

ยังจะเหลือเศษเสี้ยวความหวังในตัวเฉิงหว่านอี๋อยู่อีกเหรอ?เวินหร่านไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลในทันที แต่กลับเดินไปยังห้องพักฟื้นของหลีลี่ เพื่อนสนิทของเธอแทนตอนนี้หลีลี่อาการดีขึ้นมากแล้ว เพียงแต่ร่างกายดูซูบผอมลงไปมากแพทย์แจ้งว่าสัปดาห์หน้าเธอก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้วทว่ายังคงต้องพักผ่อนต่อที่บ้านอีกระยะหนึ่งถึงจะสามารถกลับไปทำงานได้เวินหร่านไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องแม่ให้เพื่อนสนิทฟัง เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องพลอยเป็นกังวลไปด้วยทว่าหลังจากได้พูดคุยกับเพื่อนสนิทแล้ว อารมณ์ที่ขุ่นมัวของเธอกลับปลอดโปร่งขึ้นมากบางที ชีวิตนี้ของเธอ คงถูกลิขิตมาให้ไร้ซึ่งวาสนาต่อบุพการีละมั้ง...หลังจากเดินออกมาจากโรงพยาบาลเวินหร่านก็ก้าวไปข้างหน้าตามทางเท้าเพียงลำพังอย่างเงียบเชียบโดยมีรถหรูของซางเลี่ยรุ่ยค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้จากทางด้านหลังของเธออย่างไร้สุ้มเสียง“เจ้านายครับ”คนขับรถกุมพวงมาลัยพลางเอ่ยขอคำสั่งจากซางเลี่ยรุ่ยที่นั่งอยู่เบาะหลัง“ตามเธอไป”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยสั่งนัยน์ตาคมลึกสีดำสนิทคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดาและซับซ้อนสับสนคนขับรถปฏิบัติตามคำสั่งทันที เข

ถึงกับปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้นอนร่วมเตียงกับชายอื่น มิหนำซ้ำยังเกือบจะเคลิ้มหลับไปอีกอย่างนั้นเหรอ?ไม่!พวกเธอจะทำเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด!เวินหร่านขยับกายดิ้นรนออกจากอ้อมแขนของเขาในทันที“ซางเลี่ยรุ่ย คุณกลับไปนอนที่ห้องของคุณได้ไหมคะ?”เธอเบิกตากลมโตจ้องมองเขาพลางเอ่ยถามซางเลี่ยรุ่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ที่นี่มันก็ห้องของผมทั้งหมด คุณจะให้ผมไปนอนที่ไหนล่ะ?”เวินหร่านขบฟันแน่นนึกเจ็บใจตัวเองนักที่ดันลืมไปซะงั้นว่าที่นี่คือบ้านของเขา?“งั้นฉันไปเองค่ะ!”เธอเอ่ยจบก็ทำท่าจะก้าวลงจากเตียงทว่ากลับถูกลำแขนแกร่งของซางเลี่ยรุ่ยตวัดโอบรอบเอวคอดกิ่ว แล้วรั้งร่างกลับเข้ามาไว้ในอ้อมอกตามเดิม“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว คิดจะไปไหน?”เวินหร่านใบหน้าแดงซ่าน เอ่ยด้วยความขัดเขิน “ยังไงก็นอนร่วมเตียงกับคุณไม่ได้ค่ะ”ซางเลี่ยรุ่ยหัวเรอะขำพลางเอ่ยเตือน “เราก็นอนด้วยกันตั้งหลายหนแล้ว เพิ่งจะมาตัดสัมพันธ์เอาตอนนี้ ไม่คิดว่าสายไปหน่อยเหรอ?”“ใครนอนกับคุณกัน?” เวินหร่านสวนกลับอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันกับคุณ... เรื่องนั้นไม่นับว่านอนด้วยกันสักหน่อย...”ซางเลี่ยรุ่ยกระชับอ้อมแขนรัดเอวคอดกิ่วของเธอให้แน่นขึ้

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา มือเรียวยาวคู่หนึ่งก็ยื่นมาจากทางด้านหลังของเธอตามด้วยแผงอกแกร่งอันกว้างขวางที่ขยับเข้ามาแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอทันทีเวินหร่านถึงกับลอบสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตระหนกที่นี่คือห้องประชุมนะเมื่อครู่นี้พวกเธอยังเพิ่งจะนั่งประชุมร่วมกับเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ อยู่ในนี้กันอยู่เลยแถมตอนนี้ประตูห้องประชุมก็ยังไม่ได้ปิดลงสนิทด้วยซ้ำ ผู้คนสามารถผลักประตูเดินเข้ามาได้ตลอดเวลาบอสใหญ่เล่นโอบกอดเธอจากทางด้านหลังแบบนี้ หากมีใครเข้ามาเห็นเข้าคงได้เข้าใจผิดจนแก้ตัวอย่างไรก็ฟังไม่ขึ้นแน่“ประธานซางคะ อย่าทำแบบนี้...”เวินหร่านดิ้นรนขัดขืนอยู่ในอ้อมแขนของเขาตามสัญชาตญาณทว่ากลับถูกลำแขนแกร่งของซางเลี่ยรุ่ยตวัดรัดเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่นหนายิ่งขึ้น“ทำไมไม่เรียกผมว่าซางเลี่ยรุ่ยแล้วล่ะ?”เขาโน้มใบหน้าลงมาเอ่ยถามชิดริมใบหูของเธอลมหายใจอันร้อนผะผ่าวเป่ารดลงมาบนผิวเนื้อที่บอบบางของเธอ ปลุกเร้าให้เกิดความรู้สึกสั่นสะท้านและซาบซ่านไปทั่วสรรพางค์กายเวินหร่านสั่นสะท้านไปทั้งร่างเธอเบือนหน้าหนีตามสัญชาตญาณเพื่อหลบเลี่ยงไออุ่นอันร้อนแรงจากเขา“ปล่อยฉันนะคะ...”เธอประท้วงขึ้

ภายในใจของเวินหร่านเต็มไปด้วยความลนลานตื่นตระหนกและหวาดหวั่นทว่าต่อให้เธอจะพยายามผลักไสเขาอย่างไร ร่างกายแกร่งราวกับหินผาของเขากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังยิ่งบดจูบให้ลึกล้ำและพัวพันรุกรานอย่างย่ามใจเดิมทีเธอก็มีความต้องการที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็มอยู่แล้วหากยังถูกเขาจูบกระหน่ำอยู่แบบนี้ อาการฮิสทีเรียได้กำเริบขึ้นมาจริง ๆ แน่อุณหภูมิระหว่างริมฝีปากของคนทั้งสองทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เวินหร่านเริ่มหายใจไม่ทัน ร่างกายอ่อนระทวยไปหมดจากการถูกเขาบดขยี้ริมฝีปากจนเธอแทบจะล้มพับลงไปนอนราบกับโต๊ะประชุมในที่สุดซางเลี่ยรุ่ยก็ยอมผละออกจากริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อทว่าฝ่ามือหนาของเขากลับเลื่อนลงไปปลดกระดุมเสื้อของเธอแทนเวินหร่านโกยอากาศเข้าปอดอึกใหญ่ครั้นเมื่อสติสัมปชัญญะเริ่มกลับมา เธอก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าซางเลี่ยรุ่ยปลดกระดุมเสื้อตัวบนของเธอออกจนหมดแล้วและฝ่ามือร้อนผะผ่าวของเขาก็กำลังกุมครอบครองลงมา...“คุณ!”ใบหน้าจิ้มลิ้มของเวินหร่านร้อนผะผ่าวจนแดงก่ำขึ้นมาในพริบตาเลือดลมทั่วทั้งร่างฉีดพล่านจนเหมือนจะเดือดพล่านไปหมด“จะหย่าหรือไม่หย่า?”ซางเลี่ยร

เวินฉีที่ทำผิดคิดมิชอบอยู่แล้วย่อมเกิดอาการกินปูนร้อนท้อง เธอเริ่มลนลานขึ้นมาจริง ๆ “ไอ้พวกโง่เอ๊ย กล้าทรยศฉันงั้นเหรอ” เธอกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจแววตาของเวินหร่านแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ “ยอมรับแล้วสินะพี่?”เวินฉีแค่นเสียงหึในลำคออย่างไม่ยี่หระ “ยอมรับแล้วจะทำไม? ในเมื่อจิ่งเฉิงก็ไม่ได้รักแกอยู่แล้ว แทนที่จะปล่อยให้แกนอนเหี่ยวเฉาเฝ้าห้องว่างอยู่คนเดียว ฉันอุตส่าห์มีน้ำใจส่งเหลียงเทียนหลงมาอยู่เป็นเพื่อนแก้เหงา นี่ยังจะมาทำเป็นไม่พอใจอีกเหรอ?”ยามที่เอ่ยประโยคนี้ออกมา เธอไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่าสีหน้าของฟู่จิ่งเฉิงในตอนนี้ได้มืดมนทะมึนลงจนน่ากลัวไปแล้ว“พี่คิดเผื่อฉันดีเหลือเกินนะคะ”เวินหร่านจ้องเขม็ง มุมปากหยักลึกเป็นรอยยิ้มหยันสะใจ “แต่คำแก้ตัวพวกนี้ รบกวนพี่เก็บเอาไปพูดกับตำรวจเถอะค่ะ ดูซิว่าพวกเขาจะยอมเชื่อไหม”เวินฉีรู้สึกราวกับฟังเรื่องตลก “เรื่องอะไรฉันต้องไปยอมรับเรื่องพวกนี้ต่อหน้าตำรวจด้วยล่ะ?”“เกรงว่าต่อให้พี่ไม่อยากยอมรับก็คงจะปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี!” เวินหร่านชูโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพลางใช้นิ้วกดลงไปเบา ๆ บทสนทนาเมื่อครู่ระหว่างเธอกับเวินฉีได้ถูกเธอกดบันทึกเสียงเอ