บททั้งหมดของ บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: บทที่ 411 - บทที่ 420

564

บทที่ 411

เธอเปิดโอกาสให้ผู้หญิงคนอื่นเข้ามาใกล้ชิดและมีโอกาสได้เข้าหาเขาเธอยังไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลย แล้วเขาจะมาเดือดดาลโมโหอะไรขึ้นมาทำไม?“ฉันก็แค่อยากเปิดโอกาสให้น้องใหม่ได้เรียนรู้บ้างน่ะค่ะ”เวินหร่านเถียงกลับอย่างมีเหตุผลเฉินเฉียนเฉียนเป็นผู้ช่วยหญิงที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ในตอนนี้เจียงฮ่าวมอบหมายให้เธอคอยดูแลและเทรนงานให้อีกฝ่ายเธอจึงมองว่าการแบ่งโอกาสให้พนักงานใหม่อย่างเฉินเฉียนเฉียนได้ฝึกฝนลงมือทำจริงถือเป็นเรื่องที่สมควรแล้วเธอไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเขามีเรื่องอะไรให้ต้องโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ“แล้วคุณไม่อยากสร้างโอกาสให้ตัวเองได้เข้าใกล้ผมเพิ่มขึ้นบ้างเลยหรือไง?”ซางเลี่ยรุ่ยที่อัดอั้นก้อนเพลิงโทสะไว้ในอก เอ่ยถามออกมาด้วยความรู้สึกขัดใจจนแทบคลั่งเวินหร่านหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด “หรือว่าประธานซางกำลังคิดจะแอบใช้กฎลับกับฉันกันคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยใช้มือรวบกระชับเอวคอดของเธอแน่นขึ้น ดึงรั้งให้แนบชิดติดร่างของเขาเขาก้มหน้าลงขบเม้มริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อของเธอเบา ๆ “ใช่ ผมอยากจะใช้กฎลับกัดกินคุณจริง ๆ นั่นแหละ!”ดวงตาคมเข้มลึกล้ำประกายแสงวับวาว ลมหายใจเริ่มติดขัดไม่เป็นจังหวะร่าง
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 412

ทำไมฟู่จิ่งเฉิงถึงพุ่งตรงมาที่ห้องทำงานของซางเลี่ยรุ่ยกันล่ะ?หรือว่าเขาจะมาตามจับชู้?แต่เขาก็ยังไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซางเลี่ยรุ่ยสักหน่อยนี่นาเวินหร่านเงยหน้าขึ้นมองซางเลี่ยรุ่ยตามสัญชาตญาณ พร้อมกับขยับริมฝีปากถามเขาไม่เปิดเสียงด้วยความร้อนรน “ทำยังไงดี?”คาดไม่ถึงเลยว่าซางเลี่ยรุ่ยจะตวัดสายตากลับไปเอ่ยสั่งปลายสายโทรศัพท์ภายในหน้าตาเฉย “ให้เขาเข้ามาได้”“...”สายโทรศัพท์ถูกตัดขาดลงเวินหร่านหูแว่วได้ยินเสียงของเลขาดังแว่วมาจากด้านนอกประตู “เชิญด้านในเลยค่ะประธานฟู่”วินาทีนั้น สายตึงเครียดในสมองของเธอแทบจะขาดผึ่งออกจากกันด้วยความตกใจเธอทั้งโกรธทั้งร้อนรนจนอดไม่ได้ที่จะแอบตวัดเท้าเตะเข้าที่หน้าแข้งของซางเลี่ยรุ่ยแรง ๆ ไปทีหนึ่งก่อนจะสลัดตัวหลุดจากอ้อมแขนแล้วพุ่งพรวดไปยืนจัดระเบียบร่างกายหน้าโต๊ะทำงานด้วยความเร็วแสงแปลงร่างเป็นลูกน้องตัวน้อยที่กำลังยืนรายงานเรื่องงานกับเจ้านายซางเลี่ยรุ่ยรู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่แล่นเข้ามาแทนที่ในอ้อมแขน ดวงตาคมเข้มหม่นแสงลงวูบหนึ่งก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมองท่าทีแสร้งทำเป็นเคร่งขรึมอย่างกะทันหันของเธอด้วยความนึกขัน
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 413

ฝีเท้าของเวินหร่านชะงักกึกทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นบรรดาเลขาสาวคนอื่น ๆ ต่างพากันส่งเสียงหัวเราะคิกคักพร้อมรอยยิ้มพราว “เธอรู้ได้ยังไงกัน?”เฉินเฉียนเฉียนเชิดหน้าขึ้นด้วยความมั่นอกมั่นใจ “ดูจากสัญชาตญาณในการมองผู้ชายของฉันน่ะสิ”มุมปากของเวินหร่านกระตุกยิ้มหยันด้วยความสมเพชดูท่าทางสัญชาตญาณของเฉินเฉียนเฉียนคงจะเพี้ยนสุด ๆ หากเด็กนี่ได้รู้ความจริงว่าเธอแต่งงานอยู่กินกับฟู่จิ่งเฉิงมานานกว่าหนึ่งปีเต็ม แต่ผู้ชายคนนั้นไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องตัวเธอเลยสักครั้งเดียวป่านนี้คงได้อ้าปากค้างจนแว่นตาหลุดอย่างแน่นอนหลังจากเวินหร่านเดินทำธุระเสร็จและก้าวออกมาจากห้องน้ำ ก็มีพนักงานเดินตรงเข้ามาแจ้งข่าวกับเธอทันที“คุณผู้ช่วยเวินคะ ตอนนี้ประธานซางกับประธานฟู่กำลังหารือกันอยู่ที่ห้องรับแขกค่ะ ท่านสั่งให้คุณตามไปเข้าร่วมรับฟังการพูดคุยด้วยนะคะ”ใบหน้าสวยหวานแข็งค้างขึ้นมาในทันทีซางเลี่ยรุ่ยกับฟู่จิ่งเฉิงจะคุยอะไรกันในห้องรับแขกก็เรื่องของเขาสิ ทำไมถึงต้องลากเธอให้เข้าไปร่วมวงด้วยเล่า?สัญชาตญาณดิบของเวินหร่านร้องคัดค้านขึ้นมาทันทีทว่าพอเธอเดินกลับมาถึงห้องทำงานของตัวเองได้ไม่ทันไร ซางเลี
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 414

หลังจากเสร็จสิ้นกิจกรรม เวินหร่านก็รีบพุ่งพรวดเข้าไปในห้องน้ำทันทีเพื่อล้างมือทำความสะอาดผู้ชายคนนี้ช่างเหลือเกินและหน้าไม่อายเกินไปแล้ว กลางวันแสก ๆ แท้ ๆ แต่เขากลับกล้าบังคับให้เธอยอมทำเรื่องแบบนั้นในห้องรับแขกของบริษัทเนี่ยนะ?ร่างสูงใหญ่ของซางเลี่ยรุ่ยเดินตามติดเข้ามาแนบชิดจากทางด้านหลังกลิ่นอายความเป็นชายฉกรรจ์ที่แผ่ซ่านความดุดันอบอวลเข้าโอบล้อมร่างเธอไว้ทันที“คุณเข้ามาทำไมเนี่ย?”เวินหร่านรู้สึกตัวเกร็งไม่เป็นสุขขึ้นมาในทันที เอ่ยถามออกไปด้วยความตื่นตระหนก“ล้างมือ”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยตอบหน้าตาเฉยด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นี้เป็นเรื่องปกติธรรมดาเวินหร่านถูกกักให้อยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ทั่วทั้งร่างเกร็งเครียดโดยเฉพาะที่นี่คือสถานที่ทำงานหากมีพนักงานคนอื่นบังเอิญมาเห็นเข้าว่าเธอกำลังยืนแนบชิดกอดรัดอยู่กับบอส คงจะต้องเข้าใจผิดคิดว่าเธอกำลังยั่วยวนบอสเป็นแน่“คุณปล่อยฉันนะ”เธอพยายามบิดตัวไปมาในอ้อมแขนของเขา พยายามขัดขืนและดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการแต่ซางเลี่ยรุ่ยกลับยิ่งกระชับวงแขนกอดรัดเธอให้แนบแน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม“ล้างมือนานขนาดนี้แล้วย
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 415

เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าอับอายขนาดนั้นเลยงั้นหรือ?การได้เข้ามาพัวพันติดสอยห้อยตามเขามันทำให้เธอนึกรังเกียจจนอยากจะหลบหนีขนาดนี้เชียวหรือ?ความรู้สึกหงุดหงิดขัดใจพวยพุ่งขึ้นมาในอกของซางเลี่ยรุ่ยเวินหร่านเม้มริมฝีปากอิ่มสีแดง “คุณเป็นถึงบอส คุณก็ไม่กลัวน่ะสิคะ! แต่ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แค่คำครหาและน้ำลายของคนอื่นก็มากพอจะกดดันจนฉันจมน้ำตายได้แล้วล่ะค่ะ”ต่อให้ท้ายที่สุดแล้วความสัมพันธ์ของพวกเขาจะดำเนินมาถึงจุดนี้ได้ เพราะส่วนใหญ่เป็นเพราะซางเลี่ยรุ่ยที่เป็นฝ่ายรุกไล่ต้อนเธอก่อนแล้วอย่างไรเล่า?คนภายนอกพวกนั้นมีใครสักคนที่กล้าเอ่ยปากต่อว่าประณามเขาบ้างไหมล่ะ?ถึงเวลาก็คงมีแต่จะสาดโคลนทั้งหมดมาให้เธออยู่ฝ่ายเดียว!หัวคิ้วหนาของซางเลี่ยรุ่ยขมวดเข้าหากันแน่น “ใครกล้าทำให้คุณจมน้ำตาย ผมจะไล่คนนั้นออกเดี๋ยวนี้เลย”“คุณจะไล่พนักงานคนอื่น ๆ ออกทั้งหมดได้เหรอคะ? อีกอย่าง ถ้าคนอื่นเขาแอบนินทาลับหลัง คุณจะไปทำอะไรพวกเขาได้?”เวินหร่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงจนปัญญา “ถ้าคุณหวังดีกับฉันจริง ๆ ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะคะ? อย่างน้อยฉันจะได้ทำงานอยู่ในบริษัทนี้ต่อไปได้อีกสักระยะ”ทันทีที
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 416

เวินหร่านกับหลีลี่ยืนรอเจียงจื่อหยวนขับรถมารับอยู่ที่ชั้นหนึ่งของบริษัททันใดนั้น รถเบนท์ลีย์คันหนึ่งก็แล่นมาจอดลงตรงหน้าพวกเธอกระจกหน้าต่างเบาะหลังค่อย ๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาคุ้นตาของฟู่จิ่งเฉิง“ขึ้นรถ”ฟู่จิ่งเฉิงปรายสายตามองเธอ แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหันเวินหร่านชะงักไปครู่หนึ่งเหตุผลที่เธอนัดเพื่อนสนิทออกมาทานอาหารกลางวันด้วยกัน ก็เพื่อที่จะหลบหน้าเขาแท้ ๆ นึกไม่ถึงว่าหลบพ้นในบริษัทมาได้แล้วสุดท้ายกลับมาเจอเขาเข้าอย่างจังที่หน้าประตูบริษัทเสียอย่างนั้น“ฉันนัดทานข้าวเที่ยงกับเพื่อนไว้แล้ว”เวินหร่านเอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยประจวบเหมาะกับที่เจียงจื่อหยวนขับรถเข้ามาพอดีเวินหร่านและหลีลี่จึงเดินตรงเข้าไปแล้วก้าวขึ้นรถของเจียงจื่อหยวนฟู่จิ่งเฉิงมองดูเธอขึ้นรถชายอื่นแล่นลับไปต่อหน้าต่อตา ใบหน้าหล่อเหลาพลันบิดเบี้ยวทันทีภายในใจเกิดความอึดอัดแน่นอกขึ้นมาอย่างน่าประหลาดบรรยากาศอันตรายคุกคามรอบกายพวยพุ่งโหมกระหน่ำขึ้นมาอย่างระงับไว้ไม่อยู่...เวินหร่าน หลีลี่ และเจียงจื่อหยวนพากันไปที่ร้านหม้อไฟแห่งหนึ่งใกล้กับบริษัทเจียงจื่อหยวนคอยเอาอกเ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 417

เวินหร่านลังเลอยู่ครู่หนึ่งท้ายที่สุดก็ยอมเปิดประตูให้เขาเดินตามเธอเข้าไปข้างในอย่างไรเสีย ชั้นนี้ก็ไม่ได้มีแค่ห้องเธอเพียงห้องเดียว หากปล่อยให้เพื่อนบ้านมาได้ยินเรื่องยื้อยุดฉุดกระชากระหว่างเธอกับฟู่จิ่งเฉิงคงดูไม่ดีนักนี่นับเป็นครั้งแรกที่ฟู่จิ่งเฉิงมายังที่พักของเวินหร่านหลังจากที่หย่าร้างกันทั้งอบอุ่น และเป็นระเบียบเรียบร้อยบานกระจกทรงสูงจรดพื้นตรงห้องรับแขก สามารถมองเห็นทัศนียภาพยามค่ำคืนของเมืองไปได้ครึ่งค่อนเมืองแม้พื้นที่ไม่ได้กว้างขวางมากนัก ทว่ากลับมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน“นี่น่ะเหรอชีวิตแบบที่คุณต้องการ?”สายตาของฟู่จิ่งเฉิงจับจ้องเธออย่างลึกล้ำ น้ำเสียงแหบพร่าลงเล็กน้อยเวินหร่านยักคิ้วขึ้น “ใช่ ชีวิตแบบนี้ฉันรู้สึกว่ามันก็ไม่เลวเลย”ที่สำคัญที่สุดคือ ไม่มีเขาอยู่ด้วยเธอสามารถใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวได้อย่างตามใจปรารถนา มีอิสระไม่ต้องคอยคลื่นไส้สะอิดสะเอียนกับเรื่องของเขากับพี่สาวอย่างเวินฉีตลอดทั้งวันอีกต่อไปและไม่ต้องดูสีหน้าคอยเอาใจคนตระกูลฟู่หรือคนตระกูลเวินอีกในบ้านหลังเล็ก ๆ แห่งนี้ เธอเพียงแค่ได้เป็นตัวของตัวเองก็พอแล้วฟู่จิ่งเฉิงเดินเข้าม
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 418

เวินหร่านมองเขาด้วยความประหลาดใจหากฟังไม่ผิด นี่ฟู่จิ่งเฉิงกำลังเอ่ยขอโทษเธออยู่อย่างนั้นเหรอ?เธอไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าชาตินี้ยังจะมีโอกาสได้ยินคำขอโทษจากปากฟู่จิ่งเฉิง?ทว่าคำขอโทษที่มาช้าไปเช่นนี้ สำหรับเธอแล้วไม่อาจมีความหมายใด ๆ อีกต่อไป“ช่างมันเถอะค่ะ มันผ่านไปแล้ว!”เธอส่ายหน้าเบา ๆ ไม่อยากรื้อฟื้นเรื่องในอดีตขึ้นมาพูดอีกในเมื่อหย่าขาดจากกันแล้ว เรื่องราวในอดีตระหว่างเธอกับเขาก็ถือว่าพลิกผ่านไปแล้วเช่นกันยามนี้เวินหร่านเพียงต้องการก้าวเดินไปข้างหน้าเท่านั้นฟู่จิ่งเฉิงไม่ได้เฉลียวใจถึงความหมายนัยลึกซึ้งในคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อยเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ถ้าอย่างนั้น... คุณอยากให้ผมทำยังไงต่อไป?”เวินหร่านชะงักไปอีกหนหลังจากนี้เขาจะทำอย่างไร มันเกี่ยวข้องอะไรกับเธอด้วยอย่างนั้นเหรอ?หากคำพูดนี้เกิดขึ้นยามที่พวกเขายังแต่งงานกันอยู่ แล้วเขาเอ่ยถามเธอด้วยความจริงใจ เธออาจจะรู้สึกดีใจก็ได้ในตอนนั้น เธอคงจะยอมมอบโอกาสให้เขา และเริ่มต้นใหม่อีกครั้งไปกับเขาทว่าในตอนนี้...ทุกสิ่งผันเปลี่ยนไปตามกาลเวลา สายน้ำไม่อาจไหลย้อนกลับเสียแล้ว“คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 419

ทันใดนั้นเขาก็กระชากร่างเธอเข้ามาประชิดตัวยื่นมือรวบโอบเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้“คุณจะทำอะไรน่ะ? ปล่อยฉันนะ!”เวินหร่านรู้สึกเพียงว่าฟู่จิ่งเฉิงในเวลานี้ดูอันตรายเป็นพิเศษเธอจึงดิ้นรนขัดขืนอยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยสัญชาตญาณทว่าสายตาของฟู่จิ่งเฉิงกลับฉายแววคลั่งไคล้ผิดปกติเขาพลันโน้มกายลงมา หมายจะประทับจูบลงบนริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเธอสมองของเวินหร่านว่างทึบไปชั่วขณะไม่อาจตั้งตัวหรือตอบสนองได้ทันเลยแม้แต่น้อยทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือกลับแผดร้องขึ้นมาในจังหวะนั้นพอดีเดิมทีฟู่จิ่งเฉิงตั้งใจจะไม่สนใจแต่หลังจากกวาดสายตามองชื่อสายเรียกเข้าบนหน้าจอ เขาก็ยอมปล่อยมือจากเวินหร่าน แล้วเดินไปรับสายที่ริมหน้าต่าง “มีอะไร?”“คุณชายรองครับ!”บอดี้การ์ดทางปลายสายเอ่ยขึ้นด้วยความพรั่นพรึง “คุณเวินฉีหนีไปแล้วครับ!”ฟู่จิ่งเฉิงเดือดดาลขึ้นมาทันที “ฉันไม่ได้สั่งให้พวกนายเฝ้าเธอไว้ให้ดีเหรอ? ปล่อยให้เธอหนีไปได้ยังไง?”บอดี้การ์ดรีบละล่ำละลักอธิบาย “พวกผมเฝ้าดูเธออย่างดีแล้วครับ แต่ผู้หญิงคนนี้มารยาเล่ห์เหลี่ยมเยอะ อยู่ดี ๆ ก็บอกว่ากินอาหารเป็นพิษจนปวดท้อง ยืนกรานจะให้พวกผมพาไปโรงพยาบาลให้ไ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 420

ซางเลี่ยรุ่ยขับรถกลับบ้านอย่างรวดเร็วเดิมทีตั้งใจว่าจะอาบน้ำชำระร่างกายสักหน่อยคาดไม่ถึงว่าขณะที่เขากำลังจะกดรหัสเข้าคฤหาสน์ เสียงอ่อนหวานของสตรีผู้หนึ่งพลันเอ่ยเรียกเขาจากทางด้านหลัง“อารุ่ย!”ซางเลี่ยรุ่ยชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย หันหน้ากลับไปมองพลันเห็นฟู่ตานฉิงสวมชุดแฟชั่นสั่งตัด ย่างก้าวบนรองเท้าส้นสูงตรงเข้ามาหาเขา“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”ใบหน้าหล่อเหลาของซางเลี่ยรุ่ยเรียบเฉย ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายปฏิเสธผู้คนให้ถอยห่างออกไปริมฝีปากสีแดงสดของฟู่ตานฉิงคลี่ยิ้มชดช้อย “ฉันมารอคุณอยู่ที่นี่นานแล้วค่ะ”ซางเลี่ยรุ่ยขมวดคิ้วแน่น “มารอทำไม?”ฟู่ตานฉิงหยิบกล่องของขวัญกล่องหนึ่งมาจากทางด้านหลัง ยื่นส่งตรงหน้าเขาด้วยความตื่นเต้น“ฉันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เลยซื้อของขวัญมาฝากค่ะ”ซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้สนใจเลยสักนิดเพียงเอ่ยถามอย่างเรียบเฉย “ของขวัญอะไร”ฟู่ตานฉิงแย้มยิ้มหวาน “คุณลองเปิดดูก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอคะ?”ของขวัญชิ้นนี้เธอตั้งใจคัดสรรอย่างพิถีพิถันมาจากต่างประเทศเลยทีเดียวทั้งยังเอ่ยถามเรื่องความชอบของเขาจากคุณแม่และพี่สาวของเขามาโดยเฉพาะหากเขาได้เปิดออกดู จะต้องถู
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
4041424344
...
57
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status