All Chapters of พลิกชะตาคุณหนูตกอับ: Chapter 11 - Chapter 20

12ไฟป่าผ่านช่วงเวลายามเช้ามาแล้วหลายชั่วยาม แต่มู่ชิงเหยากลับไม่ได้รีบร้อนลุกขึ้นมาตักน้ำพรวนดินหรือออกไปหาของป่าเช่นวันก่อนๆ นางเอนกายพิงพนักเก้าอี้นอนที่ตั้งอยู่ใต้ชายคาบ้าน ปล่อยให้ร่างกายรับลมเอื่อยๆ ที่พัดผ่านไปอย่างเกียจคร้าน ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังยอดเขาไกลโพ้นด้วยความรู้สึกปลอดโปร่ง ข้าวปลาอาหารที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวานช่วยให้นางไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปอีกหลายวัน วันนี้จึงเป็นวันแรกที่นางอนุญาตให้ตนเองได้หยุดพักจากการตรากตรำใกล้กันนั้น นายหญิงเยี่ยนั่งอยู่บนม้านั่ง มือทั้งสองข้างลงฝีเข็มปักลวดลายบนผืนผ้าอย่างประณีต ประกายแดดต้องใบหน้าของนางดูอ่อนโยนและมีเลือดฝาดขึ้นกว่าแต่ก่อน ทุกครั้งที่นางเงยหน้าขึ้นมาเห็นบุตรสาวนอนพักผ่อนอย่างสบายใจ รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า นายหญิงเยี่ยลอบส่ายศีรษะให้เบาๆ ด้วยความเอ็นดูที่เห็นชิงเหยาทำตัวเหมือนลูกแมวขี้เซาที่กำลังนอนผิงแดดอุ่นบนเตาดินเผาขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ข้างกาย กาน้ำชากำลังส่งเสียงเดือดปุดๆ ควันขาวล่องลอยโชยมาพร้อมกับกลิ่นหอมจรุงใจ เป็นกลิ่นใบชาป่าที่ปรุงเข้ากับดอกหอมหมื่นลี้ตากแห้ง ซึ่งนายหญิงเยี่ยบรรจงใส่เข้าไปเพื่อเพิ่มกลิ่นหอม ให

14ปล่อยข้าตายเองชายหนุ่มแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นกังวานไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา โชคชะตาบ้าบอนี่ก็ช่างกลั่นแกล้งได้ถูกเวลาเหลือเกิน เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพลางเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ“เจ้ากลับไปได้แล้ว ไม่ต้องมาสนใจซากชีวิตเช่นข้า รถเข็นพังแล้ว ขาก็ขยับเขยื้อนไม่ได้ เช่นนี้แล้วจะดึงดันพาข้าไปที่ใดได้อีก”มู่ชิงเหยากัดริมฝีปากตัวเองด้วยความเจ็บใจ หากนางมีพู่กันอยู่ในมือ การสร้างรถเข็นคันใหม่ย่อมเป็นเรื่องง่ายดายเพียงปลายนิ้วสัมผัส ทว่าในยามนี้นางกลับไร้ซึ่งสิ่งใดนอกจากสองมือเปล่าและความดื้อรั้นที่ค้ำคออยู่“คราวนี้...จะปล่อยให้ข้าตายได้หรือยัง” เขาถามซ้ำ แววตาจดจ้องมองนางอย่างท้าทาย“ไม่!”ชิงเหยาร้องตอบออกมาดังลั่นป่า จนอีกคนจนใจให้กับความดื้อรั้นของนาง นางไม่ยอมให้เรื่องราวจบลงด้วยความล้มเหลวเด็ดขาด ในเมื่อนางเข็นเขาออกมาจากกองเพลิงได้แล้ว นางจะต้องพาเขาไปให้ถึงที่ปลอดภัยกว่านี้ให้ได้“ข้าจะพาท่านออกไปจากเขาลูกนี้”ชายขาพิการมองดูนางด้วยสายตาระแวดระวัง เขาขมวดคิ้วพลางถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ไว้วางใจ“เจ้าจะทำอะไรของเจ้ากันแน่!”ชิงเหยาไม่ตอบคำถามนั้น นางก้าวเข้า

16ข้าได้ยินไม่ถนัดคำพูดนั้นเบาแสนเบาจนมู่ชิงเหยาที่กำลังจะอ้าปากบ่นต่อต้องชะงักไป นางถึงกับเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้หูฝาด เมื่อเห็นว่าบุรุษเย็นชาคนนี้ยอมลดทิฐิลงเอ่ยขอบใจนางแล้ว ความโกรธเคืองก็ดูเหมือนจะทุเลาลง"ท่านพูดว่าอะไรนะ ข้าได้ยินไม่ถนัด"นางแกล้งถามซ้ำพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ เซียวอวี้ไม่กล่าวซ้ำ เขาเพียงแต่ดื่มน้ำในชามนั้นจนหมด ก่อนจะวางชามลงที่เดิมและเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อปกปิดความรู้สึกที่เริ่มสับสนชิงเหยามองดูท่าทีนั้นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมกับลอบยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้เขาจะดูเป็นคนเข้าถึงยากและเต็มไปด้วยความลับ แต่นางก็สัมผัสได้ว่าภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกระด้างนั้น ยังมีหัวใจของมนุษย์ที่รู้จักบุญคุณคนซ่อนอยู่บ้างสายลมยามบ่ายพัดโชยมาอีกครั้ง ยามนี้ลมได้เปลี่ยนทิศแล้ว หุบเขาที่ชายขาพิการเคยพักพิงไฟมอดเกือบสนิท มู่ชิงเหยาลุกขึ้นยืนและบิดกายไล่ความเมื่อยล้า นางมองดูเซียวอวี้ที่นั่งเงียบๆ แล้วคิดในใจว่า หากจับเขาอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าดีๆ ไม่แน่ว่าชายผู้นี้อาจจะรูปงามไม่เบา อาจจะเทียบเท่าคุณชายในเมืองหลวงเลยก็เป็นได้เมื่อเห็นว่าเขาลดทิฐิยอมเ

18อย่าไปขัดใจนายหญิงเยี่ยสะอื้นจนตัวโยน ร่างกายที่เคยบอบบางอยู่แล้วสั่นเทามากกว่าเดิม นางละล่ำละลักบอกบุตรสาวด้วยน้ำเสียงเสียขวัญ"เหยาเอ๋อร์ ผู้นำหมู่บ้านมาที่นี่ เขาพาคนมาข่มขู่เรา บอกว่าให้เจ้าเลิกหาตาน้ำให้ชาวบ้านโดยเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น...ไม่อย่างนั้นเขาจะเอาเรื่องพวกเราให้ถึงที่สุด เจ้าอย่าไปขัดใจเขาเลยนะลูก แม่กลัวเหลือเกิน"มู่ชิงเหยาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อข่มโทสะ นางประคองมารดาอย่างทะนุถนอมเข้ามาภายในบ้าน จากนั้นค่อยๆ เอ่ยกับมารดาด้วยน้ำเสียงเย็น"ท่านแม่ ใจเย็นๆ ก่อนเจ้าค่ะ นั่งพักที่โต๊ะน้ำชานี่ก่อน ลูกอยู่นี่แล้วใครก็ทำอะไรเราไม่ได้" นางรินชาดอกหอมหมื่นลี้ที่ยังพอมีความอุ่นเหลืออยู่ส่งให้มารดาเพื่อช่วยปลอบประโลมที่มุมห้อง เซียวอวี้ปรายตามองสองแม่ลูกเป็นระยะ แววตาของเขาดูขุ่นมัว แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยคำใด แต่พฤติกรรมของเฉินกุ้ยนั้นก็ทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมากหลังจากปลอบใจจนมารดาเริ่มสงบลง ชิงเหยาก็เดินออกไปนอกบ้านอีกครั้ง นางมองดูแปลงผักและรั้วที่พังแล้ว นางไม่ได้ร้องไห้แต่กลับลงมือเก็บกวาดทุกอย่างเงียบๆ ยกม้านั่งที่ล้มคว่ำตั้งขึ้นใหม่ เก็บเศษถังน้ำที่แตกกระจาย และพยายา

20สวรรค์ยังเมตตาในที่สุดนิ้วมือก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งใต้น้ำ นางรีบคว้ามันไว้แน่นก่อนจะว่ายน้ำกลับเข้าฝั่ง ตะเกียกตะกายขึ้นมาบนพื้นดินหอบหายใจรัวเร็วด้วยความเหนื่อยล้าร่างกายของหญิงสาวเปียกชุ่มจนอาภรณ์แนบเนื้อ ผมเผ้าที่เคยรวบไว้อย่างเรียบร้อยหลุดลุ่ย มีเศษใบไม้และโคลนติดตามร่างกาย นางรีบเปิดปากย่ามออกด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นพอเห็นด้ามพู่กันอันคุ้นตา ความกังวลใจทั้งหมดมลายหายไปสิ้น“สวรรค์ยังเมตตา พู่กันเกล็ดมังกรยังอยู่”มู่ชิงเหยารีบคว้าพู่กันเล่มนั้นขึ้นมากอดไว้แนบอก ราวกับว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต นางซบหน้าลงกับด้ามพู่กันระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก หากเสียพู่กันเล่มนี้ไป นางย่อมไม่อาจกอบกู้ชื่อเสียงของตระกูลมู่ หรือแม้แต่รักษาขาให้เซียวอวี้ก็คงเป็นไปไม่ได้แล้วเมื่อตั้งสติได้ นางก็เริ่มควานหาเงินในย่ามต่อ ทว่ากับไม่เหลือแม้อีแปะเดียว เฉินกุ้ยและพรรคพวกของมันกวาดเงินไปจนหมดเกลี้ยง มู่ชิงเหยากำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ ความแค้นสุมเต็มอก นางอยากจะสะบัดพู่กันวาดสายฟ้าลงมาผ่าหัวคนพาลเหล่านั้นเสียให้รู้แล้วรู้รอด“ไอ้พวกสารเลว!”เสียงสบถด่าทอด้วยความโกรธแค้น ถึ