LOGINThird Person POVMabilis na kumalat ang balita—parang apoy na hindi mapigilan. Ang mga dokumentong ibinunyag ni Leo at ng kanyang koponan ay isinumite sa mga kinauukulan at inilathala sa media. Ang lihim na account, mga pekeng transaksyon, pangingurakot, at mga kasunduang labag sa batas ay wala nang pagtatakpan. Ang pangalang Don Emilio, na dating iginagalang at kinatatakutan, ay biglang naging simbolo ng kasakiman at panlilinlang.Sa loob ng punong tanggapan ng Villafuerte Holdings, laganap ang kaguluhan. Ang mga dating kakampi niya, na dati’y sunud-sunuran sa bawat utos, ay nagsimulang bumaligtad. Gusto nilang ilayo ang kanilang mga sarili sa gulo bago pa man madamay din ang kanilang mga pangalan.“Sir Emilio… kailangan naming linawin na wala kaming kinalaman sa mga transaksyong iyan,” sabi ni Ginoong Torres habang iniiwasan ang matalim na tingin ng matanda. “Hindi namin alam na ganito kalalim ang iyong mga ginagawa.”Tumayo si Don Emilio, namumula sa pinaghalong galit at takot. “Mg
Leo’s POVAkala ko sa pag-alis ko ay matatapos na ang gulo, pero mali pala ang akala ko. Sa loob lamang ng ilang linggo, sunod-sunod na balita ang dumating—mga sangay ng Villafuerte Holdings na biglang nalulugi, mga kontrata na kinansela nang walang malinaw na dahilan, at mga ulat ng maling paghawak ng pondo. Malinaw ang senyales: ito ang ganti ni Don Emilio. Kahit wala na ako sa loob ng kumpanya, handa niyang wasakin ang buong imperyo basta’t maramdaman ko ang bigat ng kanyang galit.Nakaupo ako sa harap ng mesa, napapaligiran ng mga papeles at ulat, habang mahigpit na nakakuyom ang aking mga kamao. “He’s not just fighting me—he’s destroying everything our family built over decades,” bulong ko sa sarili, puno ng inis at lungkot.Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok si Chloe, may dalang mainit na kape. Hindi na niya kailangang magtanong; sa itsura ko pa lang, alam na niya ang nangyayari. Inilapag niya ang tasa sa mesa bago umupo sa tabi ko at ipinatong ang kanyang kamay sa aking
Chloe’s POVAkala ko’y matatamasa na namin ang panandaliang kapayapaan dito sa aming tahanan sa Siargao matapos magdesisyon si Leo na umalis sa kumpanya. Ngunit mali pala ang akala ko—hindi basta-basta susuko si Don Emilio. Kung hindi niya makokontrol si Leo sa pamamagitan ng negosyo, hahanap siya ng ibang paraan. At sa kasamaang palad, ako ang naging pinakamadaling puntahan niya.Isang hapon, habang nagpapahinga ako sa veranda at binabantayan ang natutulog na si Leonel, biglang huminto ang isang itim na sasakyan sa tapat ng bahay. Bago pa man makalapit ang mga guwardiya, bumaba mula rito ang matandang lalaking puno ng karangyaan ngunit may mga matang malamig at puno ng pagbabanta—si Don Emilio mismo.“Magandang hapon, Chloe,” bati niya nang may mapagkunwaring ngiti habang dahan-dahang lumalapit. “Hindi ko inaasahang makikita kita nang ganito kabilis. Akala ko ay magtatago na lang kayo habambuhay.”Tumayo ako nang tuwid, pinipigilan ang panginginig ng aking mga kamay. Hindi ko ipapaki
Leo’s POVMatapos mabunyag ang pagtataksil ni Roberto, hindi humupa ang gulo—sa halip, lalo itong lumawak hanggang sa pumasok na sa mismong pusod ng kumpanya. Sa loob ng boardroom, ramdam ko ang matinding tensyon. Ang mga miyembro ay nahati sa dalawang panig: ang mga naniniwala pa rin sa akin, at ang mga naimpluwensyahan na ni Don Emilio, na handang ibigay ang pamumuno kapalit ng panandaliang kapayapaan.“Leo, you have to understand,” sabi ni Mr. Torres, isa sa pinakamatandang board members, habang nakatingin sa akin nang seryoso. “Kung ipagpapatuloy mo ang laban kay Don Emilio, malalagay sa panganib ang kinabukasan ng kumpanya. Marami ang nagsasabing mas mabuting sumunod na lang para maiwasan ang mas malaking gulo.”Tumayo ako nang tuwid, mahigpit ang hawak sa gilid ng mesa. “Surrendering is not the solution, Torres. Pagpapasakop lang ang ibibigay sa kanya ng buong kapangyarihan para gawin ang anumang gusto niya—hindi lang sa negosyo, kundi pati na rin sa mga taong nagtatrabaho sa at
Leo’s POV Ilang araw ng maingat na pagsisiyasat ang lumipas, at sa wakas, hawak na namin ang ebidensyang hindi na maikakaila pa. Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana ng bahay sa Siargao, mahigpit na nakakuyom ang aking mga kamao habang hawak ang mga dokumentong inihanda ni Marco. Ang katotohanang lumabas ay parang suntok sa dibdib—isang bagay na ayaw kong paniwalaan, ngunit hindi ko na rin maitatanggi. “Kaya pala,” bulong ko sa sarili, puno ng hinanakit at pagkadismaya. “Sa lahat ng tao, siya pa ang hinding-hindi ko inakala.” Lumingon ako nang maramdaman ang mahihinang hakbang ni Chloe na lumapit. Ipinatong niya ang kanyang kamay sa aking braso, at agad kong naramdaman ang bigat ng kanyang pag-aalala. “Leo… ano ang nalaman ninyo? Sino siya?” mahina ngunit mariing tanong niya habang tinitingnan ang mukha kong puno ng bigat. Hinarap ko siya at dahan-dahang ipinakita ang mga papel. “Ito ang pinatunayan ng lahat ng bakas at impormasyon, Chloe. Ang taong nagbebenta ng ating mga s
Chloe’s POV Matapos basahin ang tahasang pagbabanta ni Don Emilio, hindi na kami nagdalawang-isip pa. Agad kaming nagdesisyon ni Leo na ilayo muna si Leonel sa siyudad—malayo sa ingay, panganib, at mga taong gustong manakit sa amin. Ang napili niyang lugar ay ang lumang Villafuerte vacation beach house, nakatago sa isang liblib na bahagi ng baybayin sa Siargao, napapaligiran ng matatayog na puno at malinaw na tubig-dagat. Dito, umaasa kaming makakahanap ng panandaliang kapayapaan habang pinaplano ang aming next move. Pagkarating namin, agad kong naramdaman ang pagbabago ng hangin—presko, maalat, at puno ng katahimikan, na kabaligtaran ng magulong buhay na aming iniwan. Maingat na inilapag ni Leo si Leonel sa duyan na inihanda ng mga tauhan, habang ako ay umupo sa balkonahe, pinapanood ang mahinang pagbagsak ng mga alon sa pampang. “Feels so peaceful here, right?” sabi ni Leo habang umupo sa tabi ko at ipinatong ang braso sa aking balikat. “Dati, dito lang ako pumupunta kapag gusto
Chloe's POVWalo’t kalahating buwan na ang tiyan ko, mabigat na at halos hindi na ako makagalaw nang mabilis, pero may isang bagay pa akong gustong tapusin bago ako tuluyang magpahinga. Ito ang huling online class ko bago ang aking maternity leave—ang huling pagkakataon ko pa ring makapagturo bago
Leo's POVWalong buwan na ang dinadala ni Chloe, at araw-araw kong nararamdaman ang pagbilis ng panahon. Sa bawat galaw ng aming sanggol, sa bawat paghaplos niya sa kanyang bilog na tiyan, lalong tumitibay ang aking desisyon — ang kaligtasan nila ang higit na mahalaga kaysa sa anumang negosyo o pos
Leo's POV Matapos ang aming pribadong pag-uusap ni Elias noong nakaraang araw, lalo kong naramdaman ang bigat ng responsibilidad sa aking mga balikat. Aminado siyang may dala siyang ebidensya, ngunit malinaw din sa kanyang mga mata na may sarili siyang mga plano at dahilan kung bakit siya muling n
Chloe's POV Anim na buwan na ang tiyan ko—mas bilog, mas mabigat, at sa bawat araw na lumilipas, lalo kong nararamdaman ang buhay na dala ko. Sa bawat galaw ko, laging nakabantay si Leo, parang aninong hindi lumalayo. Ang dati niyang mundong puro numero, kontrata, at kapangyarihan ay tila unti-unt







