Todos los capítulos de Mistakenly Yours, Boss: Capítulo 61 - Capítulo 70

Leo's POV May mga taong handa kang mahalin. At may mga taong handa kang ipaglaban. Pero si Chloe? Siya ang babaeng handa akong mamatay. At iyon ang pinakanakakatakot na katotohanang natuklasan ko tungkol sa sarili ko. Alas-dos na ng madaling-araw. Tahimik ang buong penthouse. Maging ang siyudad sa labas ay tila napagod na sa ingay at kaguluhan. Ngunit ako? Hindi pa rin makatulog. Nakatayo ako sa harap ng floor-to-ceiling window habang pinagmamasdan ang kumikislap na mga ilaw sa ibaba. May hawak akong baso ng tubig. At sa kabilang kamay ko ay ang report na ipinadala ni Marcus isang oras ang nakalipas. Dalawang kahina-hinalang sasakyan. Tatlong lalaking nagmamasid sa paligid ng gusali. At isang hindi kilalang bank account na konektado sa Project Lazarus. Hindi ko gusto ang direksyong tinatahak ng lahat. Mas lalo akong kinakabahan. Dahil habang lumalapit kami sa katotohanan... Mas lumalapit din ang panganib kay Chloe. At sa baby namin. Napapikit ako. Damn. Hindi ko kayang mawa

Chloe's POV Masakit palang malaman na kahit mahal ka ng isang tao... May mga bahagi pa rin ng buhay niya na hindi niya agad kayang ibigay sa'yo. At minsan, hindi ang kasinungalingan ang sumisira sa tiwala. Kundi ang mga katotohanang huli mong nalalaman. --- Tatlong araw na ang lumipas mula nang makausap ko si Vanessa. Tatlong araw na rin akong hindi mapakali. Hindi dahil hindi ko pinaniwalaan si Leo. Kundi dahil pinaniwalaan ko siya. At iyon ang dahilan kung bakit mas masakit. Tahimik akong nakaupo sa nursery habang inaayos ang maliliit na damit ng baby. Puti. Dilaw. Maliit. Napakaliit. Dapat ay natutuwa ako. Dapat ay excited ako. Pero sa bawat paghawak ko sa mga damit, bumabalik sa isip ko ang mga salitang narinig ko. "May backup plan noon." "Hindi ikaw ang unang option." Napapikit ako. Ayoko nang isipin. Pero parang paulit-ulit na pelikulang ayaw matapos. --- Narinig kong bumukas ang pinto. Hindi ko kailangang lumingon. Alam kong si Leo iyon. Nakasanayan ko na ang presensy

Third Person POVMay mga bagyong dumarating nang walang babala. Tahimik, hindi mo nararamdaman, hindi mo nakikita—hanggang sa isang iglap na lamang, wasak na ang lahat. At para kina Leo at Chloe, nagsisimula pa lamang ang pinakamapanganib na bagyo sa kanilang buhay.Maagang nagising si Chloe para sa kanyang prenatal checkup. Pitong buwan na ang kanyang dinadala; mas malaki na ang kanyang tiyan at mas mabilis siyang mapagod, ngunit hindi nawawala ang ningning sa kanyang mga mata tuwing pinag-uusapan nila ang kanilang magiging anak.Inayos ni Leo ang seatbelt sa kanya habang nakangiti. “Handa ka na ba, Mahal?”Napangiti si Chloe at bahagyang umiling. “Parang ikaw pa ang mas excited kaysa sa akin. Araw-araw mo namang sinasabi ‘yan.”Lumapit siya at marahang hinaplos ang kanyang tiyan. “Siyempre, Tatay ako. Kailangan kong magpakitang-gilas sa ating anak, ‘di ba? Good morning, little one. Huwag mong pahirapan si Mommy ha?”Napatawa nang mahina si Chloe. “Sobra ka talaga. Pero... salamat.”

Chloe's POVHindi pa rin mawala sa isip ko ang litratong natanggap ko kagabi.Anim na taon na ang nakalipas iyon. Bago ko pa makilala si Leo. Bago pa magsimula ang lahat. At higit sa lahat, bago pa ako maging target ng mga taong nasa likod ng Project Lazarus.Tahimik akong nakaupo sa loob ng opisina habang paulit-ulit na tinitingnan ang lumang larawan. May kung anong mali—may detalyeng hindi ko agad napansin.“Chloe.”Napalingon ako kay Leo. Lumapit siya at marahang hinawakan ang balikat ko.“Ayos ka lang ba?”Tumango ako kahit hindi naman talaga.Napabuntong-hininga siya. “Alam kong natatakot ka.”Hindi ko napigilan ang mapangiti. “Kailan mo pa ako nababasa nang ganyan?”Ngumiti rin siya. “Simula noong una kitang makita.”Biglang uminit ang pisngi ko. Kahit sa gitna ng lahat ng problema, nagagawa pa rin niyang pabilisin ang tibok ng puso ko.Lumapit siya at marahang idinikit ang noo niya sa noo ko. “Anuman ang mangyari, hindi kita iiwan.”Napapikit ako. Sa mga bisig niya, pakiramdam

Leo's POVMatapos ang sunod-sunod na banta at panganib na dumaan sa amin, wala na akong inaksayang oras. Agad kong ipinatira sina Dad—si Leonard Sr.—at Tiya Adele sa isang ligtas at lihim na ari-arian sa labas ng siyudad. Malawak ang lugar, mataas ang bakod, at may sapat na tauhan na nakabantay sa bawat sulok. Ang tanging layunin ko lang: panatilihing ligtas ang lahat ng taong mahalaga sa amin, lalo na’t limang buwan nang dinadala ni Chloe ang aming anak.Sa loob ng ilang araw, unti-unting nabuo ang katahimikan at init ng samahan sa bahay. Hindi sanay si Chloe sa ganitong kapaligiran, pero kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang tuwa. Madalas ko siyang makitang nakikipagkwentuhan kay Tiya Adele habang hinahaplos ang kanyang bilugang tiyan, habang si Dad naman ay tahimik lang na nakikinig, paminsan-minsan ay nagbibigay ng payo o kwento tungkol sa nakaraan.Isang hapon, naabutan ko silang nakaupo sa veranda. Ang simoy ng hangin ay malambing, at ang tanawin ng mga puno ay tila nagbibigay