Todos los capítulos de Mistakenly Yours, Boss: Capítulo 71 - Capítulo 80

Leo's POVSa bawat araw na lumilipas, parang lalong lumalalim ang misteryo sa paligid namin. Pero sa gitna ng takot at pagdududa, may isang pagkakataong dumating na tila liwanag sa madilim na daan—isang pagkakataong akala ko ay magdadala na sa amin ng tunay na sagot.Isang hapon, habang nakahawak ako sa balikat ni Chloe at tahimik kaming nanonood ng paglubog ng araw sa veranda, dumating si Marco na may halong pagtataka at pag-asa sa kanyang mukha. May dala siyang impormasyong hindi namin inaasahan.“Leo,” panimula niya nang mahina pero seryoso. “May lumapit sa amin. Isang dating empleyado ni Don Emilio Jr. Sabi niya, handa siyang magsalita—ibubunyag niya ang lahat ng nalalaman niya tungkol sa Project Lazarus.”Nanlaki ang mga mata ko. Agad kong naramdaman ang paghigpit ng hawak ni Chloe sa aking kamay. Limang buwan na siyang buntis, at kahit anong panganib, laging nasa tabi ko siya.“Totoo ba ito?” tanong ko habang humaharap nang buo kay Marco. “Matagal na nating hinihintay ang ganito

Chloe's POV Anim na buwan na ang tiyan ko—mas bilog, mas mabigat, at sa bawat araw na lumilipas, lalo kong nararamdaman ang buhay na dala ko. Sa bawat galaw ko, laging nakabantay si Leo, parang aninong hindi lumalayo. Ang dati niyang mundong puro numero, kontrata, at kapangyarihan ay tila unti-unting naglalaho, napapalitan ng isang bagay na mas malalim at mas mahalaga: ang pamilya. “Chloe, dahan-dahan lang,” paalala niya habang inaalalayan akong umupo sa sofa. Marahang idinampi ng kanyang palad ang aking tiyan, at sa isang iglap, lumambot ang kanyang mga mata. “Huwag mong pilitin ang sarili mo. Sa ngayon, ang kaligtasan ninyo ang prayoridad ko—hindi ang kumpanya, hindi ang yaman, wala nang iba pa.” Tumingala ako sa kanya at hinawakan ang kanyang mukha. “Pero Leo, hindi tayo pwedeng tumigil. Habang hinahanap natin si Elias, lalo lang lumalakas ang galaw ng mga kalaban. Alam nating susugod sila anumang oras.” Tumango siya, pero humigpit ang hawak niya sa kamay ko. “Alam ko. Pero nai

Leo's POV Matapos ang aming pribadong pag-uusap ni Elias noong nakaraang araw, lalo kong naramdaman ang bigat ng responsibilidad sa aking mga balikat. Aminado siyang may dala siyang ebidensya, ngunit malinaw din sa kanyang mga mata na may sarili siyang mga plano at dahilan kung bakit siya muling nagpakita. Hindi pa siya ganap na nagtitiwala sa amin, at sa totoo lang, ganoon din ang nararamdaman ko sa kanya. Ngunit sa gitna ng pagdududa, may isang bagay na mas nakababahala — ang mabilis na pagkalat ng impluwensya ng aming mga kalaban sa loob mismo ng Villafuerte Holdings. “Leo, kailangan mong malaman,” seryosong sabi ni Marco habang inilalatag ang mga ulat sa mesa, “sa loob lamang ng dalawang araw, may ilang desisyon sa board ang naipasa nang hindi dumadaan sa iyong pagsang-ayon. May mga taong tila kumikilos ayon sa utos ng ibang panig.” Napakuyom ko ang aking kamao. “Ibig sabihin, may mga taga-loob na sila sa loob ng kumpanya. Paano ko malalaman kung sino ang tapat at sino ang nagt

Leo's POVWalong buwan na ang dinadala ni Chloe, at araw-araw kong nararamdaman ang pagbilis ng panahon. Sa bawat galaw ng aming sanggol, sa bawat paghaplos niya sa kanyang bilog na tiyan, lalong tumitibay ang aking desisyon — ang kaligtasan nila ang higit na mahalaga kaysa sa anumang negosyo o posisyon.“Leo, sigurado ka ba dito?” tanong niya habang tinutulungan ko siyang umupo nang maayos sa kama. “Marami ka pang inaasikaso sa kumpanya. Baka isipin nila na binabalewala mo na ang lahat.”Umupo ako sa tabi niya, hinawakan ang kanyang kamay, at dahan-dahang dinampian ng halik ang kanyang mga daliri. “Hayaan mo sila. Kahit anong yaman o kapangyarihan, hindi ko na maibabalik kapag may nangyaring masama sa inyo. Mula ngayon, babawasan ko na ang oras sa opisina. Ikaw at ang baby natin ang aking pangunahing prayoridad.”Ngumiti siya nang may halong lambing at pag-aalala. “Salamat. Pero huwag mong isipin na pababayaan ko ang sarili ko. Mag-iingat ako palagi, pangako.”“Alam ko,” sagot ko, sa

Chloe's POVWalo’t kalahating buwan na ang tiyan ko—bilog, mabigat, at sa bawat araw na lumilipas, lalo kong nararamdaman na papalapit na ang araw na makikilala namin ang aming munting anghel. Matapos ang nakakagulat na impormasyong natanggap ko mula sa aking huling klase, napagdesisyunan namin ni Leo na pansamantalang ilayo muna ang aming sarili sa lahat ng gulo.Kailangan namin ng ilang araw ng katahimikan—malayo sa mga problema ng kumpanya, mga banta, at mga lihim na matagal nang sumusubok sumira sa amin.Kaya nagtungo kami sa isang pribadong bahay sa tabi ng dagat. Tahimik ang lugar, malayo sa ingay ng siyudad, at binabantayan ng aming mga pinagkakatiwalaang tauhan. Dito, pakiramdam ko ay bumalik kami sa mga unang araw ng aming pagsasama—noong wala pang takot, walang panganib, at ang tanging mahalaga ay ang pagmamahalan namin.Isang hapon, magkatabi kaming nakaupo ni Leo sa balkonahe habang pinagmamasdan ang unti-unting paglubog ng araw. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa daga