EP 6 : ช่วยซ่อม

ตอนที่ 6 : ช่วยซ่อม

"เฮ้อ" เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อประสบการณ์การซ่อมรถของเธอแทบจะเป็นศูนย์ ทำให้เธอตัดสินใจที่จะประคองรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าไปร้านซ่อมรถที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก แล้วค่อยโทรให้พ่อออกมารับ

หมับ

จู่ ๆ ก็มีแรงยื้อจากด้านหลังทำให้รถเคลื่อนต่อไปไม่ได้ ระรินชะงักทันทีก่อนจะหันกลับมามอง คิ้วเรียวสวยขมวดเล็กน้อยที่เห็นเขายังอยู่ตรงนี้ ตอนที่เธอลงจากรถเขาไม่แม้แต่เหลียวหลังมองคิดว่าเขาส่งเธอเสร็จก็กลับไปแล้ว

"ถอยไป" ฟีนิกซ์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบกึ่งออกคำสั่ง

"พี่จะทำอะไรรถหนู"

ฟีนิกซ์จ้องมองใบหน้าหวานและตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"พี่ไม่เอาเศษเหล็กไปขายกินหรอกนะ ถอย!"

"ชิ" ระรินจิ๊ปากอย่างหมั่นไส้แสดงออกถึงความไม่พอใจกับคำพูดเหน็บแนมของเขาแต่ก็ยอมปล่อยมือออกจากแฮนด์รถตัวเองและถอยหลังมาหนึ่งก้าวเพื่อให้เขาเข้ามายืนแทนที่เธอ

ฟีนิกซ์ก้มลงสำรวจสภาพรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าเพื่อหาสาเหตุที่สตาร์ทไม่ติด ในขณะที่ระรินได้แต่ยืนมองการกระทำของเขาอยู่เงียบ ๆ แม้ในใจจะไม่พอใจในความปากเสียของเขาอยู่

ไม่ถึงห้านาทีฟีนิกซ์ก็หาสาเหตุของรถที่สตาร์ทไม่ติดเจอ

"สักแต่จะขับ ไม่รู้จักดูหัวเทียน"

ถึงแม้เขาจะพูดออกมาโดยที่ไม่ได้เงยมองหน้าเธอ แต่ระรินก็มั่นใจว่าเขากำลังด่าเธออยู่แน่นอน

"ขอบคุณที่อุตส่าห์ลงจากรถมาดูให้นะคะ เดี๋ยวหนูเข็นไปที่ร้านซ่อมรถให้เขาเปลี่ยนให้ค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ขับเป็นก็ควรศึกษาหน่อยว่ามันมีส่วนสำคัญอะไรบ้าง ไม่ใช่วัน ๆ เอาแต่อ่านนิยายเพ้อฝันอยู่ในโลกจินตนาการ พระเอกในหนังสือของเธอไม่ได้สอนเธอซ่อมรถหรอกนะ"

ฟีนิกซ์ลุกขึ้นเต็มความสูงหลังจากพูดจบแล้วหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวร่างเล็ก สายตาคมและสีหน้าเรียบนิ่งทว่าริมฝีปากหนากระตุกยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทอย่างชัดเจน

"เอ๊ะ พี่อะไรกับนิยายของหนูนักหนา มันก็ไม่ได้ไปหนักที่พี่สักหน่อย" เธอตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจที่เขาชอบเหน็บแนมเธออยู่เรื่อย ทั้งที่เธอไม่ได้ขอร้องให้เขาลงมาช่วยสักหน่อย และต่อให้เข็นรถกลับบ้านจริง ๆ เธอก็มั่นใจว่าพ่อของเธอซ่อมได้

ฟีนิกซ์ไม่ได้สนใจคำพูดของเธอแม้แต่น้อย

"แถวนี้มีร้านขายอะไหล่ที่ไหน"

"มีซอยข้างหน้าค่ะ เลี้ยวเข้าซอยไปร้านซ่อมจะอยู่ขวามือ"

ฟีนิกซ์พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงเข้าใจก่อนจะเอ่ยถามเธอ

"จะให้พี่ซ่อมหรือจะเข็นรถไปร้านซ่อมเอง"

ระรินยืนคิดอย่างลังเล เธอเข็นไปร้านเองจะง่ายกว่าเขาซ่อมให้หรือเปล่า อีกอย่างจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาจะไม่ทำให้รถของเธอพังมากกว่าเดิม เท่าที่รู้จักพี่ฟีนิกซ์มา เขาเป็นคนชอบแกล้งซะด้วยสิ

"พี่ทำเป็นเหรอคะ?"

ฟีนิกซ์เลิกคิ้วเล็กน้อยแปลกใจในคำถามของเธอ

"ใส่ ๆ ถอด ๆ พี่ถนัด และจะบอกให้พี่เรียนวิศวะไม่ได้เรียนบัญชีเรื่องแค่นี้เท่าปลายเล็บ" ฟีนิกซ์กระตุกยิ้มมุมปากหลังจากพูดจบและเดินผ่านหน้าเธอไปเพื่อไปร้านซื้ออะไหล่มาซ่อมรถให้เธอ

เงินหนึ่งร้อยบาทที่ชิลินจ้างมาส่งเธอดูจะไม่คุ้มกับเวลาที่เสียไปเลยสักนิด แถมยังต้องควักเงินตัวเองซื้อของซ่อมรถให้เธออีกต่างหาก แต่จะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ ก็ไม่ได้ ในเมื่อเธอเป็นรุ่นน้องในคณะ

ระรินยังยืนพึมพำกับคำพูดกำกวมของเขาอยู่ครู่หนึ่ง "ใส่ ๆ ถอด ๆ" แต่เมื่อคิดตามได้ดวงตากลมเบิกตาโพลงโตทันที "ทำไมทะลึ่งแบบนี้นะ!"

เธอหันขวับไปมองรถของพี่ฟีนิกซ์เป็นจังหวะเดียวกันที่เขาขับเคลื่อนรถออกจากจุดจอดไปด้วยความเร็ว ดวงตากลมโตมองตามรถของเขาไปจนสุดสายตาก่อนจะหันกลับมามองรถมอเตอร์ไซต์คันเก่าของตัวเอง สุดท้ายเธอก็ยอมรอเขาอยู่ตรงนี้เพื่อให้เขาซ่อมรถให้

"มางอแงถูกวันซะด้วยนะ ฉันต้องเป็นหนี้บุญคุณเขาอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ ยิ่งชอบหาเรื่องฉันอยู่ด้วย" เสียงหวานบ่นรถคู่ใจ และส่ายหัวน้อย ๆ ไม่คิดเลยว่ารถคู่ใจของเธอจะมาเสียในวันที่เขามาส่งพอดี

สิบนาทีต่อมา

เธอดันตัวเองลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเมื่อนั่งรอเขาอยู่สักพักหนึ่งแล้วเขาก็กลับมา ดวงตากลมโตมองเจ้าของร่างสูงที่เดินใกล้เข้ามาเรื่อย แต่สิ่งที่เขาถือมาด้วยนั้นทำให้คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เพราะมันไม่ใช่แค่หัวเทียนอย่างเดียว ในมือของเขายังมียางรถมอเตอร์ไซต์อีกสองเส้น

"ไหนพี่บอกว่าเป็นที่หัวเทียนไงคะ" เธอถามอย่างงุนงง

"ขับรถอย่างเดียวไม่เกินจริง" เขาตอบไม่ตรงคำถามของเธอ แต่ก็สื่อความหมายตำหนิทักษะการใช้รถของเธอแทบเป็นศูนย์หรือไม่ก็อาจจะติดลบเลยก็เป็นได้

"เธอเห็นยางรถตัวเองเป็นแบบไหน"

ระรินกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะตอบไปอย่างที่เห็น

"ก็เป็นยางรถ"

เขาถึงกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะชี้ไปที่ล้อรถของเธอ

"ไม่เห็นเหรอว่ายางรถของเธอมันไม่มีดอกยางแล้ว ไม่ขับลื่นจนปากแตกหน้าแหกก็บุญหัวแล้ว"

เธอมองล้อยางรถคู่ใจของตัวเองตามที่เขาชี้ให้ดูและเงยขึ้นมามองหน้าเขา พลางใช้มือลูบท้ายทอยตัวเองและปั้นหน้าเฉไฉ "ก็กะจะเปลี่ยนอยู่แล้วค่ะ แค่ไม่มีเวลา"

"เถียงข้าง ๆ คู ๆ"

ระรินเม้มปากเข้าหากันที่ถูกเขาด่าทออีกแล้ว แต่ก็เลือกที่จะไม่ต่อความยาวสาวความยืด

"ถ้าพี่จะทำก็รีบทำเถอะค่ะ นี่ก็เย็นมากแล้ว" เธอรีบเปลี่ยนประเด็นทันที ลึก ๆ แล้วเธอก็รู้ดีว่าเขาพูดถูก เธอไม่ได้สังเกตรถของตัวเองเลย

ฟีนิกซ์จัดการทุกอย่างด้วยความชำนาญ เริ่มจากเปลี่ยนหัวเทียนก่อน และหลังจากนั้นจึงถอดล้อมอเตอร์ไซต์ของเธอเพื่อเปลี่ยนยางเส้นใหม่ และรับรู้ถึงสายตาของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังกำลังจดจ้องมองเขาไม่วางตา

ท่าทางของเขาดูชำนาญราวกับช่างซ่อมมืออาชีพ มือหนาขยับไปตามชิ้นส่วนต่าง ๆ อย่างมั่นคงและรวดเร็ว

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

บรื้นนน...

ฟีนิกซ์สตาร์ทรถมอเตอร์ไซต์คันเก่าและบิดคันเร่งทำให้เสียงของเครื่องยนต์ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ มีควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากท่อไอเสียบ่งบอกถึงอายุการใช้งานของรถได้เป็นอย่างดี

มือหนาบิดคันเร่งแล้วผ่อนลง ทำย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ หลายครั้งจนมั่นใจว่ารถของเธอได้รับการแก้ไขอย่างตรงจุด เมื่อมั่นใจดีแล้วเขาจึงปล่อยมือออกจากแฮนด์รถ เหงื่อที่เกาะอยู่ตามกรอบใบหน้าไหลเข้าดวงตาคม ทำให้เขายกมือขึ้นเช็ดออก ทว่ามือที่ใช้ซ่อมรถให้เธอกลับเปื้อนคราบดำในตอนที่เช็ดคราบเหงื่อทำให้ทิ้งคราบดำนั้นไว้บริเวณหางตาโดยไม่รู้ตัว

"เสร็จแล้ว" ฟีนิกซ์พูดสั้น ๆ พลางถอยตัวออกห่างจากรถมอเตอร์ไซต์ของเธอ และปรายตามองเธอเพียงนิด

ระรินรู้ดีว่าเขาทำเสร็จแล้วเพราะตลอดครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาเธอยืนดูเขาแทบไม่ละสายตาไปไหน เธอชำเลืองมองใบหน้าคมคายแต่คราบดำบริเวณหางตาทำให้เธอรู้สึกขัดหูขัดตาอย่างบอกไม่ถูก เธอจึงควานหาของในกระเป๋าผ้าของตัวเองและหยิบซองทิชชูเปียกออกมาก่อนจะยื่นไปตรงหน้าเขา

"หน้าพี่เลอะ ควรใช้อันนี้เช็ด"

ฟีนิกซ์มองของที่เธอยื่นมาให้และเงยมองคนตรงหน้าประสานดวงตากลมโต "คิดว่ากระดาษทิชชูเปียกจะแทนค่าซ่อมรถให้เธอได้หรือไง"

"รู้ว่าแทนกันไม่ได้ค่ะ แต่เขาเรียกว่าน้ำใจเอาไปเถอะค่ะ ที่บ้านหนูมีอีกเยอะสั่งมาจากติ๊กตอกเป็นโหลเลย" ระรินไม่ได้พูดเฉย ๆ แต่เธอถือวิสาสะยัดซองทิชชูเปียกใส่มือเขา ดีที่เขายังรับไว้ไม่ปล่อยให้ร่วงลงพื้น

ฟีนิกซ์มองของที่เธอยัดให้ในมือและเงยหน้ามองเธออีกครั้ง

"ขอบคุณที่ช่วยค่ะ"

"จำใจ"

ระรินมองคนตรงหน้าตาขวางด้วยความหมั่นไส้ แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไรต่อทำให้เธอตัดสินใจขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจ มือเรียวเล็กจับแฮนด์เพื่อเตรียมพุ่งออกไปข้างหน้า

ทว่าในจังหวะนั้นเองสายตาของเธอดันชำเลืองไปยังกระจกมองข้างทำให้เห็นว่าเขายังยืนมองเธออยู่ที่เดิม สายตาคมคู่นั้นไร้ซึ่งความหมาย แต่สุดท้ายเธอก็บิดคันเร่งขับออกมา แต่ระหว่างทางเธอก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองกระจกมองข้างและก็ยังเห็นว่าเขายืนมองเธออยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม

จนกระทั่งเธอเลี้ยวมาอีกทางภาพของเขาก็หายไป

ฟีนิกซ์มองเธอจนลับสายตาก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถของตัวเอง มือหนายังกำซองกระดาษทิชชูเปียกไว้แน่น พอขึ้นมานั่งในรถทำให้เขาโยนมันไปเบาะหลังอย่างไม่ไยดี

รถยนต์ของฟีนิกซ์ขับเคลื่อนออกจากจุดจอดอย่างรวดเร็ว เสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังกึกก้องไปทั่วท้องถนนในช่วงพลบค่ำ