EP 8 : ไม่เต็มใจทำ

ตอนที่ 8 : ไม่เต็มใจทำ

ระรินลงจากรถสองแถวเมื่อมาถึงจุดหมายปลายทาง เท้าเรียวเล็กสาวเท้าเดินไปยังจุดขึ้นรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างเพื่อให้ไปส่งหน้ามหา'ลัย วันนี้เธอไม่ได้แวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งแต่อย่างใดเพราะวันนี้เธอสายมากแล้วไม่มีเวลาให้หยุดซื้อเลยด้วยซ้ำ เธอเดินจ้ำอ้าวแบบไม่ได้สนใจใครเลยจนกระทั่ง...

ประตูกระจกร้านทองถูกผลักออกมาพร้อมกับเจ้าของร่างกายกำยำใส่เสื้อช็อปคณะวิศวะออกมาพอดี

กึก

เท้าเรียวเล็กหยุดชะงัก ดวงตากลมโตจับจ้องเจ้าของร่างกายกำยำด้วยแววตาเรียบนิ่ง เป็นความรู้สึกที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอเขา

คิ้วหนาของฟีนิกซ์เลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเมื่อบังเอิญออกมาเจอเธอพอดี สายตาคมจ้องมองเธอที่มีอาการหอบเหนื่อยคล้ายกับพึ่งรีบร้อนมาก่อนหน้านี้

ระรินดึงสติกลับมา เธอจึงยกมือไหว้พร้อมเอ่ยทักทายรุ่นพี่คณะตามมารยาท

"สวัสดีค่ะ"

"อืม"

เธอได้ยินเสียงตอบรับจากในลำคอ และด้วยที่ตอนนี้เธอต้องรีบทำให้เธอเลือกที่จะเดินเบี่ยงตัวเพียงนิดเพื่อก้าวเดินต่อ

ฟีนิกซ์มองหญิงสาวร่างเล็กที่ค่อย ๆ เดินผ่านหน้าไปทำให้สายตาคมมองตามเธอ กระทั่งสมองก็สั่งการให้เอ่ยชวนเธอ

"ไปกับพี่ไหม พี่จะไปมหา'ลัยพอดี"

เท้าเรียวเล็กหยุดชะงักและหันกลับมามองเจ้าของคำพูดเชิญชวนเมื่อกี้นี้ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยในความแปลกใจที่จู่ ๆ เขาก็ชวนเธอ

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูนั่งมอเตอร์ไซค์วินแป๊บเดียว"

"แต่เท่าที่พี่เห็นคิวรถมอเตอร์ไซค์ยังยาวอยู่เลยนะ" ฟีนิกซ์ส่งสายตาไปยังด้านหลังของเธอซึ่งสามารถมองเห็นคิวต่อแถวรอขึ้นรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่ยาวอยู่พอสมควร

เธอหันไปมองตามสายตาของเขา ก็เห็นว่าเป็นอย่างที่เขาว่าจริง ๆ ถึงแม้จุดขึ้นรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างจะอยู่ไกลจากตรงนี้พอสมควรแต่ก็ชะเง้อมองเห็นว่ากำลังมีคนต่อแถวกันอยู่ เธอครุ่นคิดและจ้องมองเขาอยู่ชั่วครู่จึงตัดสินใจเพราะไม่มีทางเลือกอื่น

"ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูให้ค่าจ้าง"

"พี่ไม่ใช่รถรับจ้าง"

"น้ำใจค่ะ"

"น้ำใจกินไม่อิ่ม"

"แล้วพี่จะเอาอะไรตอบแทนคะ?" เธอถามเพราะอยากรู้ว่าเขาต้องการอะไรจะได้ไม่เป็นหนี้บุญคุณกัน ทว่าเขากลับไม่ได้สนใจคำถามเธอแต่เดินไปขึ้นรถยนต์ของเขาที่จอดอยู่หน้าร้าน เธอจึงเดินไปหาเขาโดยที่เปิดประตูฝั่งคนนั่งและเข้าไปนั่งด้านในเป็นจังหวะเดียวกันที่เขาสตาร์ทเครื่องยนต์

บรื้นนน

เสียงคำรามดังกึกก้องเหมือนเคย เท้าแกร่งย้ำคันเร่งเล็กน้อยเพื่อให้เสียงของเครื่องยนต์ดังเหมือนกับอุ่นเครื่อง จากนั้นเขาก็ขับออกจากจุดจอดหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกอึดอัดทำให้ระรินกำสายเข็มขัดนิรภัยไว้แน่นอย่างลืมตัว เผลอเม้มปากเข้าหากันและทอดสายตามองออกไปยังข้างทาง

ฟีนิกซ์เหลือบมองคนที่นั่งเคียงข้างเพียงนิดก่อนจะจับจ้องถนนเบื้องหน้าโดยที่ไม่ได้พูดอะไร มันน่าตลกที่เขาชวนเธอขึ้นรถแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน ปกติเขาเป็นคนไม่ค่อยมีน้ำใจกับใครสักเท่าไหร่ ยังแปลกใจตัวเองเหมือนกันที่พลั้งปากชวนเธอขึ้นรถ

"พี่จอดตรงหลังมอก็ได้คะ" เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงมหา'ลัยแล้วเธอเลยบอกเขา

"พี่ไม่ใช่รถรับจ้าง พี่จะจอดตรงไหนก็เรื่องของพี่"

ระรินนั่งเงียบแทนการตอบโต้ มันก็ถูกอย่างที่เขาพูด เธอแค่รอเขาจอดรถแล้วค่อยลงก็ได้แต่ที่เธอขอเขาลงก่อนเพราะไม่อยากให้คนอื่นเห็นว่าเธอมากับรุ่นพี่ ด้วยที่เขาค่อนข้างฮอตในหมู่สาว ๆ ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวแต่เป็นทั้งแก๊งเทพบุตรเลย

รถยนต์ของฟีนิกซ์ขับมาจอดลานจอดรถของมหา'ลัย เขาถอยจอดด้วยความชำนาญใช้เพียงมือเดียวในการควบคุมพวงมาลัย และเมื่อรถจอดสนิทคนที่นั่งเคียงข้างก็เอ่ยคำพูดออกมาทำให้เขาปรายตามองเธอ

"ขอบคุณนะคะ" เธอพูดจบก็ลงจากรถของเขาทันที ไม่ได้ฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

ฟีนิกซ์มองหญิงสาวร่างเล็กที่เดินลงจากรถไปแล้ว โดยที่ตัวเองยังนั่งอยู่ในรถ ริมฝีปากหนายกยิ้มมุมปากและส่ายหัวเล็กน้อย

"ปกติมีแต่คนอยากอยู่กับพี่นาน ๆ คงมีแค่เธอเนี่ยแหละที่ทำท่าทางรังเกียจพี่" เสียงเข้มพึมพำเบา ๆ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ และไม่ได้สนใจอะไรเธออีก

ร่างสูงยืนพิงรถยนต์คู่ใจของตัวเองและหยิบบุหรี่ออกจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาคาบไว้จากนั้นก็ใช้ไฟแช็กจุดไฟ บุหรี่ถูกอัดเข้าปอดก่อนจะพ่นควันขาวลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ

ช่วงบ่ายของวัน

แก๊งสี่หนุ่มยืนอยู่บริเวณด้านหลังของตึกวิศวะ

"ทำไมต้องเป็นกูวะ" ฟีนิกซ์ถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจที่เขาต้องถือเค้กเข้าไปให้ระริน เขาไม่ได้อาสาแต่ถูกยัดใส่มือ ก่อนหน้านี้แก๊งเพื่อนสาวของระรินมาขอร้องให้พวกเขาเป็นฝ่ายถือเค้กเข้าไปให้อีกอย่างพวกเธอก็ไม่มีที่เก็บกลัวว่าระรินจะจับได้เสียก่อน

"มึงสนิทกับระรินที่สุดแล้ว"

"กูไปสนิทกับเพื่อนเมียมึงตอนไหนไอ้ดีเซล" ฟีนิกซ์สวนกลับทันควันและไม่ได้สนิทกับเธอเลยสักนิด

"ก็เมื่อวานมึงได้ไปส่งระรินถือว่าสนิทสุดแล้ว ไอ้โอโซนกับไอ้พอร์ชไม่ได้ไปส่งเลยไม่สนิทเท่ามึง"

ฟีนิกซ์ส่ายหน้าเล็กน้อยกับตรรกะของเพื่อนสนิท ทว่าเมื่อวานเพราะชิลินยัดเยียดให้เขาไปส่งเธอไม่ได้ไปส่งเพราะความเต็มใจ

"ที่กูไปส่งเพราะเมียมึงมัดมือชกกูต่างหาก"

"แค่ถือเค้กไปให้รุ่นน้องจะอะไรนักหนาวะ ถือ ๆ ไปเถอะน่า" พอร์ชทนฟังดีเซลกับฟีนิกซ์เถียงกันอยู่สักพักก็ต้องพูดแทรก

"แก๊งสาว ๆ มาโน้นแล้ว" โอโซนพยักหน้าไปทางแก๊งรุ่นน้องปีหนึ่งที่กำลังเดินมาทางนี้

"เดี๋ยวชิลินส่งสัญญาณมามึงก็ออกไปเลยนะ" ดีเซลบอกกับฟีนิกซ์

"แล้วพวกมึงไปออกไปด้วยหรือไง เดี๋ยวเด็กนั่นคิดว่ากูเตรียมมาเซอร์ไพรส์ กูไม่ได้พิศวาสเด็กนั่นสักหน่อย"

"เออรู้แล้ว พวกกูก็ออกพร้อมมึงเนี่ยแหละ"

สี่หนุ่มยืนซุ่มอยู่บริเวณหลังอาคาร คอยมองแก๊งรุ่นน้องเดินใกล้เข้ามาเรื่อย ทุกสายตาจับจ้องไปที่แก๊งสาวสวยสี่คน สายตาของฟีนิกซ์ดันจับจ้องแต่หญิงสาวตัวเล็กเจ้าของวันเกิดวันนี้แค่คนเดียว ไม่รู้ทำไมเธอถึงมีแรงดึงดูดทั้งที่เขาไม่ได้ชอบเธอ

"ชิลินส่งสัญญาณแล้ว" ดีเซลกระซิบบอกเพื่อนก่อนจะยกเท้าถีบหลังฟีนิกซ์เต็มแรงให้เดินออกไปก่อน

ปั่ก

"ไอ้สัส" ฟีนิกซ์สบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อแรงถีบจากด้านหลังทำให้เขาพุ่งตัวออกมาและเกือบหน้าทิ่มไปกับพื้น เขาหันขวับกลับไปมองคนลงมือเพียงนิดอยากจะเอาเค้กในมือปาใส่หน้าพวกมัน ทว่าแก๊งสี่สาวได้มายืนอยู่ตรงหน้าเขาพอดี

ระรินสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อจู่ ๆ ฟีนิกซ์ก็โผล่มาจากมุมตึกอย่างกะทันหัน ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมคายสลับกับเค้กในมือหนา และมองแก๊งเพื่อนสาวที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่บ่งบอกทุกคนเตรียมเค้กก้อนนี้มาเซอร์ไพรส์เธอ

ฟีนิกซ์แสดงสีหน้าเรียบนิ่ง เขาหันไปส่งสายตาให้เพื่อนทั้งสามคนรีบออกมา เพราะตอนนี้ภาพที่เห็นชวนให้คนอื่นเข้าใจผิด เหมือนเขากำลังถือเค้กมาเซอร์ไพรส์แฟนสาว ทั้งที่ความจริงแล้วเขาไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด

ดีเซล พอร์ช และโอโซนยอมออกมาสมทบเมื่อเสียงร้องเพลงของสามสาวดังขึ้น

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู"

อาการตกใจในตอนแรกค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอบอุ่นเมื่อรู้ว่าทุกคนตั้งใจมาเซอร์ไพรส์วันเกิดของเธอ

ทันทีที่เสียงเพลงจากแก๊งเพื่อนสาวจบลง เธอจึงยกมือขึ้นมากุมไว้กลางอกพร้อมกับหลับตาลง ริมฝีปากบางยังอมยิ้ม พร้อมกับกล่าวคำอธิษฐานในใจ

ในจังหวะนั้นเองสายตาของฟีนิกซ์ก็จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานโดยไม่ละสายตาไปไหน

เมื่ออธิษฐานเสร็จ เธอจึงลืมตาขึ้นและใช้ริมฝีปากบางพ่นลมเบา ๆ เป่าเทียนจนดับหมดทุกแท่ง

ฟู่ว…

"สุขสันต์วันเกิดนะระริน"

"ขอบใจทุกคนมากนะ" ระรินพูดด้วยความตื้นตันและดีใจ เธอหันไปมองเพื่อนสาวทั้งสามคนทีละคนด้วยแววตาที่ซาบซึ้งก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่ยืนหน้านิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ

"เอาไป พี่ไม่ได้เตรียมมาให้เธอ พี่โดนบังคับให้ถือ" ฟีนิกซ์พูดเสียงเรียบนิ่งกลัวว่าเธอจะคิดไปไกลและเข้าใจผิด ทำให้เขายื่นเค้กในมือให้เธอถือด้วยตัวเอง

ระรินรับเค้กที่เขาส่งมาให้ เธอรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ไม่ใช่เขาแน่นอนที่เตรียมเค้กก้อนนี้มาให้ และเธอก็ไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิดที่เขาเป็นคนถือเค้กก้อนนี้ออกมา

"ขอบคุณพี่ ๆ ด้วยนะคะ พี่โอโซน พี่พอร์ช และก็พี่ดีเซล" เธอกล่าวขอบคุณรุ่นพี่ทั้งสามคนพร้อมกับเผยรอยยิ้มบาง ๆ ส่งให้ แต่เธอไม่ได้เอ่ยขอบคุณเขา เพราะเขาแสดงออกตั้งแต่แรกว่าไม่เต็มใจ

ฟีนิกซ์มองระรินด้วยสายตาเรียบนิ่งไม่ได้โต้เถียงเธอกลับ เพราะเขาเห็นว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเธอเลยอนุโลมให้หนึ่งวัน

"ไม่ต้องขอบคุณ พี่ทำตามคำสั่งเมียแต่ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดนะ" ดีเซลบอกกับระรินด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะเดินไปกะหนุงกะหนิงกับชิลินทันที

"พวกเธอก็เหมือนอยู่กลุ่มเดียวกับพวกพี่อยู่แล้ว" พอร์ชไหวไหล่เล็กน้อยพลางกระตุกยิ้มมุมปากชอบใจในตอนที่ระรินเอ่ยขอบคุณทุกคนยกเว้นฟีนิกซ์ ทั้งที่เจ้าตัวยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ ระรินถือว่าเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ฟีนิกซ์เหมือนธาตุอากาศ

"สุขสันต์วันเกิด" โอโซนบอกเพียงสั้น ๆ

ระรินพยักหน้ารับคำอวยพรจากรุ่นพี่คณะวิศวะพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ แต่เมื่อสายตาของเธอหันมาปะทะกับเขาที่ยืนจ้องเธออยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าหวานก็หายไปทันที

"ถ้าอย่างนั้นคืนนี้สี่ทุ่มเจอกันนะคะ ขอเวลาผู้หญิงไปแปลงโฉมเติมแต่งสักหน่อย" ต้นหลิวบอกกับรุ่นพี่

ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปคนละทาง ระรินกับต้นหลิวไปด้วยกันเพราะต้องไปแต่งตัวและค้างที่ห้องต้นหลิว ส่วนคนอื่นต่างตกลงกันว่าจะไปเจอกันที่ผับในตอนสี่ทุ่มคืนนี้