ลุ่มหลงท่านรอง의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

หนึ่งเดือนกับการทำงานในโรงแรมขนาดใหญ่อันดับต้น ๆ ของประเทศ แม้ว่าจะมีอุปสรรคเรื่องเพื่อนร่วมงานอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความมุ่งมั่นที่จะเรียนรู้งานของหญิงสาวลดลงเลยสักนิดแม้จะผ่านมาแล้วระยะหนึ่ง เพื่อนร่วมงานของเธอยังไม่ได้เห็นเธอเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพวกเขา ตั้งหน้าตั้งตาก่อกวนสร้างความรำคาญอยู่เสมอ แถมยังคอยพูดเหยียดหยามใส่ความเธอให้คนอื่นเข้าใจผิดอยู่ตลอดแน่นอนว่าเพื่อนร่วมงานเธอไม่ได้มีแค่พนักงานด้วยกันเท่านั้น คนที่อยู่บนจุดสูงสุดขององค์กรนี้ก็ไม่ต่างกัน เที่ยวโปรยเสน่ห์ใส่เธอไม่เว้นแม้แต่ตอนเดินผ่าน จนบางครั้งเธอยังหลงเคลิ้มไปกับเขาแต่แค่ชั่วครู่เท่านั้น...กริ๊งงงงง~ เสียงโทรศัพท์ประจำเคาน์เตอร์ดังขึ้น เจนิสรีบยกหูรับทันที เพราะโดยส่วนใหญ่แล้วสายที่โทร. เข้ามามักจะเป็นแขกหรือผู้ที่ต้องการสอบถามข้อมูลของโรงแรม ทว่าคราวนี้กลับผิดคาดเพราะสายเรียกเข้านั้นมาจากออฟฟิศชั้นสองที่เธอไม่อยากจะเสวนาด้วย“ชงกาแฟให้ฉันหน่อย ไม่ใส่นม ใส่น้ำตาลก้อนเดียว”(ค่ะ)เจนิสงงเล็กน้อย หน้าที่ของเธอเป็นเพียงพนักงานต้อนรับ แถมเขาเองยังมีเลขาข้างกายที่น่าจะเข้าใจความต้องการมากที่สุดอยู่แล้ว แต่สุดท้

เข็มทิศนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงหนาสีเข้มจนเกือบเช้า ก่อนหน้านี้เขาวิ่งเข้าออกห้องน้ำทุกสามนาทีเพราะอาหารที่ไม่คุ้นลิ้นนั้นเล่นงานมาทั้งคืนจนหมดแรงปภาวรินทร์มาทำงานตั้งแต่ไก่โห่ เมื่อคืนเธอไม่สามารถหลับได้เลย ในหัวหวนคิดแต่เรื่องที่กลั่นแกล้งทำร้ายเขาที่ร้านอาหารอีสานใช่อยู่ที่เขาอาจจะแทะโลมเธอตลอดเวลาที่เจอกัน แต่เขาไม่เคยทำร้ายจนถึงได้รับความเจ็บปวด แถมในบางครั้งยังปกป้องเธอทางอ้อมด้วย ทำให้เจ้าหล่อนรู้สึกผิดไม่น้อยเลยจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น“ทำไมวันนี้มึงมาเช้าจัง”“เปล่า แค่นอนไม่หลับ ไม่มีไรทำเลยมา”“อ๋อ”ชาคริสต์พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่ เพราะใบหน้าที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลนั้นต้องมีอะไรปิดบังเขาอยู่เป็นแน่“มึงเป็นอะไร”“เปล่า...”“อีเจน !”สาวประเภทสองยืนค้ำเอวจ้องมองใบหน้าเพื่อนสนิทที่คบกันมาหลายปีอย่างรู้ทัน นิสัยที่ตนเป็นคนสอนมากับมือมีหรือที่จะดูไม่ออก“มึงว่าท่านรองเขา... จะโกรธเราไหมวะ”เสียงแผ่วเบาของคนรู้สึกผิดเอ่ยถามเพื่อนอย่างตรงไปตรงมา นัยน์ตาสีดำขลับฉายแววเศร้าสร้อยปนความรู้สึกเป็นห่วงอยู่ข้างใน“เขาอาจจะไม่โกรธหรอก มึงอย่าคิดมาก เขามาเราก็ค่อยไปขอโทษเขา”“อ

ผู้โดยสารทั้งสองนั่งคนละมุมเบาะ ใบหน้าหันออกนอกรถคนละทิศคนละทางอย่างกับว่าคนข้าง ๆ เป็นภาพที่อุจาดตาไม่น่ามองบรรยากาศในรถราวกับว่าเกิดสงครามขนาดย่อมทำเอาคนขับแทบกลั้นหายใจ แถมดิสเองยังไม่เคยเห็นผู้เป็นนายตัวเองหงุดหงิดโมโหเพราะผู้หญิงเช่นนี้มาก่อน“ไปไหนครับ”“ซีเคคอนโดค่ะ”หญิงสาวแทรกขึ้นก่อนเจ้าของรถ แต่เขาเองก็ไม่ได้แย้งเพราะยังไงก็ต้องไปส่งเธอก่อนอยู่แล้ว ดีเสียอีกเธอจะได้มานั่งอยู่ตรงนี้ให้เขาหงุดหงิดรถสปอร์ตสีเมทัลลิกจอดหน้าคอนโดที่คุ้นเคย ก่อนที่หญิงสาวจะหันหน้ามาทางเจ้านายพร้อมกับยกมือขึ้นพนมกลางอกไหว้ขอบคุณเขา“ขอบคุณค่ะ”“พูดกับผู้มีพระคุณแบบนี้เหรอ”เพราะเสียงที่ควรจะอ่อนน้อมจริงใจนั้นแข็งกระด้างเต็มไปด้วยความประชดประชัน ทำให้ผู้ที่อารมณ์ขุ่นอยู่แล้วไม่พอใจมากเหมือนกัน“ขอบคุณที่กรุณาเด็กน้อยตาดำ ๆ คนนี้นะคะท่านรอง”เธอไหว้อย่างตั้งใจอีกครั้งก่อนที่จะขยับใบหน้าเข้าหาเขาจนทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบก็ว่าได้ บางครั้งยังรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นรินรดริมฝีปากเบา ๆ ด้วยการกระทำนี้ทำเอาเข็มทิศที่ไม่ทันตั้งตัวอึ้งไปชั่วขณะแน่นิ่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาตัวแข็งทื่อไม่สามารถขยับได้ราวกับ

พลั่ก ! ประตูกระจกถูกเปิดออกเต็มแรงเผยให้เห็นร่างหนาที่โผล่ลอดออกจากแสงอันน้อยนิด เจนิสพยายามเพ่งมองให้ชัดว่าเป็นใครก่อนที่ไฟในห้องจะติด เธอถึงได้เห็นคนที่มาชัดเจน“คุณ !”เจนิสยืนขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่มาเป็นเขา เพราะก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีเธอได้ติดต่อไปแล้วแต่โดนเขาตัดสายอย่างไร้เยื่อขาดใยจนเธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง“เป็นไรไหม ทำไมมาอยู่นี่คนเดียว !”คำถามที่พุ่งรัวใส่เธอโดยไม่ทันตั้งตัวนั้นทำเอาเจ้าหล่อนเลือกตอบไม่ถูกแถมยังแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่า การกระทำเช่นนี้คล้ายกับเขาเป็นห่วงเธอเอามาก ๆ“คะ... คือหนูมาจัดห้องค่ะ”“แล้วทำไมไม่รีบทำ ไม่รู้หรือไงว่าโรงแรมปิดไฟโซนที่ไม่ได้ใช้ตอนสี่ทุ่ม”“รู้... แต่หนูลืมเลยรีบมาทำ”เขาสูดหายใจแล้วปล่อยมันออกมาเต็มแรง มือหนาที่ค้ำเอวอยู่นั้นคล้ายกับว่ากำลังโกรธอะไรบางสิ่งบางอย่างอยู่ คงไม่ใช่ว่าเธอไปทำให้เขาเสียเวลาหรอกนะ“นะ... หนูขอโทษที่ไปรบกวนคุณนะคะ หนู...”“เธอไม่เคยรบกวนฉัน เจนิส ! ฉันแค่กลัวว่าเธอจะเป็นอะไร”เขาตอบออกมาอย่างไม่ทันคิด หรืออาจจะเป็นจิตใต้สำนึกก็หารู้ได้ แต่ทำเอาคนฟังแน่นิ่งอึ้งไปสักพักได้เลย การกระทำกับคำพูดนั้นเ

“ขึ้นรถสิ”ชายหนุ่มเคลื่อนรถออกมาจอดถึงตรงหน้าเธออย่างกับว่าเขาเป็นคนรับใช้ หรือแท็กซี่โดยสารไม่ประจำทางของเธออย่างไรอย่างนั้น“คุณ... จะไม่ขโมยจูบหนูอีกใช่ไหมคะ”เมื่อขึ้นรถมาเจนิสก็เอ่ยถ้อยคำที่อัดอั้นอยู่ในใจออกไปตามตรง เธอไม่ได้ไว้ใจเขาสักนิด เพียงแค่ผู้ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเป็นถึงผู้บริหารทำเอาเธอไม่กล้าที่จะปฏิเสธเขาหรือใจเธอมันไม่อยากปฏิเสธก็หารู้ไม่...“อยากให้ฉันจูบเหรอ หื้ม ?”“มะ... ใช่สักหน่อย !”เธอหันไปคว้าเข็มขัดนิรภัยมาคาดเป็นการเบนตัวหลบใบหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้ด้วยเลย การที่เขาทำเช่นนั้นปลุกใจดวงน้อยที่ยังไม่สงบดีตื่นขึ้นอีกครั้งใบหน้าสวยหันมองออกไปนอกรถมองผู้คนที่กำลังสัญจรไปมาอย่างพลุกพล่านในชั่วโมงเร่งด่วน ผู้คนไม่ว่าชนชั้นไหนต่างก็ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดเพียงแค่วิธีการอาจจะแตกต่างกันสักหน่อย“ทำไมไม่ไปทางอ้อมคะ ทางนี้รถติด”“ฉันลืมว่าต้องไปส่งเธอ”ความจริงเขาเพียงแค่อยากอยู่อย่างนี้ตรงนี้กับคนนี้ แต่สุดท้ายก็ได้แต่ตอบเลี่ยงไม่ให้เธอรู้ความในใจ แถมเขาเองก็ไม่รู้ต้องอธิบายอย่างไรดีทั้งกับเธอและกับใจตัวเอง...อาวดี้เอห้า มิธอส แบล็ก เมทัลลิกขับเคลื่อนอย่างเชื่องช้าตา