ลุ่มหลงท่านรอง의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ตอนที่ครุ่นคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเสียงประตูก็ดังไล่หลังดึงสติสาวน้อยที่ยืนอยู่ตรงนั้นพอดี เจ้าหล่อนตัวแข็งทื่อไม่สามารถขยับไปไหนได้ คำภาวนาเริ่มพรั่งพรูออกมาไม่หยุดไม่หย่อนจนอีกฝ่ายเคาะเรียกอีกครั้ง“มะ... มาแล้วค่ะ ๆ”บานประตูลามิเนตแง้มเปิดออกช้า ๆ อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เธอตัวสั่นเทา จนลืมว่าต้องส่องดูก่อนว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่ในใจก็ยังคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ว่าคงไม่ใช่ผู้ชายที่นัดไว้“คะ... คุณ ขึ้นมาได้ยังไง”ราวกับความหวังสุดท้ายพังลงเมื่อเห็นเต็มตาว่า คนที่ยืนอยู่เป็นรองผู้บริหารโรงแรมชื่อดังที่เธอทำงาน แต่ครั้นจะให้ยืนอยู่อย่างนี้ก็คงไม่ดีนักหากใครพบเข้า“ชื่อคอนโดก็บอกชัดอยู่นะ”เธอได้แต่พยักหน้าให้กับความโง่ของตัวเอง ทั้งที่เลือกเองกับมือแท้ ๆ แต่ดันลืมไปเสียได้ว่า ที่แห่งนี้เป็นเครือเดียวกับบริษัทที่ทำงานอยู่“แล้วมีธุระอะไรไหมคะ”“ความจำสั้น ?”คนอายุมากกว่าเลิกคิ้วถามกวนอวัยวะเบื้องล่างจนหญิงสาวที่มีความหวาดกลัวอยู่ก่อนเริ่มเปลี่ยนเป็นอารมณ์หงุดหงิดโมโหอีกครั้ง ทั้งที่เขาสามารถหาคำตอบที่ดีแก่เธอได้ก็ยังจะเล่นลิ้นกับเธอ“บอกว่าจะมากินข้าวด้วย... ถ้าเธอไม่ไว้ใจฉันก็เรี

“ต่อไปตาเธอทำให้ฉัน”“ฮะ... นะ... หนูทำไม่เป็น”“ลองก่อน”“ไม่ หนูไม่ทำ ทำไม่เป็น”ความดื้อแพ่งเป็นชนวนให้ความอยากลดลง ชายหนุ่มจึงไม่อยากเร้าหรือต่อ ในเมื่อเธอยืนกรานเช่นนั้นหน้าที่ผู้กระทำก็ตกเป็นของเขาโดยปริยาย“งั้นฉันทำเอง”เขาถอดสูทตัวแพงก่อนจะล้วงเอาซองสี่เหลี่ยมหลากสีออกจากกระเป๋าด้านในเป็นกระบุง มีทั้งเจล ทั้งถุงยางขนาดพิเศษทำเอาคนที่นอนอ้าขาอยู่นั้นเบิกตาโตตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะพกทีละเยอะขนาดนั้น“พะ... พกทำไมเยอะแยะคะ”“พกมาเอาเธอ”พูดจบเสื้อผ้าทุกตัวบนร่างกายก็ถูกถอดออกอย่างรวดเร็วจนเปลือยเปล่า อวัยวะปูดโปนที่เธอสัมผัสได้ก่อนหน้าขนาดมันใหญ่เกินจินตนาการ จนเธอต้องมองเทียบกับข้อมือน้อย ๆ ตัวเองฟันแหลมกัดซองเล็กแล้วฉีกด้วยมือเดียวก่อนจะชโลมเจลหล่อลื่นสูตรน้ำที่มาพร้อมกับสารกระตุ้นอารมณ์ลงบนโหนกนูนของหญิงสาว“อ๊ะ ! เย็น...”“เธอจะได้ไม่เจ็บ”ฝ่ามือเกลี่ยเจลเข้าสู่ช่องทางรักล้วงลึกไปในโพรงนุ่มอีกครั้งจนมั่นใจว่าทั่วดีแล้วเขาจึงหันมาจัดการกับตัวตนที่ตั้งชูคอรออยู่ถุงยางอนามัยขนาดหกสิบสองสั่งทำพิเศษสวมทับกับแท่งมะเขือยาวขนาดใหญ่ก่อนจะจ่อกับปากถ้ำอันชุ่มแฉะ เสียดสีถูไถกับส่วนอวบอูมเ

เกือบจะถึงเวลาพักแล้วสาวน้อยยังคงฝืนร่างกายทำงานอยู่ตลอดเพราะไม่อยากเป็นดั่งคำพูดของสองคนนั้น และต้องการให้เขาเห็นว่า เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ“เชิญค่ะคุณลูกค้า ถ้าต้องการอะไรโทร. หาทางเราได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยนะคะ”“ขอบคุณครับ”สายตาหวานเยิ้มมองเด็กสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอรู้ดีว่าชายมากวัยผู้นี้ต้องการอะไร เธอจึงเลือกที่จะไม่เข้าไปในห้องอย่างเช่นปกติที่เคยทำ“ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ”เธอโคลงหัวคำนับเป็นการให้เกียรติก่อนจะเดินถอยหลังออกมาจากพื้นที่เสี่ยงภัยตรงนั้น แต่แรงก้าวขาที่จวนจะหมดก็ทำเธอเซอยู่บ้าง“เดินขาถ่างขนาดนั้นกลัวใครไม่รู้ว่าโดนเน็ดมา”คนที่ซุ่มอยู่มุมตึกเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง เสียงที่คุ้นเคยหยุดเท้าเรียวสวยไม่ให้ก้าวต่อ เจนิสถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายไม่อยากจะสนใจเขาด้วยซ้ำ“อวดเก่ง !”“ไม่ต้องมายุ่งกับหนู !”เธอหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง สายตาแข็งกร้าวต่างจากเมื่อคืนส่งผลให้ใจดวงแกร่งท่านรองประธานบริษัทสั่นคลอนได้ชั่วขณะทว่าใบหน้าซีดเผือดนั้นดึงดูดความสนใจเขามากกว่า ความรู้สึกแปลกเป็นกังวลเกิดขึ้นในใจราวกับว่าเขากำลังทุกข์ระทมกับอาการของเธอในตอนนี้“ฉันให้ลาครึ่งวัน ไปพัก”“

การทำงานเริ่มต้นขึ้นอีกวัน เจ้าของโรงแรมแห่งนี้ทำหน้าที่ผู้บริหารได้เป็นอย่างดี แม้ว่าในใจจะร้อนรนอย่างมากก็ตามเข็มทิศ : ชงกาแฟมาให้ฉันหน่อยเขาเลือกที่จะส่งข้อความหาเธออีกครั้งอย่างเช่นทุกวัน แม้ว่าจะพอรู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว แต่นิ้วมันก็ดันอยู่นิ่งไม่ได้กดพิมพ์ส่งไปอยู่ดี“ยัยบ้าเอ๊ย ! ไม่พกแล้วซื้อมาทำห่าอะไรวะ ! ไม่คิดว่าพ่อแม่จะโทร. หาบ้างหรือไง”รอประมาณสิบนาทีข้อความนั้นก็ยังไม่ถูกเปิดอ่านจนเขาที่รออยู่ต้องทิ้งโทรศัพท์ลงในลิ้นชักให้พ้นสายตาเช่นกัน ไม่อย่างนั้นมันคงแหลกละเอียดเพราะพิษความร้อนบนหัวแน่นอนจนแล้วจนรอดเขาก็ต้องออกจากห้องทำงานมาดักตามเส้นทางที่หญิงสาวจะไปเพื่อให้ได้คุยกัน เขาไม่ชอบที่ถูกเมินเช่นนี้โดยเฉพาะถูกผู้หญิงเมินมันเสียศักดิ์ศรีเกินไป“เจนิส !”“คะ... ถ้าท่านรองไม่มีอะไรดิฉันขอตัวนะคะ ลูกค้าเข้าเยอะค่ะ”ปภาวรินทร์ไม่รอให้เขาตอบด้วยซ้ำเร่งฝีเท้าเข้าลิฟต์ทันที ปล่อยให้ผู้บริหารที่ต้องการจะคุยด้วยต้องส่ายหัวถอนหายใจอย่างไม่พอใจ“ถ้าเป็นคนอื่นฉันไล่ออกไปแล้ว !”อำนาจที่มีล้นมือแต่กลับทำอะไรเด็กคนนี้ไม่ได้ พานให้เขาฉุนเฉียวอยู่ไม่น้อย ทำไมเธอถึงเป็นข้อยกเว้นของเขาได้อย

“คุณ... มีอะไรหรือเปล่าคะ”เมื่อเท้าก้าวเข้าห้องรองประธานโรงแรมมา เสียงเศร้าสลดของปภาวรินทร์ก็เอ่ยถามขึ้นแผ่วเบา เธอแอบกังวลอยู่บ้างว่าจะถูกไล่ออกแต่อย่างไรก็ตามเธอยินดีรับผลกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อ“รู้สึกผิด ?”“ค่ะ หนูทำคุณเสียเงินลงทุน”“หึ ที่ฉันทำไม่ใช่เพราะเธออย่างเดียว แต่ฉันสืบได้ว่าไอ้นั่นเป็นหนอนบ่อนไส้”เขาพูดความจริงออกไปเพียงครึ่ง เพราะความจริงที่วางแผนเอาไว้คือเขากะจะใช้นักธุรกิจคนนั้นเป็นนกต่อ แต่ดันเกิดเรื่องกับเธอจนเขาฟิวส์ขาดเสียก่อน“แล้วทำไมคุณไม่บอกหนูตั้งแต่แรก !”“เธอเป็นเมียฉันหรือไง ! เรื่องสำคัญขนาดนั้นมีแค่บริหารถึงจะมีสิทธิ์รู้”กลายเป็นว่าเขาผิดเสียอย่างนั้นที่ไม่ได้บอกเธอก่อน แต่ก็เพราะมีเหตุผลเลยต้องเลี่ยง แต่สุดท้ายเขาก็อดไม่ได้ต้องพูดกับเธอให้เข้าใจอยู่ดี“ฉันบอกเธอเพราะไม่อยากให้เธอโทษตัวเอง”มือหนายกขึ้นเท้าสะเอวพูดอย่างจริงจัง และคำพูดเหล่านั้นของเขาทำให้เลือดในกายสาวสูบฉีดแรงอีกครั้ง ใจดวงน้อยสั่นคลอนอย่างหนักเธอสำคัญกับเขาขนาดนั้นเลยหรือ...“ขอบคุณนะคะ...”“พึ่งนึกได้ ?”“หนูก็หอมแก้มคุณไปแล้วไง... มักมาก ชิ”ประโยคแรกโต้เถียงเขาอย่างชัดเจน แต่ในป