Semua Bab ลุ่มหลงท่านรอง: Bab 1 - Bab 10

Charoen-Kiat Hotelสาวน้อยยืนสูดหายใจแหงนมองป้ายโรงแรมชื่อดังระดับเจ็ดดาวที่ไม่คาดฝันว่าจะได้เข้ามาทำงาน ตั้งแต่วันที่สัมภาษณ์เธอยังไม่หยุดคิดเรื่องคำถามกับหน้ากรรมการในวันนั้น คงไม่ใช่ว่าทางครอบครัวเธอทำอะไรบางอย่างลับหลังเธอหรอกนะ ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นเธอต้องรู้สึกไม่ดีมากแน่ ๆ“ปะ !”“อืม”เธอพยักหน้าให้เพื่อนสาวของตนก่อนเดินเข้าโรงแรมไปรายงานตัวตามที่นัดไว้ ซึ่งวันนี้ไม่ใช่แค่นัดรายงานตัว แต่ยังเป็นการเริ่มทำงานวันแรกของเธอด้วย“อย่าได้เจออีตาขี้เก๊กคิ้วปลิงนั่นเลย สาธุ”เธอยืนสวดมนต์พนมมืออธิษฐานอยู่หน้าห้องประชุมเบา ๆ แต่เสียงพึมพำเล็กนั่นก็ดังไปเข้าหูเพื่อนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อยู่ดี“มึงเป็นไรวะ”“กูขอให้เราทำงานได้อย่างราบรื่น”“อ๋อเออ สาธุ ๆ”ทั้งสองนั่งรออยู่สักพักฝ่ายบุคคลก็เรียกเข้าไปพบพร้อมกับแนะนำคนที่จะมาเป็นหัวหน้า รวมทั้งจะเป็นคนประเมินการทำงานของพวกเธอ“พี่ชื่อเตชะเดช หรือเรียกว่าพี่โต้ก็ได้”“สวัสดีค่ะ หนูปภาวรินทร์ เรียกว่าเจนิสก็ได้ค่ะ”“กระผมชื่อชาคริสต์ครับ หรือเรียกชาก็ได้ครับ”โต้พยักหน้าให้เด็กทั้งสองแล้วยื่นป้ายพนักงานให้ก่อนจะเดินนำไปทำความรู้จักรอบ ๆ โรงแรม ถึง

เด็กฝึกงานสองคนรับหน้าที่เดินนำแขกไปส่งจนถึงห้องพัก ด้วยความที่พวกเธอไม่ได้ทานข้าวเที่ยงเลยทำให้หน้าตาอิดโรยอยู่บ้าง จนบางครั้งแขกมองพวกเธอด้วยสายตาแปลกไปสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นผู้บริหารสูงสุดที่อยู่บนชั้นลอยได้เห็นหมดทุกอย่าง ต้องขอบคุณนักลงทุนที่รั้งเขาด้วยคำถามมากมายทำให้เขาเข้าใจปัญหาของพนักงานระดับล่างท่านรองผู้สุขุมเดินออกจากลิฟต์ด้วยสีหน้าที่ไม่ดีนัก คิ้วหนาขมวดมุ่นจนขึ้นสันนูนพานให้พนักงานที่เดินผ่านไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้า“พวกเธอกินข้าวยัง”เสียงทุ้มหนาเอ่ยถามเด็กฝึกงานทั้งสองไม่ได้เจาะจงใครคนใดคนหนึ่งเป็นพิเศษ ทว่าสายตานั้นกลับโฟกัสอยู่กับร่างแบบบางที่ตนสนใจ“ยะ... ยังค่ะ”ปภาวรินทร์ทั้งตอบทั้งหันมองรุ่นพี่ เธอไม่ได้หวาดกลัวแต่ยังอยากให้การทำงานตลอดหลายเดือนของเธอนี้ราบรื่นผ่านไปด้วยดี ไม่สร้างปัญหาให้ตัวเองตั้งแต่เริ่มขนาดนี้“ไปกินข้าว ที่นี่ให้พนักงานพักหนึ่งชั่วโมง”“คะ ? เอ่อ ขอบคุณค่ะ”ข้าวกล่องของตนยื่นให้เด็กฝึกงานสาวพร้อมทั้งแย่งในมือลูกน้องมาให้เพื่อนของเธอ ที่ทำเช่นนี้เธอจะได้ไม่เข้าใจผิดว่า เขาลำเอียงให้เธอคนเดียว“เอ่อ... ท่านรองคะ ช่วงนี้แขกกำลังเช็กเอาต์กันเ

“ต่อไหม”“ได้เสมอ แต่ท่านรองชงไม่ถึงเลยค่ะ”“ยังจะเติมอีกเหรอ”“คุณคออ่อนเหรอคะ”เมื่อแอลกอฮอล์เข้ากระแสเลือด ช่องว่างระหว่างคนสองคนก็น้อยลง ความยำเกรงยิ่งไม่ต้องพูดถึงแทบจะกอดคอคุยกันได้แล้วรอยยิ้มร้ายของเสือหนุ่มแสดงความเจ้าเล่ห์ผ่านทางสายตา เขายกแก้วขึ้นดวลกับเด็กสาวอย่างไม่กลัว ในใจก็นึกสบประมาทเจ้าหล่อนว่าจะเก่งเหมือนปากได้ถึงเมื่อไหร่กันคนสองคนนั่งสู้รบความแข็งแกร่งของคอจนเกือบสว่างก็ยังไม่รู้ผู้ชนะ จนคนที่เมาไปก่อนหน้าฟื้นตื่นขึ้นมาหลายครั้งหลับไปหลายหนก็ยังไม่จบ“พอก่อนได้ไหมคะ ชาน่าจะไม่ไหว”“อืม เดี๋ยวฉันไปส่ง”เมื่อแผนแรกไม่สำเร็จ แผนที่สองจึงเริ่มขึ้นอย่างมีความหวัง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เขาก็ไม่กล้าปล่อยให้ทั้งสองกลับเอง ด้วยความที่เป็นผู้ชายรวมถึงเป็นเจ้านายจะปล่อยให้กลับเองก็กระไรอยู่“ไม่เป็นไรค่ะ หนูขับรถมา ขอบคุณมากนะคะ”เป็นอีกครั้งที่เธอปฏิเสธเขา ทำเอาชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิด เธอจะระวังตัวอะไรขนาดนั้น เล่นดักเขาทุกทางจนเขาอดคิดไม่ได้ว่า เธอผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชนจนรู้ทันแผนการของผู้ชายหมด“ขับไหวนะ”“ไหวค่ะ”ยิ่งถามย้ำก็ยิ่งโมโหกว่าเดิมอีก แต่ก็ต้องปล่อยเธอขึ้นร

โรงแรมหรูเจ็ดดาวมีผู้คนมากมายเข้าพักทั้งไทยและเทศ ส่วนมากจะมีแต่คนที่กระเป๋าหนักเท่านั้นที่เลือกสถานที่แห่งนี้ ทำให้เด็กฝึกงานทั้งสองพลอยมีรายได้เพิ่มขึ้นจากการรับเงินพิเศษที่ลูกค้ามีน้ำใจหยิบยื่นให้การทำงานของทั้งสองเหมือนจะราบรื่นแต่ไม่ได้สบายใจเท่าไรนัก เพราะหากวันไหนที่หัวหน้าไม่อยู่ พวกเธอทั้งสองมักจะโดนเหน็บแนมจากพนักงานรุ่นพี่อยู่เสมอ“แต่งตัวมาอ่อยขนาดนี้ ท่านรองยังไม่มองเลย ฮึ สงสารว่ะ”“นี่ ! ถึงจะเอาแต่ท่านรองก็ไม่ได้เชิดหน้าชูตาหรอก เป็นได้แค่ของเล่นคนรวยนั่นแหละ”คนที่อยู่มาก่อนซุบซิบนินทาตั้งใจให้เด็กสาวที่อยู่ในชุดนักศึกษาได้ยิน แต่เจ้าหล่อนกลับนิ่งไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบกลับจนทั้งสองเป็นฝ่ายหัวร้อนเสียเอง‘กูนี่เหรออ่อย อีตาท่านรองคิ้วปลิงนั่นต่างหากมาอ่อยกู’เพราะความจริงแล้วเธอต่างหากเป็นฝ่ายหลบหน้าเขา ถ้าเลือกได้แทบจะอยากย้ายที่ฝึกงานด้วยซ้ำ แต่หากทำเช่นนั้นเธอก็ต้องจบช้ากว่าเดิมไปหนึ่งเทอมจังหวะที่คนสองคนกำลังนินทาอยู่นั้น เจ้านายที่กำลังถูกกล่าวถึงก็เดินผ่าน และพลันได้ยินเข้าจึงหยุดลง สายตาแข็งกร้าวราวต้องการกระชากชีวิตรังสีอำมหิตแผ่ซ่านเหมือนกับว่าทั้งสองยืนอยู่หน

ร่างกายกำยำเดินเคียงคู่ควงแขนมากับร่างเล็กขาวอมชมพูผ่านสายตาพนักงานและแขกที่เข้าพักนับร้อยออกจากโรงแรมไป เมื่อฝ่าเท้าเขาก้าวพ้นรอยยิ้มหวานของพนักงานฝึกประสบการณ์ก็แย้มสรวลขึ้นทันทีการทำงานในเวลาที่เหลือไม่กี่ชั่วโมงนี้ของเธอถือได้ว่าเป็นช่วงที่มีความสุขมากที่สุด เทียบได้กับสุภาษิตที่ว่าแมวไม่อยู่หนูร่าเริงเลยก็ได้หญิงสาวที่ทำงานอย่างสำราญผิดหูผิดตาจนคนข้าง ๆ รู้สึกได้ ตั้งแต่ทำงานมาจวนครึ่งเดือนหญิงสาวพึ่งจะมีรอยยิ้มอิ่มใจเช่นนี้ครั้งแรก ราวกับได้ทำงานอยู่ในแดนสุขาวดี“มึงอารมณ์ดีอะไรขนาดนั้น”“ก็มีความสุข”เธอทำหน้าตาใสซื่อหลังจากนั้นก็ยกยิ้มขึ้นจนเห็นฟันหน้าทั้งหมด ทำเอาเพื่อนที่เคลือบแคลงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งสงสัยเพิ่มเข้าไปอีก“มีอะไร”“เปล่าจ้า...”“อีเจน !”สุดท้ายสิ่งที่ปกปิดอยู่ก็ไม่พ้นสายตาเพื่อนที่คบกันมาสี่ปีของเธอ เจ้าหล่อนสูดหายใจแรงตั้งสติพร้อมกับมองไปรอบ ๆ ก่อนที่จะเริ่มพูด“ก็อีตาท่านรองนั่นชอบมาพูดแทะโลมกูตลอด”“ว้าย ! จริงปะเนี่ยอีเจน ! อ๋อ ที่ชอบหงุดหงิดเวลาเห็นท่านรองคือแบบนี้เองเหรอ”“เออ ! มึงอะชอบมาชมว่าหล่อ หล่อตรงไหนวะ คิ้วหนาอย่างกับปลิงควาย ยัดหมอนรองผมท