ลุ่มหลงท่านรอง의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

จวนรุ่งสางเด็กสาวที่เหนื่อยล้าจากกิจกรรมอันเร่าร้อนหลับไปแล้วเหลือเพียงชายหนุ่มผู้รุกราน เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายที่ตนไม่คิดจะถนอมมาทั้งคืนความคิดแปลกแยกที่มักจะเกิดขึ้นในช่วงนี้พาใจสั่นคลอนบ่อยครั้ง แถมในบางทียังรู้สึกใจหวิวเมื่อเห็นท่าทางเมินเฉยที่เธอส่งมาเขาคิดอย่างไรกับเธอกันแน่...ทำไมต้องรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เป็นอาการแรกเริ่มของความชอบ หรือเพียงแค่ติดใจในร่างกายเธอชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น“แล้วทำไมต้องสวยขนาดนี้วะ !” ฟอด !เมื่อก้มมองคนที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขนก็อดไม่ได้ต้องกดจมูกลงจนจมแก้มเนียนรบกวนการพักผ่อนของอีกฝ่าย กลิ่นกายเนื้อแสนเย้ายวนราวกับเป็นตัวยึดโยงเขาให้อยากเข้าใกล้เธออยู่ร่ำไปคิ้วเรียงเส้น ดวงตากลมโต ริมฝีปากอิ่มอมชมพูระเรื่อ รวมกันเป็นใบหน้าที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธออยู่อันดับต้น ๆ ผู้หญิงสวยในลิสต์ของเขาหมายถึงอยู่คนแรกนั่นแหละ...ความคิดวนซ้ำไม่มีที่สิ้นสุดนำพาร่างกายที่ผ่านมรสุมหนักมาทั้งคืนให้หลับลง ลืมตารางงานทุกอย่างที่ถูกจัดวางไว้เพียงเพราะอยากอยู่กับคนตรงหน้าให้นานที่สุดกลิ่นอายจากแสงแดดยามเช้าเริ่

“ทำไมต้องใกล้กันขนาดนั้น”“ใครคะ”“โต้”“พี่โต้เขาเป็นหัวหน้าหนูไงคะ”เธอพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจ ทว่าเหมือนเป่าปี่ให้ควายฟังอยู่ดีเพราะคนที่กรุ่นโมโหหูดับไปแล้วไม่พร้อมรับฟังอะไรทั้งนั้น“เขาเป็นคนเซ็นเอกสารผ่านงานให้หนู”“ฉันเป็นเจ้าของโรงแรมก็เซ็นให้ได้ ไม่เห็นมาใกล้ฉันขนาดนั้นบ้างเลย !”คิ้วเรียงเส้นขมวดม้วนพร้อมรอยยิ้มแห้ง ๆ เธอพอจะเข้าใจอาการที่เขาเป็นบ้างแล้ว ท่าทางตีโพยตีพายนั้นอย่างกับว่าเป็นเด็กสามขวบที่ไม่ได้ดั่งใจ“เหมือนท่านรองกำลังหึงหนูเลยนะคะ”“เออ ฉันหึง ! แล้วฉันก็จะลงโทษเด็กดื้อตรงนี้ตอนนี้ด้วย !”“ฮะ ! จะทำอะไรคะ ! เดี๋ยว ๆ”เขาไม่ฟังคำทัดทานเดินตรงเข้าห้องเคาน์เตอร์มาหาเธอก่อนจะมุดลงใต้โต๊ะอย่างรีบร้อน ไม่ได้สนใจเลยว่ามีแขกสองคนกำลังเดินมาทางนี้ด้วย“คุณ ! จะทำอะไรคะ !”“อ้าขาออก !”คำสั่งฟ้าผ่าจากผู้บริหารมาพร้อมกับฝ่ามือร้อนชื้นจับแยกขาเรียวบางออกจากกัน ชายหนุ่มแหวกกางเกงในสีแดงสด ก่อนจะรั้งเอวคอดให้ขยับมาอยู่ส่วนปลายของเก้าอี้มือเล็กพยายามผลักไหล่เขาเต็มแรงไม่ให้กระทำการใดอย่างโจ่งแจ้ง แต่คนที่คิดมาอย่างดีแล้วมีหรือจะหยุดลงง่าย ๆนิ้วร้ายสอดเข้าช่องลับพร้อมกัน

“เหนื่อยจัง”หัวทุยซบลงกับหัวเข่าพลางถูไถออดอ้อนเหมือนลูกแมวกำลังขอขนมจากเจ้านาย แต่ใบหน้าที่แสดงออกถึงความเหนื่อยล้านั้นพานให้เข็มทิศไม่ค่อยดีใจเลยสักนิด ออกจะเป็นห่วงด้วยซ้ำ“อ้อนแบบนี้อยากได้อะไรคะ”“เปล่าค่ะ หนูแค่เตรียมเล่มนิเทศเหนื่อย”เข็มทิศมองเข้าไปในจอโน้ตบุ๊ก มือหนาลูบลู่ลงตามเส้นผมสลวย ก่อนจะย้ายจากบนโซฟามานั่งข้าง ๆ เจ้าหล่อนที่พื้นพรม“ให้ฉันช่วยไหม”“ไม่เป็นไรค่ะ...”“ฉันก็คิดค่าโอที”“คุณมันร้าย”เมื่อเด็กน้อยรู้ทันแผนการชายหนุ่มก็ไม่ปิดบังต่อ จมูกโด่งกดลงจมแก้มสูดเอากลิ่นหอมของหญิงวัยละอ่อนกว่าตนเข้าปอดฟอดใหญ่“มัดจำ”เขาแย่งโน้ตบุ๊กจากเธอมาวางไว้ที่ตักตัวเองก่อนจะเริ่มสำรวจเอกสารแล้วพิมพ์ต่ออย่างบ้าคลั่ง แน่นอนว่าเอกสารนักศึกษานี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาอยู่แล้ว“เลี้ยงเด็กมหา’ลัยก็ยากเหมือนกันนะ”“ปกติเลี้ยงสาวออฟฟิศสบายเหรอคะ”เหมือนว่าความตั้งใจแรกของเขาจะสูญเปล่า เพราะแทนที่เจ้าหล่อนจะเข้าใจความหมาย แต่กลับฉีกแนวไปทางที่เขาคิดไม่ถึงเสียได้“ฮึ ไม่เคยเลี้ยงใคร เธอคนแรก”เขาอธิบายพร้อมกับย้ำว่าไม่เคยทำอะไรอย่างที่เธอคิด จนเจ้าหล่อนที่ยุแหย่ต้องแพ้ราบคาบ เพราะคำหวาน

Charoen - Kiat Hotel - ภูเก็ตท่านรองประธานบริษัทเดินเคียงคู่มากับพนักงานสาวสวย เขาไม่ได้วางตำแหน่งเธอในฐานะผู้ช่วย แต่เป็นภรรยาต่างหาก เพียงแค่เธอไม่เห็นด้วยเท่านั้น“สวัสดีครับท่าน”ข้าราชการระดับสูงกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม เพราะการประชุมครั้งนี้ต้องอาศัยเขาเป็นหัวเรือใหญ่ในการกระตุ้นเศรษฐกิจ เรียกได้ว่าหากไม่มีเขาโครงการนี้ก็ไม่เกิด“มีอะไรขาดเหลือบอกผมได้เลยนะครับท่านรัฐมนตรี”“แหมท่านรองก็ ผมยังเป็นแค่ผู้ช่วย”คำพูดเหล่านั้นหากคนทั่วไปฟังอาจจะไม่ได้รู้สึกตงิด แต่หากเป็นคนที่คลุกคลีอยู่ในวงการนี้จะเข้าใจอย่างง่ายดายว่าทั้งสองกำลังมีแผนการบางอย่างอยู่งานประชุมแผนจะเริ่มต้นช่วงค่ำท่านรองจึงไม่ได้มีอะไรทำ แต่กับผู้ช่วยนั้นไม่ใช่เพราะเธอต้องเช็กข้อมูลต่าง ๆ รวมทั้งเตรียมแผนสำรองให้เขา แม้ว่าหลายอย่างนภาจะจัดการเรียบร้อยแล้วเธอก็ยังต้องเช็กให้ถี่ถ้วนอยู่ดี“เด็กดี... ฉันหิวแล้ว”“คุณทิศ อย่าพึ่งกวนค่ะหนูทำงานอยู่”หญิงสาวปัดมือปลาหมึกออกตั้งหน้าตั้งตาตรวจเช็กเอกสารตรงหน้า การทำงานครั้งแรกเธอไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดแม้แต่น้อยแต่คนพี่ที่มีความต้องการอยากไม่ได้คิดเช่นเดียวกับเธอ แม้ว่าเจ้

เข็มทิศ : ไปไหนคะเข็มทิศ : ออกไปเที่ยวเหรอ พี่ไปรับไหมตู้ด ตู้ด~เขาส่งข้อความหาก็แล้ว ต่อสายหาก็แล้วอีกคนก็ไม่ตอบรับ ตั้งแต่กลับมาเขาค้นหาทั่วทุกมุมห้องก็ไม่เห็นหญิงสาวอันเป็นที่รัก“เชี่ย ! เป็นอะไรไหมวะเนี่ย !”ความตะขิดตะขวงใจทำให้อยู่ดี ๆ เขาก็ไปเปิดตู้เสื้อผ้าดู และนั่นทำให้เขารู้ว่า คนตัวเล็กที่เขาอยากกลับมาหาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แต่ที่เขาไม่รู้ก็คือเธอเป็นอะไรถึงได้หนีเขาไปกลางดึกตู้ด ตู้ด~ ไม่มีสัญญาณตอบรับ...เป็นอีกครั้งที่เข็มทิศต่อสายหาเธอ แต่สุดท้ายก็โดนเจ้าหล่อนตัดสายทิ้ง ตอนนี้เขามืดแปดด้านไม่สามารถเดาจากพฤติกรรมได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น“เฮ้ย !”ครั้นจะพิมพ์ถามข้อความก็ไม่สามารถส่งได้ เขากดเข้าดูทุกช่องทางผลปรากฏว่าเธอได้บล็อกเขาหมดทุกทางแล้ว อย่าว่าแต่ผู้เป็นนายแม้กระทั่งเบอร์ลูกน้องเธอยังบล็อก“ไอ้ดิสกลับ !”“ครับนาย”ลูกน้องวิ่งเตรียมรถเกือบไม่ทันความต้องการของนายเหนือหัว แม้จะขับออกจากโรงแรมมาแล้ว แต่ดูเหมือนนายจะยังไม่พอใจอยู่ดี“เร็วกว่านี้ได้ไหมวะไอ้เหี้ย ! เมียทิ้งนะเว้ย !”“เร็วกว่านี้ก็ได้ไปพบยมบาลแล้วครับนาย”“ไอ้สัตว์ อยากเห็นไหมล่ะมึง”เขารู้ดีว่าความเร็วท