Todos os capítulos de Chained Engineerล่ามรักวิศวะ: Capítulo 11 - Capítulo 20

เหนื่อย...หลังจากคืนที่ไปผับเพื่อตามหาพี่นักรบฉันก็ไม่เจอเขาเลย ตื่นมาก็กลับบ้านตัวเองส่วนนิด้ารายนั้นก็กลับไม่ยอมบอกกันสักนิด จนฉันต้องโทรไปวีนแต่วีนแบบเล่นนะ ไม่ได้จริงจังและได้รับคำตอบกลับมาว่าเจอผู้ชายที่คุยกันเลยไปต่อฉันเลยไม่ได้สาวความอะไรต่อ แค่เป็นห่วงแหละ แต่วันนั้นคนที่น่าเป็นห่วงน่าจะฉันมากกว่านิด้านะ เมาเละมากเพราะเอาแต่เซ็งที่ไม่เจอพี่นักรบ แต่ยังไงฉันก็ไม่ล้มเลิกแผนการแน่ ๆ “กาแฟดูนี่เร็ว” สาวสวยจิงจิงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา“ใจเย็น ๆ มีอะไร” “แกดูแล้วแกจะไม่เย็นแน่นอน” จิงจิงยื่นมือถือมาตรงหน้าฉันที่มีรูปภาพของฉันกำลังก้มหน้าทานอาหารอยู่ โดยที่ข้อความในรูปคือ My Love เพียงเท่านั้นฉันก็รีบดันมือถือคืนเพื่อนอย่างรวดเร็ว“กรี๊ดดดดไอ้พี่วิน”ฉันแทบอยากจะพุ่งตัวไปฟาดหน้าเขาสักที กล้าดียังไงมาแอบถ่ายฉันแล้วยังโพสต์ข้อความแบบนั้นอีก“เอาไงอะ...พี่วินดูคลั่งรักแกมากเลยนะ”“ฉันไม่ยอม!” “ไม่ยอมแล้วจะทำยังไง”“วันนี้แหละฉันจะต้องไปตามหาว่าที่แฟนให้ได้”“พี่นักรบเหรอ” “อืม” “แล้วแกรู้เหรอ” “ไม่รู้” “เอ้ายัยนี่...ถามนิด้าดูสิเผื่อจะได้ข้อมูลดี ๆ มาบ้าง” ฉันพยักหน้ารับก่อนจ

“งั้นเหรอ...” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์มองจ้องมาที่ร่างบางก่อนจะเบี่ยงตัวหลบ และมองไปด้านหลังของเขาที่มีผู้ชายสามสี่คนยืนอยู่“ถ้าไม่ได้มาอ่อยฉัน...แล้วเธอมาอ่อยคนไหนล่ะ” พูดจบเขาก็เอามือล้วงกระเป๋าทำให้กาแฟอดเบะปากไม่ได้ ก่อนจะมองเลยเขาไปยังผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างรถซูเปอร์คาร์สุดหรูคนที่ยืนกอดอกพิงรถหรู เรือนผมสีบลอนด์เทา นัยน์ตาสีเทา ผิวขาวซีดเหมือนแวมไพร์ที่ไม่เคยออกมาเผชิญแดดประเทศไทย ใบหน้าลูกครึ่งของเขาสมบูรณ์แบบมาก เขาดูหล่อแบบเหนือมนุษย์จนเกินไปถัดไปนั้นเป็นผู้ชายผมสีดำผิวขาว ตาคมกริบ เขาดูหล่อแบบอันตรายโดยเฉพาะนัยน์ตาของเขาดูดุและไม่น่าเข้าใกล้เท่าไร และอีกคนที่ยืนอยู่ในวงนั้นใบหน้าหล่อเหลาเหมือนไอดอลเกาหลี ดูหล่อละมุนแต่เธอคิดว่าเขาต้องเจ้าชู้มากแน่ ๆ สรุปแล้วทุกคนหล่อหมด หล่อมาก หล่อแบบไม่มีที่ติ“ไม่มีค่ะ ไม่ได้มาอ่อยใครทั้งนั้น…อีกอย่างดูสภาพด้วยค่ะ พึ่งโดนชนและล้มมา” กาแฟส่ายหน้าพร้อมตอบแบบกระแทกเสียงใส่ คิดว่าหล่อแล้วจะมาปากหมาใส่เธอแบบนี้แล้วเธอจะตอบดีด้วยเหรอ ไม่มีทาง!ไม่ได้บ้าผู้ชายนะ…“หึ มุกนี้ฉันเจอมาเยอะแล้ว พวกผู้หญิงน่าเบื่อมาก” “โอ้โห...งั้นหยุดเหมารวมไปเลยค่ะ ผู้หญิง

แต่เมื่อตั้งสติได้เธอเลยหันไปขอโทษเขาพร้อมกับโน้มหน้าลงไปเป่าที่แผลเหมือนกำลังปลอบโยนเด็ก ทั้งที่เจ้าของท่อนแขนยังยืนนิ่งไม่ไหวติงนักรบปรายตามองยัยตัวน่ารำคาญเป่าแขนเขาอย่างไม่กลัวตาย ทั้งยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีก เขาไม่เข้าใจว่าเธอจะร้องทำไมนี่มันแขนเขา คนเจ็บมันควรเป็นเขาไม่ใช่เธอ“ไม่ต้อง” ถ้าไม่พูดแขนเขาคงเต็มไปด้วยน้ำลายของเธอแน่“อ้าวทำไมล่ะ” ร่างบางมองเขาตาปรอย“น้ำลายของเธอ”“แฟขอโทษ” คนตัวเล็กจับชายเสื้อแจ็กเก็ตของเขามาเช็ดแขนของเขาอีกที เหมือนจะดีนะแต่ทำไมต้องเสื้อเขาด้วยคนตัวเล็กยิ้มแห้งก่อนจะปล่อยมือจากแขนเขาอย่างรวดเร็ว แต่แอบเนียนเอนตัวไปพิงที่ตัวเขาแทนไม่งั้นมีหวังเธอล้มหน้าแหกอีกรอบแน่ เอาเป็นว่าอย่างน้อยเขาช่วยเธอในหลายครั้งและเขาคือเป้าหมาย ดังนั้นจะถือว่าเรารู้จักกันแล้วแหละเนอะหน้าด้านไปก่อนเมื่อกี้แอบเนียนแทนตัวเองด้วยชื่อกับเขาไปด้วยนะ เป็นยังไงสกิลการอ่อยเอ๊ยไม่ใช่! สกิลความเนียนของเธอพอได้ไหม“สรุปวันหลัง” เพทายเดินมาบอกเพื่อนส่วนเสือก็พยักหน้ารับ ก่อนจะแยกตัวไปยัง club house“ไว้เจอกัน กูไปเคลียร์งานก่อน”“เออเจอกัน” เพทายพยักหน้ารับก่อนจะหันมามองเพื่อนแล

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันเลยลองจูบตอบเขาอย่างเงอะงะ ช่วยไม่ได้ฉันมันคนไร้ประสบการณ์จะสู้เขาได้ยังไงกัน เพียงไม่นานก็พยายามพลิกลิ้นขึ้นมาได้ แม้จะไม่เก่งกาจอะไรแต่ก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อรู้สึกว่าพี่นักรบจะชะงักไป ก่อนจะพลิกลิ้นดูดดึงมาเป็นฝ่ายคุมเกมมือหนาบีบต้นขาเธอแน่นเพื่อระงับอารมณ์ภายใต้จิตใจที่กำลังดำดิ่ง เขาอยากทำอะไรบางอย่างแต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาจ๊วบ!เขาค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกมาจากริมฝีปากบางของเธออย่างเชื่องช้า จนมีสายใยสีใสติดออกมาตามริมฝีปาก“อุ๊บ!”และเพราะอย่างนั้นเขาจึงโน้มหน้าประกบจูบลงไปอีกครั้งเพื่อทำความสะอาดคราบสีใสออกจนหมด“กัดแค่นี้ไม่คิดว่าจะทำเธอระทวย”“ไอ้พี่นักรบ!”กาแฟหน้างออย่างรวดเร็วพลางมองเขาอย่างเอาเรื่อง ทั้งที่ในใจกำลังเต้นแรงและใบหน้าที่เห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่“ไปได้แล้วจะไปส่ง”พูดจบเขาก็อุ้มเธอเข้าไปนั่งในรถทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง จนคนตัวเล็กมึนเบลอหนักกว่าเดิมว่าทำไมเขาถึงปฏิบัติกับเธอแบบนี้ ทั้งที่ทั้งสองเจอกันแค่สองครั้ง แล้วเขายัง จูบ เธออีก!ฉันนอนเอามือก่ายหน้าผากอย่างใช้ความคิดว่าจะทำยังไงดี เมื่อสองวันก่อนพี่นักรบมาส่งที่บ้านแล

“พี่จะขับเหรอ” ฉันนั่งประจำที่ข้างคนขับพร้อมกับเอ่ยปากถามพี่นักรบ ทั้งที่เขาก็เข้ามานั่งฝั่งคนขับ“แล้วเราจะไปไหนกันเหรอคะ” เมื่อเห็นเขาไม่ตอบและสตาร์ตรถออกจากคณะทำให้ฉันเอ่ยปากถามต่อด้วยความสงสัย“ทำไมไม่ตอบแฟ” “ถามมาก” “อ้าว...ถามไม่ได้เหรอ นี่รถแฟนะ” เมื่อถามแล้วไม่ตอบเธอเลยเบะปากหันหน้ามองออกนอกหน้าต่างรถทันที ก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้และแบมือไปตรงหน้าคนขับรถ“อะไร” “เบอร์โทรของพี่ค่ะ จะแถมไอจี เฟซ หรือไลน์ด้วยก็ได้นะคะ” หยอดไปอีกหนึ่งสเต็ปเผื่อเขาจะใจดี แต่ถ้าไม่ให้ก็ช่างเถอะ“เอ่อ...อะไรเหรอคะ” ฉันมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาอย่างมีคำถาม เมื่อเห็นเขาล้วงหยิบมือถือในเสื้อช็อปออกมาวางบนมือของฉัน“อยากได้อะไรก็ทำเอา”“ฮ้า...จริงเหรอคะ? พี่พูดแล้วนะห้ามกลับคำ” ฉันลองหยั่งเชิงดูแต่เขาก็ยังเงียบ เลยหยิบเอามือถือของเขามากดก่อนจะพบว่าเขาไม่ใส่รหัสมือถือ“ทำไมพี่ไม่ใส่รหัส ไม่กลัวหายเหรอ” “ตั้งให้หน่อย” “ฮะ...บ้าเหรอ ของแบบนี้ใครเขาให้บอกคนอื่น แต่ว่าถ้าอยากให้แฟตั้งให้ก็ได้นะคะ” ฉันยื่นมือถือคืนให้เขาอย่างไวก่อนจะยึดคืนกลับมาเมื่อคิดอะไรดี ๆ ได้“...” “แฟจะได้ตั้งรหัสเป็นวันเกิดตัวเอง