Chained Engineerล่ามรักวิศวะ

เมื่อมหันตภัยความสวยทำให้เธอตกที่นั่งลำบากอยากมีแฟนก็ไม่มีเพราะโดนพี่ชายต่างสายเลือดขัดขวาง

งานนี้เธอต้องสลัดพี่ชายคนนี้ให้หลุดออกจากชีวิตรักในอนาคตให้ได้ถึงแม้ตอนนี้จะไม่มีแต่ในอนาคตก็ไม่แน่ดังนั้นเมื่อเพื่อนออกความเห็นมาเธอเลยคิดไว้และเป้าหมายของเธอในครั้งนี้

ก็คือ พี่นักรบ หนุ่มฮอตต่างมหาลัยเพราะเขามีสิ่งที่เธอต้องการดังนั้นการเอาตัวเข้าไปยุ่งกับเขาคงไม่ยากและไม่เสี่ยงเกินไปเมื่อเทียบกับคนอื่น

เพราะเจอกันครั้งแรกเขาก็บอกว่า "เกลียดเธอและรำคาญเธอแล้ว"

แต่เอาเข้าจริงเธอกลับรู้สึกว่าตัวเองคิดผิด

เพราะเขาคือ ตัวอันตรายต่อจิตใจอย่างแท้จริง!!!

---------------------------------------------------------

นางเอก : กาแฟ 

เรียน : บริหารปีที่ 3 มหา'ลัยคิงเวลล์

สาวสวยสุดฮอต พูดมาก ปากเก่ง ใจแกร่ง

ชอบเพ้อและแพ้เสียงในหัว

พระเอก  : นักรบ ออสการ์ ชวัลกร

เรียน : วิศวกรรมโยธาปี 4 มหา'ลัยแอล

หนุ่มฮอต 9 แม้อันดับจะรั้งท้ายแต่ความหล่อไม่แพ้ใคร

หนุ่มสุดฮอต หน้าลูกครึ่ง พูดน้อย ต่อยหนัก 

---------------------------------------------------------

ร่างบางเรือนร่างสะโอดสะองในชุดเดรสสั้นสีแดงสดอวดเรียวขาสวย ก้าวเข้ามาภายในผับสุดหรูย่านมหา’ลัยแอล มหา’ลัยฝั่งตรงข้ามกับมหา’ลัยคิงเวลล์

ผมสลวยสีดำดัดลอนปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังบอบบาง ใบหน้าสวยอย่างหาตัวจับยากตกเป็นเป้าสายตาของชายหนุ่มทันทีที่เธอปรากฏตัว

ผู้หญิงสวยใครก็ต้องมอง…

“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่ามีโต๊ะหรือยังครับ” ชายหนุ่มใจกล้าเดินเข้ามาทักทายเธอ

ริมฝีปากสวยที่เคลือบลิปสีสดยกยิ้มก่อนจะเอ่ยตอบเสียงหวาน

“มีแล้วค่ะพอดีมากับแฟน”

“อ่า งั้นเหรอครับ”

“ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” ชายหนุ่มรับคำอย่างแสนเสียดายเมื่อเธอมีเจ้าของแล้ว แต่ไม่แปลกหรอกสวยขนาดนี้ไม่มีสิแปลก

คนสวยที่ทำให้คนมองเหลียวหลังเดินขึ้นไปยังชั้นสองโซนวีไอพีที่เพื่อนของเธอจองโต๊ะไว้ ส่วนเรื่องแฟน...เธอไม่มีหรอก ก็แค่หาข้ออ้างเท่านั้นเพราะไม่อยากเสียเวลาต่อความยาว

“กว่าจะเสด็จมานึกว่าต้องให้ราชรถไปรับคุณหนูกาแฟที่พระราชวังซะแล้ว” เสียงแหลมของเพื่อนสาวที่นั่งอยู่โต๊ะทักทายขึ้นแกมแซะเมื่อเห็นเธอมาถึงโต๊ะ

“เวอร์...ไม่ได้ช้าขนาดนั้น”

“หนึ่งชั่วโมงคือไม่ช้าเลย” สาวสวยในชุดเดรสสีชมพูแขวะไม่เลิก

“ขอโทษได้ไหมล่ะ” สาวสวยในชุดสีแดงสดกะพริบตาออดอ้อนส่งให้เพื่อนสาวจนอีกฝ่ายพยักหน้าอย่างปลง เพราะมีเพื่อนที่สวยและชอบขี้อ้อนแบบนี้แหละจะด่าก็ด่าไม่ลง

“อืม ๆ รีบนั่งลงได้แล้ว”

“เพื่อนด้าน่ารักที่สุดเลย” ร่างบางในชุดเดรสสีแดงสดเอื้อมมือไปบีบแก้มเพื่อนสาวคนสนิทอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงโซฟาข้างกัน

สวัสดีค่ะทุกคน ฉันมีชื่อว่า กาแฟ กำลังจะอายุ 21 ปี เรียนบริหารปีสามที่มหา’ลัยคิงเวลล์ ส่วนเพื่อนสนิทของฉันเธอมีชื่อว่านิด้าเป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ รู้จักกันตั้งแต่เรียนไฮสกูลที่อังกฤษแล้ว แต่พอเข้ามหา’ลัยเธอกลับเลือกที่มหา’ลัยแอล

และวันนี้เธอและฉันว่างตรงกันพอดีเลยนัดมาปาร์ตี้ที่ผับแห่งใหม่ย่านมหา’ลัยแอล ซึ่งฉันก็ต้องลากสังขารมายังอีกฟากของเมือง ฝ่ารถติดเพื่อมาเจอเพื่อนสาวคนสนิททันทีที่เธอทักมา

“ทำไมชวนมาที่นี่ ปกติเห็นชอบไปสกายผับ” ฉันรับแก้วเหล้าจากเพื่อนสาวขึ้นมาจิบก่อนเอ่ยปากถามอย่างแปลกใจ เพราะเพื่อนไม่ค่อยเปลี่ยนที่เที่ยวเท่าไร

“ก็...เจ้าของผับหล่อน่ะ” คำตอบของเพื่อนทำให้ฉันขมวดคิ้วมากกว่าเดิม

“แค่เจ้าของหล่อแค่เนี้ย?”

“โอ๊ยแกจะไปรู้อะไรเจ้าของที่นี่เป็นรุ่นพี่มหา’ลัยของฉันเอง เขาเรียกกันว่า...แก๊งหนุ่มฮอตวิศวะ”

“นึกว่ามหา’ลัยแกมีแต่หนุ่มฮอตมอแอล” ฉันเปรยออกมาเพราะจำได้ว่าที่มหา’ลัยแอลมีการจัดอันดับชายหนุ่มหน้าตาดี ซึ่งฉันเคยได้ยินเพื่อนในคณะพูดถึงอยู่บ่อย ๆ แต่ฉันไม่เคยสนใจอะไรแบบนี้

“ก็หนุ่มฮอตนี่แหละแต่หนุ่มฮอตที่ว่าดันเป็นเพื่อนสนิทกัน แกคิดดูสิแก๊งพี่เขามีทั้งหมด 7 คนเลยนะ แล้วได้ตำแหน่งหนุ่มฮอตกันทุกคนด้วย ที่สำคัญผับนี้ก็มีพวกเขาหุ้นกัน...คิดดูสินี่มันพระเอกนิยายชัด ๆ” นิด้าเอ่ยเล่าอย่างกระตือรือร้นจนฉันอดเบะปากใส่ไม่ได้ เวอร์มาก

“จะหล่อขนาดไหนกัน...หล่อสู้พี่วินมหา’ลัยฉันได้ปะ?” ด้วยความหมั่นไส้เลยยกผู้ชายที่หล่อที่สุดในมหา’ลัยของฉัน หรือพี่อัศวินปี 4 ขึ้นมาเทียบหนุ่มฮอตของเพื่อนสาว

“หึ...พี่วินของแกก็หล่อจริงแหละ” ยัยด้าตอบเสียงอ่อย

“ของฉันอะไรไม่ใช่ซะหน่อย”

“ถ้าแกตอบรับเขา...พี่เขาก็เป็นของแก”

“เอิ่ม...คงไม่มีวันนั้นหรอก”

ฉันถอนหายใจออกมา ภัยความสวยอีกอย่างหนึ่งคือโดนผู้ชายตามตื๊อตามจีบไม่เว้นวัน ซึ่งฉันสามารถสลัดคนพวกนั้นไปได้หมดยกเว้นก็แต่พี่วิน เพราะเขาคือหลานชายอีกคนของคุณตาบุญธรรมของฉันเอง

พูดกันตามตรงฉันกับเขาใช้นามสกุล ภัทรเมธาสกุล เหมือนกัน เติบโตมาด้วยกัน ถึงไม่ใช่สายเลือดเดียวกันแต่ก็เหมือนพี่น้องกัน แต่เขามันไม่รู้จักความเหมาะสมหรืออะไรเลย ดื้อด้านจะเอาชนะใจฉันให้ได้ทั้งที่ฉันก็มองเขาเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง

“เออฉันเข้าใจแก คนที่มองว่าเป็นพี่ชายมาตลอด อยู่ดี ๆ ก็มาบอกความในใจว่าไม่อยากได้เราเป็นน้อง มันดูน่ากลัวอะ” นิด้ายกแขนขึ้นมากอดตัวเองแล้วทำหน้าขนลุก

“นี่แหละที่หนักใจ แต่ช่างเถอะถ้าเขาไม่วุ่นวายมากฉันก็พอทนได้”

“แต่แกจะไม่มีแฟนไปตลอดชีวิตนะยัยแฟ”

“อืม...” จะให้ทำยังไง พอมีคนมาจีบฉันหน่อยเขาก็มาอาละวาดระรานคนอื่นแล้ว นิสัยโคตรแย่ แต่ก่อนเขาก็ปกตินะ แต่เรื่องมันเริ่มมาจากตอนฉันไปเที่ยวที่ผับแห่งหนึ่งแถวมหา’ลัยคิงเวลล์แล้วมีคนมาจีบ มันทำให้อัศวินที่นั่งดื่มกับกลุ่มเพื่อนอยู่ชั้นบนโมโหและลงมือกับผู้ชายคนนั้น นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันรับรู้ความรู้สึกของเขา

และเริ่มระแวงเขาขึ้นมา….

“ปวดหัวแทนเลย แต่พี่วินก็หล่อนะ หรือแกจะลองมองเขาใหม่...”

“โอ๊ย...คบกับอัศวินน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ ให้ฉันไปคบกับคนบื้อใบ้ยังดีกว่าอยู่กับเขา ฉันได้แก้วหูระเบิดพอดี” ฉันไม่ได้พูดเกินจริงนะแต่เป็นแบบนั้นจริง ๆ เขาเสียงดังเอะอะโวยวายเก่ง พูดตามตรงฉันรำคาญ

“แกเรื่องมากอะ...เรื่องเยอะขนาดนี้ขอให้ได้แฟนบื้อใบ้อย่างที่พูดนะ”

“มาเลย...เพี้ยง!” ฉันหัวเราะคิกคักก่อนจะยกมือขึ้นไหว้เหมือนขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ อะไรก็มาเถอะฉันจะได้หนีจากพี่วินสักที