Todos os capítulos de Chained Engineerล่ามรักวิศวะ: Capítulo 41 - Capítulo 50

จิงจิง Talk“เป็นยังไงบ้าง...ลุกไหวไหม”“อืม” ฉันรีบเข้าไปประคองร่างสูงที่บอบช้ำไปทั้งตัวมาพิงที่เตียงกว้าง อันที่จริงที่นี่ไม่ใช่คอนโดของฉันหรอกแต่เป็นของอัศวินต่างหาก“ปวดแผลไหม” “ถามมาได้ เธอลองมาโดนกระทืบแบบฉันไหมล่ะ” เสียงเข้มเอ่ยอย่างฉุนเฉียวทำให้ฉันเม้มปากแน่น ทำไมเขาต้องอารมณ์เสียใส่อยู่เรื่อยเหอะ...ลืมไปฉันไม่ใช่กาแฟนี่เนอะ!“ไม่เคยและไม่อยากโดน...นายเป็นคนหาเรื่องพี่เขาก่อนไม่ใช่เหรอ” ฉันพยายามเอ่ยอย่างใจเย็น แต่ยิ่งพูดเขากลับยิ่งโมโหจนนัยน์ตาแดงก่ำ“พี่งั้นเหรอ...อย่าริอ่านเรียกมันว่าพี่ให้ฉันได้ยินอีก!” เขาเอ่ยอย่างเผด็จการ“เพราะอะไร” “เพราะฉันเป็นผัวเธอจำเอาไว้ ถ้าฉันสั่งเธอห้ามขัดเด็ดขาด!” คนใจร้ายเอ่ยเสียงเข้มพร้อมกับตวัดสายตาแข็งกร้าวใส่ฉัน“นายไม่ใช่” “ทำไม…ยังชอบไอ้นินอยู่?” “...” ฉันเม้มปากแน่นเตรียมรับคำดูถูกจากเขา“ทำไมไม่ตอบ...ถามว่ายังชอบมันอยู่เหรอ”“ไม่เกี่ยวกับพี่นินนะ”“จิงจิง ฉันจะบอกอะไรให้นะ...เธอจะได้เลิกหวังลม ๆแล้ง ๆ คนอย่างไอ้นินมันไม่เอาผู้หญิงต่อจากเพื่อน” เขาพูดจาหยาบคายและเหยียบย่ำฉันให้จมดิน ทำเหมือนสะใจมากที่ได้เห็นฉันเจ็บแต่เชื่อเถอะ…ฉ

ไม่ใช่แค่คิดแต่ฉันเอาจริง มือบางสอดเข้าไปในเสื้อยืดของเขา สัมผัสแผงอกแกร่งเบา ๆ ราวขนนก ก่อนจะปัดป่ายไปใกล้หัวนมของเขาอยู่นาน ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ซิกซ์แพ็กเป็นลอนจนสัมผัสได้ว่าเขาเกร็งตัว“อย่าซน…” พี่นักรบถอนจูบก่อนจะเลื่อนใบหน้ามากระซิบข้างหู ดูจากลำคอแกร่งที่ขึ้นเส้นเลือดปูดโปนแล้วท่าทางจะกัดฟันพูดแฮะ“แฟไม่ได้ซนนะ...แฟแค่อยากลูบอยากสัมผัสพี่เหมือนที่พี่สัมผัสแฟ” ฉันตอบไม่รู้ไม่ชี้ใส่เขาแต่มือกลับเลื่อนลงต่ำเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงหัวเข็มขัดหมับ!มือหนาของเขาคว้าจับมือฉันไว้แน่นจนขยับไม่ได้ นัยน์คมกริบเลื่อนมาสบตาฉันนิ่งเหมือนกับกำลังเตือน แต่คนอย่างฉันมันชอบความท้าทาย“กาแฟ!” เขาคำรามต่ำเสียงทุ้มดุดันแต่แฝงไปด้วยความอดทนอดกลั้น ถึงอย่างนั้นฉันกลับยกยิ้มหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับยกแขนข้างที่เป็นอิสระขึ้นไปจับปลายคางเขาอย่างถือดี“ขาาาาา”ฉันเอ่ยเสียงหวานพร้อมกับสายตาท้าทายส่งไปให้พี่นักรบที่กัดฟันแน่น ใบหน้าที่อิดโรยของเขาทำเอาฉันไม่อยากจะแกล้งอีก“เห็นพี่เหนื่อยไง...กินกาแฟหน่อยไหมคะ” “หึ จะซดจนหมดทั้งตัวเลย” เขายกยิ้มร้ายก่อนจะโน้มหน้าลงกัดกลีบปากนุ่มของคนใต้ร่างเบา ๆ อย่างหยอกล้อ ปลายจ

นักรบ Talk 20.00 น.วันนี้หลังจากไปส่งกาแฟกลับบ้านของเธอแล้วผมก็ขับรถกลับบ้านทันทีเพราะมีธุระที่ต้องจัดการ ช่วงนี้ขับรถบ่อยไม่เกินจริงเพราะมหา’ลัยกับบ้านผมก็ว่าไกลแล้ว แต่ไปส่งกาแฟที่บ้านและมหา’ลัยของเธอไกลกว่า แต่แค่นี้ผมก็ไม่ได้ลำบากลำบนอะไรส่วนคอนโดที่ไปก็เป็นคอนโดที่ซื้อไว้พร้อมไอ้โซ่เพราะใกล้ทั้งผับและมหา’ลัยที่เรียนด้วย แต่บางวันก็ต้องกลับมานอนที่บ้านเพราะมีน้องสาวสองคนเสียงคุยกันอย่างสนุกสนานทำให้ผมชะงัก ก่อนจะเงยหน้ามองน้องสาวสองคนในชุดที่เหมือนกับผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ใส่ไปเที่ยวผับและมันค่อนข้างสั้นไซซีน้องสาวแท้ ๆ อยู่ในชุดเดรสสั้นสีขาวเป็นแบบสายเดี่ยว ผมรวบขึ้นเป็นหางม้าดูเข้ากับเธอดี ส่วนอีกคนซินเซียอยู่ในชุดเดรสสีดำแบบเกาะอก ผมสีบลอนด์ทำเป็นลอนเหมือนตุ๊กตา เห็นผมดูไม่สนใจใครแต่ก็คอยสังเกตอยู่บ้าง ก็มีน้องสาวสองคนก็หวงเหมือนพี่ชายคนอื่นนั่นแหละ“พี่มานอนบ้านเหรอวันนี้” ไซซีเอ่ยปากถามส่วนซินเซียรายนั้นเกาะแขนซีแน่นก่อนจะยิ้มแห้งให้ผมน้องสาวคนนี้ชอบทำตัวแปลกทั้งที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก แต่เธอเอาแต่กลัวผม เวลาไอ้ต้าร์ใช้ให้มาเรียกผมก็มานะ แต่บอกปุ๊บวิ่งหนีปั๊บ...ทั้งที่ผมอ

“เพราะแกปิดบังฉันอย่างนี้ไง ฉันถึงไม่เข้าใจแกและไม่รู้อะไรเลย” ฉันเม้มปากแน่น ไม่อยากจะทะเลาะกับเพื่อนเลยแต่มันน่าสงสัย โดยปกติถ้าเพื่อนมีความสุขอีกคนควรยินดี หรือมันมีอะไรมากกว่านั้นแต่เธอก็เลือกที่จะไม่บอกฉันเลยหลังจากนั้นจิงจิงก็ไม่พูดอะไรกับฉันเลยสักคำจนกระทั่งหมดชั่วโมงเรียน และฉันมีงานที่ต้องส่งในช่วงที่ลาบ่อย ๆ เลยต้องไปส่งงานอาจารย์ที่ห้องพักอาจารย์แทน ระหว่างทางดันได้ยินเสียงพูดคุยของคนสองคนที่ฉันคุ้นหน้าว่าเป็นลูกกระจ๊อกของยัยปรางรุ่นพี่ที่มีเรื่องกับฉัน“ช่วงนี้ได้ข่าวปรางบ้างไหม”“แกนี่ไม่รู้อะไรบ้างเลย ฉันได้ยินข่าวว่าบ้านนางถังแตกนานแล้ว” “ฮะ…ทำไมฉันไม่รู้ล่ะ”“ชู่~ ...ตอนนี้รู้กันแค่วงใน บ้านนางถังแตกจนขายลูกกิน” “ฮะ...อย่าบอกนะ” “อืม นางก็เด็กเสี่ยดี ๆ นี่เอง แต่แทนที่จะทำตัวสงบเสงี่ยมดันทำตัวอยากเป็นหงส์” “แรงมาก!” “พูดความจริง แล้วเสี่ยที่ส่งเสียนางดันล้มละลาย ตอนนี้นางเลยลำบาก ดีไม่ดีอาจจะลาออก” “โห ขนาดนั้นเลย” เสียงสนทนาของเพื่อนปรางทำให้ฉันถอนหายใจ ไม่ได้อยากสมน้ำหน้าหรือซ้ำเติมนะ ชีวิตใครชีวิตมัน ส่วนเรื่องที่เธอทำไม่ดีกับฉันก็จะทำเป็นลืมให้แล้วกันเมื่อ

“หัดใจเย็นกับ...น้อง” พี่ไคโรผู้ประเสริฐที่สุดปรายตามองวาคีน เขาเลยต้องจำใจนั่งลงตามเดิม ส่วนฉันคิดว่าตัวเองควรกลับดีกว่า เกิดวาคีนเป็นบ้าขึ้นมา“ขอบคุณนะคะพี่ไคโรที่ช่วยเตือนสติเขา...ยังไงวันนี้ขอตัวดีกว่า แฟไม่รู้เขาเอาตัวแฟมาทำไม แต่ไม่สะดวกใจที่จะอยู่มากเลยค่ะ” ฉันฉีกยิ้มให้เขาก่อนจะขอตัวออกไปเพราะไม่คิดว่าการอยู่ที่นี่จะเป็นเรื่องดี แต่ยังไม่ทันที่พี่ไคโรจะพูดอะไรวาคีนก็เอ่ยขึ้นมาก่อน“ไร้มารยาท...ใครอนุญาตให้กลับ”“นายต่างหากไร้มารยาท”“ที่บ้านเธอไม่มีใครสั่งสอนเหรอว่าอย่ามายืนค้ำหัวคนอายุมากกว่า อีกอย่างท่าทางคงไม่มีใครอบรม”“นายนั่นแหละ จะเอายังไงฮะ!” โมโหแล้วนะ“นั่งลงเร็ว ๆ อย่าเรื่องมาก”“ไม่นั่ง จะกลับ! แล้วก็ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายด้วย นายมันน่ารำคาญว่าฉันไม่มีใครอบรม นายคงไม่ต่างกันหรอก!”“หึ บ้านปลอม ๆ เธอมันสอนมาแบบนี้เหรอวะยัยเด็กปากจัด บอกให้นั่งลง!” เสียงทุ้มขึ้นเสียงจนฉันสะดุ้ง กัดริมฝีปากตัวเองแน่น ในใจรู้สึกวูบโหวงมาก สงสัยจะเป็นประจำเดือนแน่ ๆ ถึงได้อ่อนไหวขนาดนี้“เป็นอะไรทำไมเงียบ...ไม่ปากดีต่อแล้ว หรือไม่เถียงเพราะที่บ้านไม่ได้สอนมาจริง ๆ” ฉันโคตรเกลียดวาคีนเลย