Todos os capítulos de Chained Engineerล่ามรักวิศวะ: Capítulo 31 - Capítulo 40

เรานั่งดื่มมาสักพักฉันสังเกตว่าพวกพี่เขากินโหดกันมาก ก็สมฉายาวิศวะคอแข็งแหละ ขนาดฉันเวลาจะยกยังรู้สึกอยากจะเบะหน้าหนีทุกครั้ง ไม่ค่อยชอบ…เบียร์น่าจะกินง่าย แต่วันนี้หลังจากดื่มแก้วแรกที่พี่เพทายชงฉันก็ขอดื่มเบียร์ผลไม้แทนดีที่วันนี้เรานอนที่ผับไม่อย่างนั้นฉันไม่ให้พี่นักรบดื่มขนาดนี้หรอก และยิ่งไม่ควรขับรถด้วย นั่งมาสักพักถึงรู้ว่าพวกเขาผลัดกันมาดูแลผับ แต่ส่วนมากก็มานั่งดื่มเป็นเพื่อนกันนี่แหละ ซึ่งแต่ละคนในกลุ่มพวกพี่เขามีแฟนกันหมดแล้ว ยกเว้นพี่เพทาย แต่เหมือนจะมีคนที่ชอบเพราะเพื่อนแซวบ่อย ส่วนพี่อีกคนที่ชื่อไนต์เหมือนฉันจะไม่เคยเจอ“อ้าว เฮียมากันแล้วเหรอ” เป็นพี่ไฟที่หันหน้าไปทางประตูห้องพอดีก่อนจะเอ่ยทักผู้มาใหม่ ทุกคนในห้องเลยหันไปมองและเอ่ยทักทายคนแรกที่เดินเข้ามาคือพี่ผมสีบลอนด์เทา หน้าตาหล่อเหลาราวแวมไพร์ และคนที่ฉันไม่ชอบขี้หน้า ทั้งคู่ฉันเคยเจอที่สนามแข่งมาแล้ว“ยัยคนนี้” นั่นไงไม่ใช่ฉันนะที่เริ่มก่อน เมื่อโดนทักแบบนี้ฉันเลยเชิดหน้ามองเขาด้วยแววตาคมกริบเช่นกัน “ไม่ทราบว่ายัยคนนี้คือคนไหนคะ?” “เธอนั่นแหละยัยคนอวดดี”“งั้นคุณก็คงเป็นไอ้หน้าตัวเมีย”“เธอ!” เขาเดือดดาลทันที

“ไม่เอา แฟจะเอามาทำไม ที่มหา’ลัยไม่มีอะไรให้รูดหรอก” เห็นฉันหน้าเงินแบบนี้แต่อยู่ดี ๆ มาให้แบล็กการ์ดก็ไม่กล้ารับนะ เอาจริงพึ่งคบกันไม่ทันพ้นวันพ่อแม่เขาจะหาว่าฉันปอกลอกลูกเขาน่ะสิ“เอาไป” “ไม่เอา” พี่กำลังทำให้แฟลำบากใจนะ มันมากเกินไปรับไม่ได้จริง ๆ “แล้วมีเงินเหรอ” เออ...เมื่อวานออกมาไม่ได้หยิบอะไรมาเลย เงินไม่มี มือถือยิ่งแล้วใหญ่“เอาไปเถอะ...นี่ด้วย” ฉันทำตาปริบเมื่อเขายัดแบล็กการ์ดใส่มือและมือถือราคาแพงระยับ ก็รุ่นที่ขายแพงที่สุดนั่นแหละ“ให้มือถือแฟด้วยเหรอ”“อือ...ให้คนไปซื้อเมื่อเช้า”“ขอบคุณนะคะ” อยากจะร้องไห้ พี่นักรบเขาใส่ใจจังเลย ชุดก็เตรียมให้ รู้ว่าฉันไม่ได้เตรียมอะไรก็หามือถือมาไว้ให้ด้วย แบบนี้ทำฉันอดรู้สึกผิดไม่ได้เลย“ลงไปได้แล้ว” “ชิ รู้แล้ว ขับรถดี ๆ นะคะ” เขาพยักหน้าฉันเลยเปิดประตูลงจากรถซูเปอร์คาร์สุดหรูท่ามกลางสายตาของผู้คนหน้าตึกคณะที่มองอย่างสนใจ แต่พอเห็นว่าเป็นฉันก็ยิ่งเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม“ตั้งใจเรียน” เขาเลื่อนกระจกรถลงก่อนจะเอ่ยออกมา ทำเอาฉันฉีกยิ้มไม่หยุด ส่วนคนแถวนี้ที่เห็นหน้าพี่นักรบก็พากันกรี๊ดคอแทบแตกก็นะแฟนฉันหล่อรถหรูแล่นออกไปจากหน้

“มึงนี่ก็หน้าด้านจริง ๆ กูใช้คำหยาบก็เหมาะกับคนอย่างมึงแล้ว ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อทำเป็นคนดีอยากช่วยเหลือคนอื่น วันนี้มึงจะต้องได้รับผลที่มึงอยากเสนอหน้ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง” สงสัยวันนี้คงเลี่ยงมีเรื่องไม่ได้สินะ ฉันคิดในใจก่อนจะมองหาทางหนีทีไล่ไว้ก่อน เห็นแบบนี้ฉันก็พยายามรักษาชื่อเสียงวงศ์ตระกูลให้คุณตาอยู่นะ ไม่เหมือนวาโยกับอัศวินสองคนนี้เลือดร้อนตลอด“ใครหน้าด้านกว่า ไม่ใช่เธอเหรอที่ไปฉกกระเป๋าต่อหน้าต่อตา ทำตัวเหมือนพวกไม่เคยมี” นิสัยของฉันอีกอย่างคือชอบยั่วยุคนอื่นเก่ง เป็นจำพวกคนปากดีน่ะ“มึงโดนแน่อีแฟ”ปรางพุ่งตัวเข้ามาใกล้ฉันพร้อมใบหน้าถมึงทึง มือเรียวง้างออกเตรียมจะฟาดใส่ใบหน้าของฉันอย่างจัง ส่วนฉันก็เตรียมพร้อมแล้ว ลองเข้ามาอีกนิดจะถีบให้หายซ่าเลยตึก ตึกเสียงฝีเท้าเดินตรงมาทางนี้ทำให้ฉันรีบหันไปมองด้วยความตาไว เสื้อช็อปสีแดงแบบวิศวะของมหา’ลัยฉันไม่มีแน่ ๆ เพราะใส่สีดำกับสีน้ำเงิน แต่สมองพลันประมวลผลอย่างด่วนจี๋ ช็อปสีแดงที่คุ้นตาในตอนนี้และเร็ว ๆ นี้ก็มีแค่พี่นักรบริมฝีปากยกยิ้มให้ปรางที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเพราะตอนนี้โกรธจนหูดับ ง้างมือฟาดลงมาบนแก้มของฉันแต่เพราะไม่อยากเป

“โกรธแฟเหรอ…”ทันทีที่เอ่ยปากถามคนที่ยืนสูบบุหรี่ก็โยนบุหรี่ลงพื้นก่อนจะหันกลับมายืนเผชิญหน้ากับฉัน เขามองสบตานิ่ง ๆ มันทำให้ใจของฉันวูบโหวง เม้มริมฝีปากแน่นเพราะกลัวตัวเองเสียงสั่น“โกรธ” ในที่สุดพี่นักรบก็ตอบกลับมาก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ มือหนายื่นมาลูบที่แก้มฉันเบา ๆ “เธอทำให้ตัวเองเจ็บ”“พี่รบ...” ฉันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเขาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างแล้ว ทำไมตอนนั้นเขายังเข้าข้างฉันอยู่เลย แต่ตอนนี้ดันมาโกรธ“ทำไมต้องทำแบบนั้น”“แฟแค่อยากเอาคืน ตอนแรกจะหลบแล้วแต่พอนึกได้ว่าเป็นพี่...แฟเลยอยากเรียกร้องความสนใจจากพี่ค่ะ” ฉันสารภาพออกไปตามตรงอย่างไม่ปิดบัง“แล้วมันคุ้มไหม” “ก็...แต่พี่ก็เข้าข้างแฟไม่ใช่เหรอคะ” ฉันฉีกยิ้มให้เขา มือก็ยกมากุมมือที่จับแก้มฉันไว้ พยายามทำตัวน่ารักกลบเกลื่อน“ทีหลังห้ามทำแบบนี้”“แฟสัญญาว่าจะไม่ทำอีก...แสดงว่าหายโกรธแล้วใช่ไหมคะ”“ไม่” “อ้าว แล้วทำยังไงจะหายโกรธ...แฟจะง้อพี่เองบอกมาเลยค่ะ” ฉันทิ้งมือทั้งสองข้างลงข้างตัวอย่างเอาแต่ใจ แต่พอนึกได้ก็เลยเปลี่ยนสีหน้าให้สดใสก่อนจะส่งสายตาออดอ้อนให้พี่นักรบ“เธอคงทำไม่ได้หรอก” พี่นักรบตอบนิ่ง ๆ ก่อนจะเดินผ่านหน้

“ยั่วเก่งขนาดนี้...” ริมฝีปากร้อนพูดเบา ๆ ก่อนจะงับยอดอกชูชันที่แข็งเป็นไตตรงหน้าอย่างแรง มือก็บีบเคล้นก้นงอนของเธอไปด้วย“อ๊ะ…ทำไมเหรอคะ” “ระวังจะไม่ได้นอน” นักรบกัดฟันพูดเมื่อภายในของเธอตอดรัดเขาแน่นมาก ยิ่งเธอกดสะโพกลงมาแรง ๆ มันยิ่งลึกจนเสียววาบที่หัวบาน“พี่ก็ระวังจะตาค้างนะคะ...เพราะกินกาแฟเยอะ” เธอหัวเราะคิกคักพร้อมบดสะโพกลงบนท่อนลำอย่างแรง มันทั้งจุกและเสียวไปในคราวเดียวกันตับ! ตับ! ตับ! “พี่ขา...แฟเสียว” ร่างบางแหงนหน้าครางเสียงหวานเมื่อพายุอารมณ์โหมกระหน่ำ เธอปล่อยจิตใจและให้เป็นไปตามสัญชาตญาณ มือขยุ้มผมของนักรบไว้แน่นขณะที่ใบหน้าของเขาซุกที่ทรวงอก ทั้งดูดดึงและบีบเคล้นเต็มมือจนเธอสั่นสะท้านร่างบางบดสะโพกขย่มลงบนท่อนลำร้อนรัวเร็วเมื่อสามารถจับจังหวะเองได้ ทุกครั้งที่เขาเด้งสะโพกสอบสวนกระแทกเข้ามาเธอแทบขาดใจตาย เขาเร่าร้อนและรุนแรงแต่เธอกลับชอบมัน“อ้า~ แฟ...จะเสร็จเหรอ” ใบหน้าหล่อเงยหน้ามองใบหน้าเล็กที่แหงนหน้าครางไม่หยุด นัยน์ตาคมกริบจ้องมองแม่เสือสาวตรงหน้า เรือนร่างขาวผ่องเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อจนเขาอยากจะใช้ลิ้นเลียซับให้ทั้งตัว“พี่รบ...แฟ...ไม่ไหวอ๊ะ” ยิ่งครางเสียงหวา