All Chapters of Chained Engineerล่ามรักวิศวะ: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อมหันตภัยความสวยทำให้เธอตกที่นั่งลำบากอยากมีแฟนก็ไม่มีเพราะโดนพี่ชายต่างสายเลือดขัดขวางงานนี้เธอต้องสลัดพี่ชายคนนี้ให้หลุดออกจากชีวิตรักในอนาคตให้ได้ถึงแม้ตอนนี้จะไม่มีแต่ในอนาคตก็ไม่แน่ดังนั้นเมื่อเพื่อนออกความเห็นมาเธอเลยคิดไว้และเป้าหมายของเธอในครั้งนี้ก็คือ พี่นักรบ หนุ่มฮอตต่างมหาลัยเพราะเขามีสิ่งที่เธอต้องการดังนั้นการเอาตัวเข้าไปยุ่งกับเขาคงไม่ยากและไม่เสี่ยงเกินไปเมื่อเทียบกับคนอื่นเพราะเจอกันครั้งแรกเขาก็บอกว่า "เกลียดเธอและรำคาญเธอแล้ว"แต่เอาเข้าจริงเธอกลับรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดเพราะเขาคือ ตัวอันตรายต่อจิตใจอย่างแท้จริง!!!---------------------------------------------------------นางเอก : กาแฟ เรียน : บริหารปีที่ 3 มหา'ลัยคิงเวลล์สาวสวยสุดฮอต พูดมาก ปากเก่ง ใจแกร่งชอบเพ้อและแพ้เสียงในหัวพระเอก : นักรบ ออสการ์ ชวัลกรเรียน : วิศวกรรมโยธาปี 4 มหา'ลัยแอลหนุ่มฮอต 9 แม้อันดับจะรั้งท้ายแต่ความหล่อไม่แพ้ใครหนุ่มสุดฮอต หน้าลูกครึ่ง พูดน้อย ต่อยหนัก ---------------------------------------------------------ร่างบางเรือนร่างสะโอดสะองในชุดเดรสสั้นสีแดงสดอวดเรียวขาสวย ก้า

“หนัก...”เสียงทุ้มของคนใต้ร่างทำให้ฉันกะพริบตาและอ้าปากค้างกับคำพูดของเขา นี่รอบสองแล้วนะ คนอะไรปากเสียฉันพยายามขยับแต่เพราะเข่าเจ็บทำให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อกี้ตอนที่เขากำลังดึงฉันขึ้นจากพื้นฉันดันได้ยินเสียงคนที่พยายามหลบคือพี่วิน ทำให้ฉันล้มลงใส่ผู้ชายหน้านิ่งคนนี้เต็มแรง“ก็กำลังจะลุกไง...คิดว่าอยากคร่อมทับนายแบบนี้เหรอ” ฉันเบะปากใส่เขาก่อนจะพยายามลุกขึ้น แต่ความแสบและตึงของแผลตรงเข่าทำให้ฉันทรุดตัวลงเข่ากระแทกเขาอีกครั้ง“โอ๊ย...เธอจะฆ่าฉันเหรอ”“โอ๊ะขอโทษ ๆ ไม่ได้ตั้งใจ” ริมฝีปากบางแอบยกยิ้มเมื่อเห็นว่าเขาพูดออกมามากกว่าสองประโยค เห็นแล้วหมั่นไส้คนอะไรพูดน้อยประหยัดคำพูดเหลือเกิน“ไม่ได้ตั้งใจก็รีบลุก” เขาเอ่ยออกมาเสียงเข้มก่อนจะใช้มือดันไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้ราวกับขยะแขยงไม่อยากให้ตัวเธอสัมผัสกับตัวเขาเห็นแบบนี้กาแฟพลันขมวดคิ้ว ไม่เคยเจอใครที่ทำตัวรังเกียจเธอมาก่อน คนตัวเล็กเม้มปากแน่นก่อนจะทิ้งน้ำหนักลงบนตัวเขา โดยที่หน้าอกของเธอแนบชิดกับหน้าอกของเขา“ลุกไม่ไหว” คนตัวเล็กตอบหน้าตาย ยิ่งเห็นร่างสูงเริ่มโกรธมันทำให้เธอสนุก คนหน้านิ่งแบบเขาต้องเจอคนกวนประสาทแบบนี้แหละ ว

Elite Clubนักรบ Talkร่างสูงเดินกลับขึ้นมานั่งบนโซนวีวีไอพีชั้นสามที่มีเพียงเจ้าของผับเท่านั้นที่สามารถขึ้นมาได้ ภายในห้องประกอบด้วยผู้ชายทั้งหมด 7 คนที่เป็นกลุ่มเพื่อนกัน และใช่พวกเขาคือเจ้าของผับร่วมกันโดยมีเสือที่ถือหุ้นมากกว่าใครเพื่อนคนแรกที่นั่งเล่นเกมในมือถือเรือนผมสีแดงเพลิงท่าทางหัวร้อนง่ายคือต้าร์ ถัดไปคือผู้ชายเย็นชาและไม่สนโลกชื่อโซ่ ทั้งสองคนนี้เป็นทั้งเพื่อนและลูกพี่ลูกน้องของผมเอง พวกเราเกิดในครอบครัวที่มีเชื้อสายจีนฮ่องกง มีแต่ผมเป็นลูกเสี้ยวเยอรมันเพราะแม่เป็นลูกครึ่งไทยเยอรมัน“อ้าวไอ้ห่ามาเงียบ ๆ นะมึง หายไปไหนมาตั้งนาน” เสียงแหบเอ่ยทักผมพลางทำสีหน้าเบิกบานใจ มันชื่อเพทายเป็นเพื่อนอีกคนที่พูดมากและน่ารำคาญ แต่ก็ดูปกติที่สุดแล้วในกลุ่มของเราอีกคนที่นั่งข้างเพทายผมสีน้ำตาลทอง เจาะหูข้างขวาคนนี้ชื่อไฟ มันเรียนเครื่องกลคนละสาขากับผมแต่ก็ยังนัดเจอกัน บ่อย ๆ พูดถึงมันแล้วมันเป็นคนที่แทงสนุกเกอร์เก่งที่สุดในกลุ่ม แล้วที่สำคัญมีเมียก่อนเพื่อนด้วย เมียแบบเมียจริง ๆ จดทะเบียนกันแล้วน่ะและอีกสองคนที่นั่งข้างกัน ไอ้หน้าดุตาคมผมสีดำสนิท หน้าหล่อจัดมันชื่อเสือ เรียนเครื่องกล

“อืม”ฉันพยักหน้าให้เมื่อเขารีบตัดบทและเดินกลับไปหาเพื่อนของเขาที่รออยู่ที่โต๊ะอาหารอีกฟาก ในกลุ่มของเขาก็มีทั้งพี่นินจาและพี่จ๋ายเป็นหนุ่มหล่อด้วยกันทั้งกลุ่ม“เราก็ไปหาโต๊ะนั่งเหอะ” หลังจากเจออัศวินเล่นใหญ่ยืนรอเอาของให้ฉันหล่อ ๆ ฉันก็รู้แล้วทำไมคนมองแปลก ๆพวกเรานั่งกินข้าวกันจนถึงเวลาเข้าเรียนช่วงบ่าย ทุกอย่างถูกดำเนินไปตามปกติเหมือนทุกวัน เลิกเรียนก็แยกย้ายกันกลับบ้านเพราะฉันเหนื่อยเกินกว่าที่จะไปเดินช็อปปิงกับเพื่อน“กลับมาแล้วเหรอ” เสียงนิ่งสงบของผู้หญิงวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าเอ่ยขึ้นมาเมื่อฉันเดินเข้าไปในห้องโถงของบ้าน“ป้าดวง...สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้แม่ของพี่วิน“จ้ะ...เข้ามานั่งก่อนสิ ป้ามีเรื่องจะคุยกับหนู”ฉันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเพียงชั่ววูบ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าและรีบเดินไปนั่งที่โซฟาตรงข้ามป้าดวง ถึงแม้ท่านจะดูใจดีแต่ฉันรู้ดีว่าท่านไม่ได้ยินดีกับการมีตัวตนของฉันในบ้านหลังนี้“ป้าดวงมีอะไรหรือเปล่าคะ”“หนูคงได้ยินจากคุณพ่อมาแล้ว ว่าอัศวินไปพูดไร้สาระอะไรกับท่าน”“ค่ะ...คุณตาบอกแฟแล้ว”“ป้าไม่รู้หรอกนะว่าหนูคิดยังไง แต่เรื่องนี้ป้ายอมรับไม่ได้จริง ๆ อัศวินเป็นลูกคนเดียวของป้

Elite Pub21.00 น.ฉันก้าวเท้าเข้ามาในผับหรูที่เป็นถิ่นของเขา วันนี้ตั้งใจมาเพื่ออ่อยเขาเต็มที่เลยจัดเต็มนิดหน่อย ด้วยชุดเสื้อแขนยาวสีดำปาดไหล่โชว์ไหปลาร้าได้รูปสวย และกระโปรงสีขาวพร้อมกับรองเท้าส้นสูง ผมดัดลอนเหมือนอย่างเคย“นั่งไหนดีอะ...ได้จองโต๊ะไหม” จิงจิงในชุดเดรสสั้นเว้าเนินอกหันมาถามเพราะเธอไม่รู้รายละเอียดอะไรเลย ฉันบอกแค่ว่ามาเที่ยวและมีนิด้ามาด้วยเท่านั้น“วันนี้เราจะนั่งชั้นหนึ่งนี่แหละ จะเต้น”“โอเค”พวกเราจับจองที่นั่งกันเรียบร้อยพร้อมกับเครื่องดื่มเต็มโต๊ะ ไม่นานนิด้าก็ตามมาด้วยชุดเดรสสั้นสีชมพูอ่อน เธอเลือกที่จะนั่งข้างฉันโดยที่ตรงข้ามเธอคือจิงจิง“มานานยัง...” เธอทักทายฉัน“พึ่งมาเองไม่นานเลย...นี่จิงจิง แกคงจะรู้จัก เคยเจอกันแล้ว”“อืม หวัดดีจิงจิง”“หวัดดีจ้านิด้า”แต่ก่อนฉันก็พาเพื่อนมาเจอกันบ้างส่วนมากก็ผับแหละแต่นานมาแล้ว นึกว่าทั้งสองจะสานต่อแลกคอนแท็กต์เป็นเพื่อนกัน แต่ทุกอย่างกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย เหมือนคนรู้จักธรรมดาฉันเลยไม่ได้พูดอะไร“มา ๆ ชนแก้วก่อน”“เค ชนนนน”กริ๊ง!พวกเรานั่งดื่มกันจนชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า ฉันลอบมองขึ้นไปยังชั้นสองชั้นสามก็ยังไม่เห็น