Todos os capítulos de Chained Engineerล่ามรักวิศวะ: Capítulo 51 - Capítulo 60

อ๊ะ เสียงเปิดประตู ไม่ใช่ว่าพี่นักรบกลับมาแล้วเหรอ ฉันรีบวิ่งออกไปนอกห้องนอนทันทีเมื่อจมูกได้กลิ่นหอมของอาหารด้วย“กลับมาแล้วเหรอคะ” เขาทำหน้าเหนื่อยเหมือนทุกวัน แต่ถ้าสังเกตดี ๆ จะเห็นว่ามุมปากเขายกยิ้ม“ถามเหมือนเมียมารอผัวกลับบ้าน”“อ้าว...ไม่ใช่เหรอคะ” ฉันเลยหยอดกลับไป“ปากดี” เขาวางถุงอาหารไว้บนโต๊ะคล้ายภาพเดจาวูอีกแล้ว แต่รอบนี้ต้องได้กินแน่นอนเพราะฉันเป็นประจำเดือน อิอิ“ปากดีจริงแหละ...ไม่งั้นพี่จะติดใจเหรออ๊ะ”หมับ!ร่างสูงเดินมารวบตัวฉันไปกอดจนแทบหายใจไม่ออก คิดดูว่าเขาสูงเกือบ 190 แต่ฉันตัวเท่าอกเขาเอง เวลาเขากอดฉันแทบจมลงไปในอกเขาอยู่แล้ว“อือ หายใจไม่ออก”“ตัวเล็กเกินไป” เขาพึมพำเบา ๆ แต่ฉันได้ยิน“แฟไม่ได้มีเชื้อสายยุโรปแบบพี่นี่”“จริงเหรอ?”“เอ๊ะ ก็ต้องจริงสิ”“เคยส่องกระจกแล้วสังเกตตัวเองดี ๆ ไหม” พี่นักรบถามระหว่างที่อุ้มฉันไปนั่งบนโซฟา โดยมีฉันนั่งเกยบนตักแกร่ง“ทำไมพี่ถึงถามแบบนี้”“เวลาโดนแดดตาเธอออกเทา ๆ นะ” ฉันตัวชาทันที นี่คือสิ่งที่มีคนเคยทักในตอนเด็ก แต่ฉันไม่ค่อยสนใจเพราะกลัวว่าจะแปลกคนจนลืมไปเลย อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ออกแดดจ้าเลยไม่มีใครได้สังเกตเท่าไร“ไม่รู้

“ประคองขนาดนี้ ถ้าเมื่อยเธอก็ตัดแขนทิ้งเถอะ”คนหน้านิ่งปากร้ายยกยิ้มก่อนจะจับมือเล็กชักรูดท่อนลำต่อไปเรื่อย ๆ คนอย่างเขามีความอดทนสูงดังนั้นแค่นี้ไม่คณามือหรอก“อ๊าาอย่าซน” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่าเมื่อนิ้วหัวแม่มือของเธอบดคลึงตรงหัวบานจนเขาเสียววูบ“ทำไมคะ...ไม่ชอบเหรอ พี่น่าจะชอบนะ”“กาแฟ!” ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุเมื่อเธอเลื่อนหน้าลงไปดูดเลียสลับแยงลิ้นใส่ปลายหัวบานไม่หยุดจนเขาเสียวแทบขาดใจกาแฟหัวเราะคิกคักเมื่อสามารถกำราบเขาได้ ก่อนจะจับท่อนลำด้วยมือทั้งสองข้างและอ้าปากครอบครองอีกครั้ง คราวนี้เธอหลับตาลงดูดเลียท่อนลำร้อนจนเขากระแทกท่อนลำเข้าปากเธออย่างจัง“อื้ออออ” เมื่อจะผละหน้าออกไปเขาก็จับหัวเธอแนบชิดท่อนลำอีกครั้ง ก่อนจะกดเข้าออกเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเด้งสะโพกใส่ จนเธอครอบครองท่อนลำจนสุดโคนแค่ก แค่กกาแฟสำลักเล็กน้อยก่อนตวัดลิ้นเลียสลับอมท่อนลำร้อนถี่รัว เมื่อเขาเริ่มหดเกร็งมือกดท้ายทอยเธอแน่น“กาแฟเร็วอีก...อ่า~” เขาครางเร่งทำให้เธอละเลงใส่หัวบานจนน้ำสีใสปริ่มออกมา พร้อมตวัดลิ้นเลียท่อนลำตั้งแต่ปลายจนสุดโคน และวกกลับมาดูดดึงปลายท่อนลำอีกครั้ง ทำสลับไปมาจนกระแทกท่อนลำสองสามทีและปลดป

“ช่างเขาเราก็ทำงานไป” เป็นไอ้โซ่เอ่ยขัดก่อนจะปรายตามองไปอีกโซนที่มีปีหนึ่งมาเรียนภาคปฏิบัติเหมือนกัน สงสัยมองหาเมีย ลืมบอกไปว่าเมียมันเรียนสาขาเดียวกันกับพวกผม อยู่ปีหนึ่งชื่อ มิกิ เหมือนจะเป็นเพื่อนกับซินเซียและไซซีด้วยพวกเราแยกย้ายกันไปทำงาน ก็เรียนปฏิบัตินี่แหละ เพราะอากาศร้อนผมเลยยืนเท้าเอวหรี่ตามองเพื่อน แต่อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกว่ามีร่มมาบดบังแดด พอหันกลับไปมองก็เห็นว่าเป็นคนที่ไอ้เพทายบอกว่ามองมาที่กลุ่มผมบ่อย ๆใครวะ?“เอ่อ...เห็นพี่นักรบร้อนค่ะ แก้วเลยกางร่มให้” เธอเอ่ยตะกุกตะกักแต่มือก็ยังกางร่มต่อ“ไม่ต้อง” และใช่ผมตอบออกไปเพื่อให้เธอไปไกล ๆ“ให้แก้วถือร่มให้นะคะ” ยังตื๊อไม่เลิกผมก็เริ่มจะหมดพลังงานแล้วแหละ เลยหันหน้าไปมองเพื่อนไม่ได้สนใจเธอ อีกอย่างอยากทำก็ทำไป โดยไม่รู้เลยว่างานกำลังจะเข้าในไม่ช้าEndผ่านไปสักพักสาวสวยก็ไม่ย่อท้อ ลูกแก้วยังยืนกางร่มต่อโดยที่กลุ่มเพื่อนหรือคนที่ลงเรียนวิชาเสรีแบบเดิมก็พากันยกมือถือขึ้นมาถ่ายไว้ ภาพสาวสวยกับหนุ่มหล่อพอมายืนคู่กันก็เข้ากันดี โดยลืมไปว่าฝ่ายชายมีแฟนแล้วนักรบถอนหายใจเมื่อผู้หญิงคนนี้ไม่ยอมไปสักที เขาเลยหันกลับมาจ้องเธอนิ่งจนสาวเ

“กาแฟเป็นของกู” ฉันมองคนที่เอ่ยปากแสดงความเป็นเจ้าของด้วยสายตาเดือดดาลต่างจากปกติ หัวใจพองโตอย่างห้ามไม่อยู่แต่อีกใจก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลก ๆ “มึงแน่ใจนะว่าแฟเป็นของมึง…และรักมึง” เมื่อพี่วินพูดจบฉันและจิงจิงก็หันขวับไปมองพี่ชายนอกสายเลือดทันที ราวกับเขารู้อะไรมา ฉันเลยหันไปมองหน้าจิงจิงอีกครั้งแต่เธอกลับส่ายหน้า“มึงหมายความว่ายังไง” นักรบเริ่มจะหัวร้อนขึ้นมา ตอนนี้เขาต้องการแค่พาเธอกลับเท่านั้นไม่ได้อยากมาเถียงกับคนอื่น“พี่วิน!” ด้วยความร้อนรนฉันเลยเอ่ยปากแทรกขึ้นมาด้วยความกังวลใจ“มึงคงไม่รู้ว่ากาแฟแค่หลอกใช้มึง!”“พี่วิน/พี่วิน” ทั้งฉันและจิงจิงเอ่ยขึ้นมาอย่างตกใจเมื่อเขาพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา ฉันหันไปมองหน้าพี่นักรบด้วยสายตาสั่นไหว“กาแฟไม่อยากหมั้นกับกูเลยเข้าหามึงเพื่อเอามึงมาเป็นโล่กำบังจากกู เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเธอก็แค่สลัดคนโง่อย่างมึงทิ้งไป” พี่วินพูดเสียงสะใจเมื่อเห็นคนที่เคยอัดเขานิ่งจนน่าขนลุก แต่สิ่งที่เขาพูดกลับทำให้ฉันใจหาย“พี่นักรบ…” ฉันเอ่ยเสียงแผ่วเมื่อเห็นเขานิ่งไป นัยน์ตาคมกริบนิ่งเหมือนวันแรกที่เราเจอกันเลย เขาเพียงปรายตามองฉันเหมือนคนแปลกหน้าเท่านั้

ฉันนั่งมองข้างทางด้วยใจที่สับสน เมื่อความจริงจากปากวาคีนทำเอาฉันแทบเป็นลม พอตื่นแล้วก็หยิกตัวเพราะคิดว่าฝัน เรื่องนี้ทำเอาฉันคิดไม่ตกว่าจะทำยังไงดี“หายร้องแล้วเหรอ” เขาถามฉันระหว่างที่เรากำลังเดินทางไปที่บ้านของฉัน ไม่ใช่สิ บ้านของคุณตานั่นแหละอยากจะบอกเขามากว่าหยุดร้องตั้งแต่โดนความจริงเรื่องชาติกำเนิดกระแทกหน้าแล้ว“หายแล้ว” “แล้วร้องทำไม...ทะเลาะกับไอ้รบ?” วาคีนถามเสียงเข้มเอาอีกแล้ว ทำไมเขาชอบขยี้จัง ฉันก็ไม่อยากพูด จะว่ายังไงดีล่ะ เขากับพี่นักรบเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องก่อน ตอนนี้ฐานะฉันเป็นน้องสาวเขา ฉันกลัวพูดไปพวกเขาจะทะเลาะกัน อันนี้แค่คิดเผื่อไว้นะ“ไม่มีอะไรค่ะ” พอมาพูดมีหางเสียงกับเขาแล้วรู้สึกกระดากปากมาก“อย่ามาโกหก ถ้าไม่มีอะไรจะร้องไห้เหมือนหมาข้างกำแพงทำไมกัน”“ปากเสีย แฟไม่ใช่หมา” “งั้นก็บอกมา” “แฟเสียใจที่เลิกกับพี่นักรบค่ะโอ๊ย!” ฉันตัดสินใจบอกเขา แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะตกใจถึงขนาดเหยียบเบรกกะทันหันแบบนี้“เลิก...เลิกได้ยังไงกัน!”โอ๊ยไอ้พี่บ้า จะมาถามตอกย้ำทำไมว่าเลิกเพราะอะไร คนยิ่งอกหักเสียใจมาอยู่นะ ฉันนิ่งเพราะกลัวว่าเสียงตัวเองจะสั่น ตอนนี้ไม่อยากจะตอบคำถามอะไรเ