Todos os capítulos de Chained Engineerล่ามรักวิศวะ: Capítulo 21 - Capítulo 30

“พี่วิน พี่ไม่เข้าใจ แฟไม่ได้รักพี่ มันไม่ได้เข้าใจไหม งั้นแฟขอให้พี่กลับมาเป็นพี่ชายคนเดิมพี่ทำได้ไหม...ก็ไม่ได้ มันก็เหมือนที่แฟไม่สามารถคบกับพี่หรือรักพี่ได้นั่นแหละ” “ทำไมจะไม่ได้!” “แฟไม่อยากพูดกับพี่แล้ว พูดไปก็ไม่เข้าใจมีแต่จะทะเลาะกัน เอาเป็นเราห่างกันดีกว่านะคะ ไม่อย่างนั้นความรู้สึกดี ๆ ที่มีมามันจะไม่เหลือ” “ทำไม แค่ยอมเปิดใจ ตัวเล็กจะเห็นว่าพี่จริงใจขนาดไหน พี่จะรักเธอคนเดียว” “ไม่ค่ะ...พี่วินอย่าทำแบบนี้ ปล่อยแฟ!” ฉันสะบัดมือออกจากมือเขาทันทีที่เขาคว้าข้อมือไปกุมไว้แต่ไม่สามารถทำได้“ตัวเล็กอย่าดื้อ” “พี่นั่นแหละหยุดบ้าสักที แฟไม่มีทางชอบพี่เข้าใจไหม ต้องให้ตอบอีกกี่ร้อยกี่พันครั้ง แฟก็ยังจะตอบแบบเดิม” “ตัวเล็กชอบมันขนาดนั้นเลยเหรอ” “ใช่ แฟชอบเขามาก” “มันมีดีอะไรผู้ชายพวกนั้น มันหวังฟันเธอด้วยกันทั้งนั้นแหละ” อัศวินเอ่ยออกมาอย่างเดือดจัดยิ่งทำให้ร่างบางโกรธเป็นเท่าทวีคูณ“แล้วยังไง ถ้าแฟมีแฟนจะนอนกับแฟนมันผิดตรงไหน พี่จะมายุ่งทำไมนักหนา” “กาแฟ!” “บอกให้ปล่อย” “โอ๊ย!” ทั้งคู่ทะเลาะกันเสียงดัง ฝ่ายอัศวินก็พยายามดึงรั้งแขนเรียวเล็กไว้ ส่วนคนตัวเล็กก็พยายามสะบัดออ

เสียงบทสนทนาจบลงพร้อมกับความรู้สึกของฉันที่มันไม่สามารถจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ ตอนนี้ในใจมีแต่คำถามว่าฉันเป็นใครมาจากไหน แต่ตอนนั้นฉันเด็กมากแล้วฉันจะมาสวมรอยเป็นลูกหลานคนอื่นได้ยังไง ถ้าไม่มีใครทำ แล้วทำตั้งแต่ตอนไหนฉันก็ยังไม่รู้เลยฉันอุ้มลาเต้กลับขึ้นห้องด้วยความรู้สึกอึดอัดไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่รู้จะปล่อยวางเรื่องในวันนี้ได้ยังไง ถ้าฉันยังอยู่ต้องโดนยัยป้าดวงกดขี่ต่อไปแน่ ๆ แต่ถ้าจะให้ออกไปจากที่นี่ฉันจะไปได้ยังไงกันนะ เงินก็ใช้ของคุณตา หรือจะลองคุยดูดีไหม“เฮ่อ ทำไมมันเหนื่อยจังเลยลาเต้”บ๊อก บ๊อก“ขอบใจมากนะไอ้หน้าตูบ ยังมีแกที่รักฉันอยู่ถึงจะอยู่ด้วยกันแค่หนึ่งวันก็ตาม” ฉันกดหน้าลงไปฟัดแก้มอ้วน ๆ ของลาเต้อย่างมันเขี้ยว เดี๋ยวค่อยคิดละกันตอนนี้กำลังฟุ้งซ่านตัดสินใจตอนนี้คงยังไม่ดีผ่านไปหลายวันฉันเอาแต่นอนขลุกอยู่บนเตียง รู้สึกว่าตัวเองจะคิดไม่ตกมาก ๆ กับเรื่องชาติกำเนิด ตอนแรกมั่นใจว่าคุณตารักคงเพราะท่านรักเพื่อนคนนี้มาก แต่พอรู้ความจริงว่าตัวเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณตาเลยมันทำให้ฉันเศร้าพอเหลือบตามองลาเต้ที่นอนขนาบข้างบนเตียงก็ได้แต่ยกยิ้ม ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อมีเสียงเ

“สรุปว่ามันเป็นใคร!” อัศวินตวาดเสียงดัง“วิน...สงบสติอารมณ์” เสียงทุ้มของชายชราเดินออกมาจากบ้าน นัยน์ตาฝ้าฟางที่ผ่านโลกมามากมองเลยหลานสาวไปยังชายหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่งเด็กหนุ่มคนนี้หน้าตาหล่อเหลามากทีเดียว ถึงแม้จะมีใบหน้าเรียบเฉยและสงบนิ่ง แต่นัยน์ตาคมคู่นั้นกลับแข็งกร้าวและวาววับเหมือนเสือที่พร้อมจู่โจมเหยื่อดูท่าจะไม่ธรรมดา…“คุณตา...” อัศวินมีท่าทางฮึดฮัดแต่ก็ยอมสงบลง โชคดีที่เขายังไม่ออกจากบ้านไม่อย่างนั้นคงไม่มีวันรู้ว่ามีคนมาหากาแฟ“กาแฟ...ว่าอย่างไร พ่อหนุ่มคนนี้เป็นใคร” ท่าทีน่าเกรงขามของท่านเปรมทำเอากาแฟเหงื่อตก เธอนิ่งใช้ความคิดก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา“พี่นักรบเป็นแฟนของแฟเองค่ะ...ที่แฟบอกคุณตาไว้แต่คุณตาไม่เชื่อ นี่ไงคะพี่เขามาแล้ว” คนตัวเล็กฉีกยิ้มพร้อมกับแนะนำแฟนที่เธอโมเมขึ้นมา ก่อนจะกอดแขนแกร่งของนักรบไว้แน่นเหมือนกลัวจะไม่สมจริง ส่วนอีกคนกลับยืนนิ่งไม่มีท่าทีปฏิเสธ“ไม่จริง!” อัศวินจ้องเขม็ง เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด เขาตามเฝ้ากาแฟขนาดนี้จะมีใครกล้ามายุ่งกับเธอได้ยังไงเมื่อเห็นท่าทางของพี่ชายนอกสายเลือดกาแฟก็หงุดหงิดเตรียมจะเถียง แต่เสียงทุ้มด้านหลังกลับแทรกขึ้นมาซะก่อน

ถ้าชอบฉันแล้ว...ห้ามไปชอบคนอื่นเด็ดขาด! ฉันเม้มริมฝีปากแน่นหันไปมองหน้าพี่นักรบตาเขียวปั๊ดทันทีอย่างรอคอยคำตอบ ดูซิว่าจะตอบว่ายังไง“ไม่ใช่” ฉันฉีกยิ้มออกมาอย่างดีใจที่เขาตอบเพื่อนของเขาแบบนั้น...น่ารัก“อ๋อ หรือน้องขายเหรอ หน้าตาสวยถือว่าไอ้รบตาถึง” เอ๋...ไม่รู้จักกันแต่ว่ากล่าวหากันแล้วงั้นเหรอ โมโหเลยตอนนี้! ไอ้พี่หัวแดงทำไมปากหมาปากมอมขนาดนี้ไม่เข้าใจ ปากแบบนี้ขอสาปให้ไม่มีแฟน สูนว่ะ! “ไม่ใช่ค่ะ...แฟเป็นแฟนพี่นักรบ แฟไม่ได้ขายตัวนะคะ พี่ต้องตาถั่วแน่ ๆ ว่าง ๆ ไปเช็กจอประสาทตาบ้างนะคะ” ฉันยิ้มหวานแต่สายตาราวกับมีไฟในลูกตา พร้อมกับลากแขนคนตัวสูงเดินหนีไปอีกทางทั้งที่ไม่รู้ทางหรอกแต่หนีก่อน ฉันโมโหเพื่อนเขาถ้าอยู่นานกว่านี้มีวางมวยแน่! ด้านต้าร์ที่ถูกทิ้งไว้คนเดียวก็เกาหัวอย่างงง ๆ เขาทำอะไรผิดวะทำไมแฟนไอ้รบต้องด่าด้วย แต่ก็ดีมีเมียปากจัดแบบนี้ก็เหมาะกับมันดี“หึ เป็นอะไร”เมื่อหนีออกจากตรงนั้นกาแฟก็ปล่อยแขนเขาออกก่อนจะยืนกอดอกตัวเองแน่น ใบหน้าสวยบึ้งตึงอย่างเอาแต่ใจ“เพื่อนพี่ว่าแฟ…”“มันปากหมา” นักรบยกยิ้ม“แฟเห็นด้วยค่ะ”“แล้วมาตรงนี้ทำไม รู้เหรอว่าจะพาไปไหน”“ไม่รู้ค่ะ...ว่า

“อ๊ะ...” คนตัวเล็กครางกระเส่าเมื่อนิ้วแกร่งบดขยี้ติ่งเสียวจนใจกลางความเป็นสาวของเธอแฉะ ความร้อนระอุถูกจุดด้วยเพลิงราคะ เรียวขาเล็กอ้ากว้างรับสัมผัสที่เขามอบให้แจ๊ะ แจ๊ะ นิ้วแทรกเข้าไปภายในร่องสวาทและแทงเข้าออกไม่หยุด เขาสอดนิ้วเข้าไปเพิ่มเป็นสามนิ้วก่อนจะเร่งจังหวะขึ้นมาจนคนตัวเล็กผวากอดเขาไว้แน่น“เสียวเหรอ...” เสียงทุ้มแหบต่ำกระซิบที่ข้างหูก่อนจะกดปลายจมูกลงบนซอกคอขาว ไม่วายฝากรอยไว้ตรงนั้นด้วย“ค่ะ...แฟ...สะเสียว”ร่างบางครางกระเส่า สะโพกส่ายร่อนรับทุกสัมผัสจากเขา ยิ่งกระแทกนิ้วเข้ามาเร็วและถี่เธอยิ่งรู้สึกสะท้านเฮือก ภายในหดรัดและกระตุกเกร็งปลดปล่อยธารน้ำไหลเยิ้มออกมา“โคตรแฉะ” ร่างสูงค่อย ๆ ถอนนิ้วออกมาจากร่องสวาทแสนคับแน่นของเธอ แค่นิ้วยังตอดขนาดนี้ ถ้าเป็นอย่างอื่นจะขนาดไหน แค่คิดท่อนลำร้อนก็เหยียดตรงรอแล้ว“พี่นักรบ!” คนตัวเล็กยู่ปากเมื่อได้ยินเขาพูดจาหยาบโลน แตกต่างจากเวลาปกติแทบจะไม่ปริปากพูดอะไรเลย“เอาเลยนะ...ไม่ต้องเขิน”“อ๊ะ” เขาชักรูดท่อนลำแข็งพร้อมรบสองสามที ก่อนจะจับเธอพลิกให้นอนคว่ำหน้าและจับสะโพกลอยขึ้นสูง“ทะ...ทำอะไร” คนตัวเล็กพูดเสียงอู้อี้เมื่อโดนจับพลิกโด