《ปี 1975 นางร้ายทะลุมิติไปพร้อมระบบแม่เลี้ยงสุดโหด》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

จ้าวอี้เฟยมองมัดฟืนหลายมัดถูกทยอยขนเข้ามาเติมภายในห้องเก็บฟืน พอมีการแจ้งเตือนจากหัวหน้าหมู่บ้าน ผู้หญิงหรือเด็กในหมู่บ้านหลายคนจะหยุดงานในแปลงนา หรืองานที่ต้องรับมอบหมายจากส่วนกลาง พวกเขาจะเก็บฟืนและเตรียมอาหารเอาไว้“อากาศเริ่มเย็นแล้ว อีกไม่ถึงสัปดาห์หิมะต้องตกหนักแน่ การเก็บเกี่ยวเรียบร้อยหรือยัง” จ้าวอี้เฟยถามลูกสาวซุนเย่ถานพยักหน้า “อีกสองวันทุกอย่างจะเรียบร้อยแล้วค่ะ ปีนี้พวกเราเก็บเกี่ยวกันตั้งแต่ต้นเดือนทำให้เก็บเกี่ยวเสร็จเร็วกว่าปีก่อน เพียงแต่ว่าผู้ชายในหมู่บ้านที่แข็งแรงส่วนใหญ่ยังต้องช่วยเหลือหัวหน้าหมู่บ้าน”“ไม่ต้องเร่งหาฟืน เหนื่อยก็พัก”ทุกปีบ้านสามทุกคนต้องไปหาฟืนมาใส่ห้องเก็บฟืนของบ้านตระกูลซุน เพียงแต่ว่าสมาชิกเยอะต่อให้เก็บเอาไว้มากใช้ไม่นานย่อมหมด จึงถูกแม่ซุนสั่งให้ใช้แค่วันละไม่กี่ท่อน“เรื่องนั้นแม่ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่ด้วยต่อให้มีคนมาบังคับฉันก็จะนั่งพักอยู่ดี” ซุนม่านถิงเป็นคนฉลาด หล่อนหัวไวมากจ้าวอี้เฟยนับวันเอาไว้ “น้องทั้งสองของพวกเธอเห็นทีจะหยุดช่วงสิ้นปี ถ้าหิมะไม่ตกหนักก็ต้องไปโรงเรียนให้ได้”ถึงเป็นการเข้าเรียนปีแรกของพวกเขา แต่ระเบีย

กลางดึกของคืนนี้สมาชิกบ้านสามถูกคนเคาะประตูเรียกเสียงดังอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดซุนเจิ้งยอมออกไปพบพี่ชาย และพาจ้าวอี้เฟยไปบ้านตระกูลซุน ปล่อยให้ลูกทั้งสี่คนนอนรอที่บ้านพี่ใหญ่ซุนกลับมาพร้อมน้องชายคนรอง ทันทีที่รู้ว่าน้องชายแยกครอบครัว เขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก และรีบให้น้องชายไปตามน้องอีกคน “เจ้าสาม ใครให้นายแยกครอบครัวน่ะ พี่ชายทั้งสองคนไม่อยู่บ้านนายกลับทิ้งพ่อแม่ พี่สะใภ้ และหลานไป”ใบหน้าของจ้าวอี้เฟยเต็มไปด้วยความรังเกียจ เธอเกียจคนประเภทนี้มากที่สุด “พี่ใหญ่ซุนคะ พ่อแม่ยังดูแลตัวเองได้ พี่สะใภ้ก็อยู่ ลูกหลานคนอื่นโตหมดแล้ว แค่บ้านสามไม่อยู่พวกเขาจะดูแลพ่อแม่สามี ปู่ย่าไม่ได้เลยเหรอ”เอาพ่อแม่มากดดันน้องชายให้ใจอ่อน และสั่งสอนน้องชายด้วยการกตัญญู จ้าวอี้เฟยคิดว่ามันเรื่องนี้ไม่ควรเกิดขึ้นอีก“น้องสะใภ้สามเป็นผู้หญิงจะไปเข้าใจอะไร” พี่ใหญ่ซุนชักสีหน้า “ฉันกับเจ้ารองไปทำงานนอกบ้าน หวังว่าน้องชายจะช่วยดูแลพ่อแม่ สุดท้ายกลับมาครั้งนี้พบว่าเขาแยกครอบครัวออกไป ไม่สนใจพ่อแม่เหมือนแต่ก่อน”“หลานชาย หลานสาว เริ่มแต่งงานกันแล้ว ผมคิดว่ายังไงสักวันพวกเราต้องแยกครอบครัวกัน ผมแยก

ก่อนสิ้นปีเพียงหนึ่งวันหรือวันที่ 30 ธันวาคม ทั่วทั้งตำบลถานมีการแจกจ่ายผลิตต่อปีให้กับครัวเรือนที่มีชื่อ ตามสัดส่วนแรงงานที่ได้ทำงาน หรือหากบ้านไหนไม่มีแรงงาน เช่น คนชรา หรือบ้านนั้นมีแค่เด็กก็จะได้รับส่วนแบ่งให้ประทังชีวิตเป็นกรณีพิเศษ หรือถ้าเด็กบ้านนั้นอายุเกิน 12 ปี พวกเขาก็ต้องออกมาทำงานแลกอาหาร สำหรับครอบครัวใหญ่หากครอบครัวไหนคนเยอะ แต่แรงงานน้อยและส่วนแบ่งอยู่ไม่รอดทั้งปี พวกเขาจะได้รับส่วนแบ่งให้เพียงพอกับสมาชิกคน แต่เป็นการติดค้างแต้มของคอมมู ยิ่งรับผลผลิตไปมากกว่าแรงงานสุดท้ายพอคนในบ้านโตขึ้น พวกเขาทั้งครอบครัวต้องชดใช้หนี้สินที่สร้างเอาไว้ รวมถึงบางครอบครัวจะไม่ได้รับเงินด้วย บ้านสามซุนทั้งครอบครัววันนี้มาลานกลางหมู่บ้านช่วงสายเพราะไม่รีบ แถมยังต้องยืมรถเข็นที่ใช้ขนของเล็กน้อยของเพื่อนบ้านมาด้วย “ปีนี้บ้านตระกูลซุนได้รับส่วนแบ่งน้อยกว่าปกติหรือเปล่านะ” ตอนนี้บ้านตระกูลซุนมารับส่วนแบ่งผลผลิตเช่นกัน สีหน้าของพวกเขาย่ำแย่ ทุกปีมีส่วนแบ่งของซุนเจิ้งกับลูกสาวด้วย ธัญพืชหายไปมากกว่าครึ่ง นางเซีย

สิ้นปีมีการเชือดหมูและแจกจ่ายครัวเรือนละหนึ่งชั่ง ที่เหลือค่อยซื้อเพิ่มเพื่อให้เพียงพอทุกบ้าน จ้าวอี้เฟยควักเงินซื้อหมูมาอีกหลายชั่ง และยังขอซื้อเครื่องในหมูกลับมาด้วย คาดไม่ถึงเลยว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะให้มาแบบฟรี ๆ เนื่องจากไม่มีใครกล้ากิน “ทั้งที่ซื้อเนื้อหมูมาหลายชั่ง คุณยังจะใช้เครื่องในหมูทำอาหารอีกเหรอ” ซุนเจิ้งรับหน้าที่ช่วยภรรยาล้างทำความสะอาดเครื่องในหมูที่เหม็น “คุณไม่รู้ซะแล้ว เครื่องในหมูอาหารชั้นดีเลยนะ” “เหรอครับ” มือกำลังล้างทำความสะอาดเครื่องในหมูตามคำบอกของภรรยา แต่ในหัวของเขากลับคิดว่าก่อนหน้านี้ภรรยาของเขาไม่เคยกินเครื่องในหมู่ แถมยิ่งกว่านั้นรังเกียจ! “จริงสิ เสี่ยวถานพาน้องสาวไปบ้านตระกูลชิง พวกหล่อนยังไม่กลับมาอีกเหรอ” จ้าวอี้เฟยถามสามีอย่างสงสัย ถ้าสาว ๆ อยู่บ้าน อย่าคิดว่าเธอจะลงมือเองเลย ซุนเจิ้งยกเครื่องในหมูที่ล้างสะอาดขึ้นวางบนโต๊ะก่อนใช้เกลือล้างเป็นขั้นตอนสุดท้าย “ยังไม่กลับครับ ปกติจะรอกินข้าวมื้อกลางวันด้วย” ถึงยังไม่แต่งงานกันแต่ป้าชิงของสามพี่น้องดีกับพวกหล่อนมาก จะเอาซุนเย่ถานเป็นสะใ

ถั่วเหลืองที่แช่น้ำอุ่นทิ้งเอาไว้ 2 ชั่วโมง จ้าวอี้เฟยนำถั่วเหลืองสิบชั่งมาตำให้ละเอียดและเทผสมน้ำเปล่าต้มสุก ความจริงขั้นตอนนี้ต้องใช้เครื่องปั่นใส่น้ำให้ละเอียด แต่จ้าวอี้เฟยไม่มี ถึงได้ใช้วิธีดัดแปลงเอา “คุณให้ผมตำถั่วเหลืองทำไมครับ แล้วทำไมถึงแช่ถั่วเหลืองเยอะขนาดนี้” ซุนเจิ้งเอ่ยถามและยังตำถั่วเหลืองไปด้วย พอถั่วเหลืองในครกหินละเอียดจึงเทน้ำลงไป ตำให้เข้ากันไม่นานจึงเทลงไปในถัง พร้อมกับทำเหมือนเดิมอีกหลายครั้งจนถั่วเหลืองที่แช่จนหมด จ้าวอี้เฟยบอกสามี “ฉันจะพาคุณทำเต้าหู้เอาไว้กิน” “เต้าหู้?” ซุนเจิ้งรู้จักแต่ส่วนใหญ่คนในหมู่บ้านจะนำถั่วเหลืองมารวมกันและใช้เครื่องโม่ทำทีเดียว “ฉันรู้ว่าคุณคิดอะไร มีหลายครอบครัวกำลังรวมถั่วเหลืองเพื่อทำเต้าหู้ วิธีแบบนั้นยุ่งยาก แต่ใช้วิธีของฉันง่ายนิดเดียว” “แม่คะ ใช้ผ้าขาวกรองเรียบร้อยแล้ว” จ้าวอี้เฟยมองไปยังเตาฟืน “เติมท่อนฟืนเพิ่มให้ไฟแรง กรองถั่วเหลืองด้วยผ้าขาวอีกรอบ เสี่ยวถิงไปเอาน้ำส้มสายชูในห้องเก็บของออกมาด้วย ส่วนคุณไปหาไม้หรือไหที่ไม่ได้ใช้มาให้หน่อย” “ค่ะ”