All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 101 - Chapter 110

มือของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่บีบแขนซ้ายของผมแน่นขึ้นเรื่อย ๆๆ จนผมรู้สึกเจ็บ ราวกับพวกเขาอยากบดกระดูกผมให้แหลก เพียงเพื่อเอาใจอีโก้ของเศรษฐีใหม่ที่ชื่ออิทธิพัทธ์คนนั้นผมหันไปจ้องหัวหน้าชุดรักษาความปลอดภัยอย่างดุดัน กระเป๋ากางเกงของเขายังเห็นได้ชัดว่าป่องอยู่เพราะเงินสินบนเป็นปึก ๆๆ จากอิทธิพัทธ์เมื่อกี้ "เอามือสกปรกของพวกคุณออกจากเสื้อผมเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกคุณจะเสียใจไปตลอดชีวิต ที่กล้าแตะต้องแขกคนสำคัญของพี่อนันต์ด้วยวิธีแบบนี้!""อย่าพูดมาก! แกมันก็แค่พวกก่อเรื่องที่มาสร้างความวุ่นวายในสถานที่หรู ๆๆ แบบนี้ พวกเราลากแกออกไปเหมือนขยะก็สมควรแล้ว!" เขาตะคอกใส่หน้าผมอย่างหยาบคาย พร้อมพ่นกลิ่นบุหรี่ฉุนกึกออกมาผมไม่ได้ตะโกนสวนกลับ แต่ใช้การสะบัดไหล่อย่างแรงและแม่นยำเพียงครั้งเดียวเพื่อให้หลุดจากการจับกุม มือของพวกเขาหลุดออกทันทีเพราะตกใจกับแรงระเบิดของผม ทำให้เจ้าหน้าที่สองคนที่จับตัวผมอยู่เซถอยหลังไปหลายก้าวผมจัดเสื้อโปโลของตัวเองอย่างสบาย ๆๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นก็ก้าวเข้าไปใกล้หัวหน้ารปภ.หัวหน้าชุดรักษาความปลอดภัย จนใบหน้าของพวกเราอยู่ห่างกันแค่คืบเดียว"ฟังให้ดี

คิ้วข้างหนึ่งของผมเลิกขึ้นเมื่อได้ยินการปฏิเสธแบบนุ่มนวลจากอนันต์ เพราะผมรู้ว่าเขารู้สึกติดหนี้ผมอยู่ และคงยอมทำตามคำขอของผมที่จะไล่ทั้งห้าคนออกแน่ๆ "หมายความว่าไง? ทีมหนึ่งมีห้าคนไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมต้องเก็บอีกคนไว้ ถ้าเพื่อนร่วมทีมมันเน่ากันหมด?""นั่นแหละปัญหา คนที่ห้าน่ะวันนี้ไม่ได้มาทำงาน หรือก็คือขาดงาน" อนันต์อธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แสดงถึงความเห็นใจ"เขาชื่อสมหมาย จริงๆ เขาเป็นพนักงานเก่าที่นี่ ซื่อสัตย์ แล้วก็ทำงานดีที่สุดเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ เมื่อเย็นเขามาขอลาฉันกะทันหันทั้งน้ำตา เพราะเมียเขาเข้าไอซียูและต้องผ่าตัดด่วน เพราะงั้นตอนเกิดเรื่องวุ่นวายเมื่อกี้ เขาเลยไม่ได้อยู่ด้วย"ผมนิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อย่อยข้อมูลนั้น ภาพแม่ที่บ้านนอกซึ่งกำลังเจ็บออดๆ แอดๆ ก็แวบเข้ามาในหัวทันที "เขาไม่ได้เป็นพวกเดียวกับหัวหน้ารปภ.ขี้โกงคนนั้นใช่ไหม?""ไม่เลยสักนิด ตรงกันข้าม เขามักจะถูกเพื่อนๆ กันเองกันออก เพราะเขาไม่ยอมร่วมรับทิปสกปรกด้วย พูดตรงๆ ฉันสงสารเขาว่ะ บัญญัติ ถ้าฉันไล่เขาออกด้วย แค่เพราะความผิดของเพื่อนร่วมกะ ครอบครัวเขาจะเอาอะไรกิน? ยิ่งค่ารักษาเมียเขาคงมหาศาลแน่ๆ"ผม

คุณหนูลลิตาไม่สนใจคำเตือนของผมเลยแม้แต่นิด เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างลึกลับ แล้วค่อยๆ รุกเข้ามาใกล้จนอกของเราแทบจะสัมผัสกันมือเรียวเนียนที่ได้รับการดูแลอย่างดีของเธอค่อยๆ ยกขึ้น ก่อนที่นิ้วชี้ของเธอจะเริ่มลากไล้ไปตามอกกว้างของผมที่ยังเปียกด้วยหยดน้ำจากการอาบน้ำ สัมผัสจากเล็บยาวที่ทาสีแดงเข้มนั้นให้ความรู้สึกจั๊กจี้ปนร้อนวูบวาบ แล่นไปทั่วทั้งร่างของผมอย่างรวดเร็ว ทำให้เจ้านั่นใต้ผ้าขนหนูตอบสนองขึ้นมาเองด้วยการกระตุกตุบๆ อย่างแรง เหมือนเข้าสู่ภาวะเตรียมพร้อมเต็มที่"ทำไมนายสั่นแบบนั้นล่ะ บัญญัติ? เมื่อกี้ที่ร้านอาหารยังกล้าหาญเหมือนสิงโตอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมตอนนี้กลับหงอเหมือนหนูโดนประตูหนีบซะล่ะ?" คุณหนูลลิตากระซิบด้วยน้ำเสียงยั่วเย้าที่แหบพร่าและต่ำลึกผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกได้ว่าเหงื่อเย็นเริ่มไหลตรงขมับ ทั้งที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแท้ๆ ตาของผมไม่กล้ามองสบตาเธอตรงๆ จึงทำได้แค่มองลำคอระหงขาวเนียนของเธอ ซึ่งกลับยิ่งทำให้จินตนาการฟุ้งซ่านของผมเตลิดไปไกลกว่าเดิม"มันคนละสถานการณ์กันครับ คุณหนู! เมื่อกี้ผมอยู่ในโหมดรบกับศัตรู แต่ตอนนี้ผมอยู่ในโหมดยอมจำนนต่อเจ้านายตัวเองคร

ผมก้มมองคราบสีส้มที่แผ่กว้างอยู่บนอกตัวเอง แล้วเงยหน้ามองคุณหนูดาราที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง กับใบหน้าของคุณหนูกัญญาที่ดูเหมือนอยากจะบีบคอน้องสาวตัวเองให้ตายคามือลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ ผมมองออกชัดเจนอยู่แล้วคุณหนูดาราตั้งใจทำแบบนี้เพื่อจะได้อยู่กับผมสองต่อสองในห้องโรงแรม และเอาคืนพี่สาวของเธอจากเรื่องเมื่อกี้ แต่ผมไม่ได้โง่ขนาดจะเดินเข้าไปในกรงเสือน้อยที่กำลังคึกเองหรอก ยิ่งนี่เป็นงานใหญ่ที่คุณนายอารยาอาจโผล่มาเมื่อไหร่ก็ได้ด้วยผมถอนหายใจยาว พยายามกดอารมณ์ไว้และยังคงทำตัวเป็นมืออาชีพในฐานะคนรับใช้ที่รู้ขอบเขต "ขอบคุณสำหรับน้ำใจครับ คุณหนูดารา แต่ผมทิ้งจุดเฝ้าระวังตอนนี้ไม่ได้ครับ ยิ่งให้เข้าไปในห้องโรงแรมของคุณหนูสองต่อสองยิ่งไม่ได้""แต่เสื้อพี่เปียกนะ! เดี๋ยวพี่ไม่สบายเอา อีกอย่างมันเหนียวด้วยไม่ใช่เหรอ?" คุณหนูดารางอแงพลางพยายามดึงมือผมผมปัดมือคุณหนูดาราออกอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อสร้างระยะปลอดภัยระหว่างเราสองคน "ไม่เป็นไรครับ คุณหนู ผมไปเช็ดที่ห้องน้ำสาธารณะด้วยทิชชู่เปียกได้ครับ ขอร้องคุณหนูดาราอย่าก่อเรื่องหรือหาเรื่องวุ่นวายที่นี่เลยครับ ถ้าคุณนายรู

ผมวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาพวกท่าน รู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง เด็กที่ไม่มีภาระชีวิตอะไรนอกจากเล่นว่าวกลางทุ่งนาผมนั่งพับเพียบอยู่แทบเท้าแม่ วางศีรษะลงบนตักอุ่นๆ ของท่าน ปล่อยให้มือหยาบกร้านของท่านลูบผมผมด้วยความรักความเอ็นดู"อยู่ในเมืองเป็นยังไงบ้างล่ะลูก? ทำงานกับพวกคนรวยๆ พวกนั้นอยู่ไหวไหม?" พ่อถามพลางพ่นควันบุหรี่ที่มีกลิ่นกานพลูหอมๆ ออกมาไม่รู้ทำไม ผมถึงรู้สึกว่ามันสมจริงมาก ทั้งที่ผมรู้ว่านี่เป็นเพียงความฝันผมรู้ตัวว่านี่คือความฝัน ตอนที่เห็นตัวเองกลายเป็นเด็กน้อยร่าเริงสดใส เหมือนผมตอนอายุ 8 ขวบไม่มีผิด"หนักครับ พ่อ ยิ่งอยู่ในเมืองตัวคนเดียวด้วย ผมสับสน ที่นั่นมีสิ่งล่อใจเยอะ มีปัญหาเยอะ ผมกลัวเดินผิดทางแล้วกลายเป็นสร้างปัญหาใหญ่"แม่หัวเราะเบาๆ แล้วใช้มือตบแก้มผมอย่างอ่อนโยน "ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ ยังไงก็ต้องมีบททดสอบมากมาย สำคัญที่สุดคือลูกอย่าลืมว่าเหตุผลแรกที่ลูกเข้าเมืองไปคืออะไร อย่าหลงระเริงไปกับเงินทองและผู้หญิงจนลืมตัว จำไว้ด้วยว่ารากเหง้าของลูกคือใคร!""แต่ผมรักพวกเธอนะครับ แม่ ผมรู้สึกว่าต้องปกป้องพวกเธอ""ปกป้องได้ รักก็ได้ แต่ต้องมีขอบเขตนะ ลูกเป็นผู