บททั้งหมดของ ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: บทที่ 91 - บทที่ 100

พอเห็นลลิตาที่ปกติแสนดุ ตอนนี้กลายเป็นแมวน้อยน่ารักที่เขินจนหน้าแดง ไอเดียแกล้งเธอก็ผุดขึ้นมาในหัวผมทันที นี่มันจังหวะดีสุดๆ โดยเฉพาะเมื่อคุณพลอยอวยพรเรื่องแต่งงานให้พวกเราแล้ว ฮ่าๆๆในเมื่อพวกเรากำลังเล่นละครเป็นคู่หมั้นกันอยู่ ทำไมผมจะไม่ทำให้เธอเขินจนทำตัวไม่ถูกไปเลยล่ะ?ผมโอบแขนรอบเอวบางของลลิตา แล้วดึงร่างเธอให้ขยับเข้ามาใกล้ผมอีกนิด ผมก้มหน้าเข้าไปใกล้หูเธอ ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงที่ดังพอให้คุณพลอยได้ยิน"ได้ยินที่คุณพลอยพูดแล้วใช่ไหม คุณโชคดีมากเลยนะที่มีผม เพราะงั้นก็อย่าดุให้มากนักสิ เดี๋ยวแก่ไวนะ! ไปเถอะ รออะไรอยู่ เข้าไปด้วยกันสิ ที่รัก"คำว่า "ที่รัก" หลุดออกจากปากผมอย่างลื่นไหล เข้าไปกระแทกหูของลลิตา เต็มๆ และทำให้ร่างของเธอแข็งทื่อขึ้นมาทันที เธอรีบหันขวับมามองผมด้วยดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจปากของยัยราชินีน้ำแข็งเผยอขึ้นเล็กน้อย แต่กลับไม่มีเสียงอะไรออกมาเลย"นะ-นาย... เมื่อกี้นายเรียกฉันว่าอะ-อะไรนะ?" เธอถามเสียงเบามาก"ก็ที่รักไง เรากำลังจะแต่งงานกันไม่ใช่เหรอ จะให้เรียกว่าคุณบอสหรือไง? เดี๋ยวคุณพลอยก็สงสัยหรอก ถ้าเราทำตัวแข็งทื่อกันเกินไป" ผมกระซิบอีกครั้ง พร้อมขยิ

หลังจากช็อปปิงในร้านเสื้อผ้าหรูเมื่อกี้จนกระเป๋าเงินกับอารมณ์แทบหมดแรง ผมก็พาลลิตากลับไปส่งที่สำนักงานใหญ่ทันที เพราะช่วงบ่ายนี้เธอต้องเป็นประธานการประชุมกรรมการสำคัญตลอดทางไปออฟฟิศ ลลิตาเอาแต่ยิ้มหวานไม่หยุด แถมยังแอบเหลือบมองถุงช็อปปิงที่วางอยู่บนเบาะหลังเป็นระยะๆ ในนั้นมีชุดสูทใหม่ของผมอยู่ เธอดูพอใจกับผลงานการจับผมแต่งตัววันนี้มาก ราวกับเพิ่งถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ หรือได้ของขวัญที่อยากได้มานานแสนนาน"จำไว้นะ บัญญัติ คืนนี้สามทุ่มนายมารับฉันที่ล็อบบี้อพาร์ตเมนต์ ห้ามสายแม้แต่นาทีเดียว เพราะฉันเกลียดการรอนานที่สุด" ลลิตา พูดพร้อมจัดทรงผมของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนลงจากรถ"รับทราบครับ บอสคนสวย ผมจะมาตรงเวลาแน่นอน คุณสบายใจได้เลย แล้วก็ตั้งใจทำงานไปก่อนนะครับ จะได้หาเงินเยอะๆ มาเลี้ยงขนมผมอีก!"หลังจากที่ลลิตาหายลับไปหลังประตูอาคารสำนักงานสูงตระหง่าน ผมก็เลี้ยวรถกลับบ้านทันที เพราะงานของผมช่วงบ่ายนี้เสร็จเรียบร้อยชั่วคราวแล้วเส้นทางกลับค่อนข้างโล่ง ทำให้ผมกลับมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่นั้นเร็วกว่าที่คิด แต่ไม่รู้ทำไม ความรู้สึกไม่ดีถึงพลันเกิดขึ้นตอนล้อรถเริ่มแล่นเข้าไปในลานบ้านที่เงียบ

"อ๋อ เหรอครับ? เมื่อก่อนนายท่านเป็นคนชอบงานเลี้ยงเหรอครับ ลุงฤทธิ์? ผมไม่เคยเจอท่านเลย รู้จักก็แค่จากรูปที่แขวนอยู่ในห้องรับแขกเท่านั้นเอง" ผมถามหยั่งเชิง พยายามทำเสียงให้เหมือนคนขับรถใหม่ที่อยากรู้อยากเห็นลุงฤทธิ์สูบบุหรี่เข้าปอดลึกๆ แล้วใบหน้าแก่ๆ ของเขาก็ดูจริงจังขึ้นเมื่อคิดถึงเจ้านายเก่าคนนั้น"จริงๆ แล้วนายท่านเป็นคนดีนะ บัญญัติ ท่านใจบุญ ชอบให้โบนัสพนักงาน แล้วก็รักลูกๆ มากด้วย แต่ช่วงปีท้ายๆ ก่อนท่านเสีย นิสัยท่านเปลี่ยนไปเยอะมาก กลายเป็นแปลกๆ ไปเลย""แปลกยังไงครับ? ดุเหมือนคุณนายอารยาตอนโกรธเหรอครับ?""ไม่ใช่แค่ดุหรอก แต่เหมือนคนที่ถูกบาปหนักไล่ตามน่ะ ท่านเริ่มชอบขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานมืดๆ พูดคนเดียว แล้วก็มักจะกรีดร้องโวยวายกลางดึก พวกคนรับใช้เก่าๆ หลายคนถึงกับขอลาออก เพราะทนฟังเสียงร้องของท่านทุกคืนไม่ไหว"ขนคอผมลุกซู่เมื่อได้ยินเรื่องนั้น มันแทบจะเหมือนกับที่เขียนไว้ในไดอารีของดาราในสองหน้าสุดท้ายเลย ผมจำได้แม่นว่ามีการระบายความทุกข์ว่าเจ้าของไดอารีเจ็บปวดทางจิตใจและสภาพจิตอย่างหนักแปลว่า พ่อของผมมีปัญหาทางจิตก่อนเสียชีวิตงั้นเหรอ?แล้วอะไรทำให้ท่านกลายเป็นแบบนั้

แรงผลักหยาบๆ จากยามหนวดหนาคนนั้นทำให้ร่างผมเซถอยหลังไปหลายก้าว แต่โชคดีที่ผมยังทรงตัวได้ เพราะปฏิกิริยาขาของผมถูกฝึกมาจากชีวิตข้างถนนแล้วพวกเขาคงคิดว่าผมเป็นแค่นักร้องเปิดหมวกข้างถนน หรือคนจนๆ ที่จะรังแกยังไงก็ได้เพียงเพราะเสื้อผ้าของผม ก็จริงอยู่ เสื้อผ้าผมดูเรียบง่าย และไม่ได้เป็นแบรนด์แพงๆ เหมือนคนที่เดินเข้าออกในล็อบบี้นี้ แต่ถึงอย่างนั้น การต้อนรับแขกของบริษัทนี้ก็ไม่ควรเป็นแบบนี้ไหม!"ผมพยายามพูดดีๆ กับพวกคุณสองคนมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ แต่ดูเหมือนพวกคุณจะไม่เข้าใจภาษาคน ถ้าไม่โดนสั่งสอนสักหน่อย!"ยามที่ผลักผมเมื่อกี้กลับหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิม เขาก้าวเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกำหมัดใหญ่ของตัวเองแน่น เตรียมจะโจมตีผมเป็นครั้งที่สองให้เจ็บกว่าเดิม"เหอะ ปากดีนักนะไอ้ขอทาน! มึงจะสั่งสอนอะไรพวกกู? สอนวิธีเก็บขยะให้ถูกต้องหรือไง? แน่จริงก็เข้ามาสิ!"แต่ก่อนที่มือใหญ่ของเขาจะทันได้แตะชายเสื้อผม ผมก็ขยับตัวไปก่อนแล้ว ด้วยความเร็วที่สายตาคนธรรมดาตามไม่ทันผมปัดมือเขาออกด้วยท่าหมุนอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ออกแรงกระชากทีเดียว บิดแขนขวาของเขาไปด้านหลังจนล็อกไว้ได้แน่นสนิท"อ๊ากกก! เจ็บโว้ย! ป

ก่อนที่ผม ลลิตา หรืออิทธิพัทธ์ จะทันได้มีปฏิกิริยาอะไร ร่างอวบๆ ของอนันต์ ก็พุ่งเข้ามาชนผม แล้วกอดผมแน่นราวกับพี่น้องแท้ๆ ที่พลัดพรากจากกันมาหลายสิบปี"ไอ้บ้าเอ๊ย เพื่อน! นายหายไปไหนมาตั้งนาน?! ฉันไปตามหานายที่ตลาดปลาก็ไม่เจอแล้ว ถามพวกเด็กท่าเรือก็ไม่มีใครรู้! สาบานเลยว่าฉันคิดถึงนายโคตรๆ บัญญัติ!" อนันต์พูดโดยไม่สนภาพลักษณ์เชฟระดับนานาชาติของตัวเองเลยสักนิดผมที่ยังช็อกจากการถูกกอดกะทันหัน ได้แต่หัวเราะแห้งๆ พร้อมตบหลังเขาเบาๆ เป็นการตอบรับ"หวัดดีเหมือนกัน พี่อนันต์ โทษทีที่ฉันหายไปนานนะ เรื่องปกติแหละ ตอนนั้นชีวิตมันยังไม่รู้จะไปทางไหน พี่เป็นไงบ้างล่ะ? ดูท่าจะยิ่งประสบความสำเร็จนะเนี่ย มีร้านอาหารใหญ่โตขนาดนี้" ผมตอบสบายๆ ด้วยภาษาข้างถนนแบบที่พวกเราเคยใช้กันเมื่อก่อนภาพตรงหน้าทำเอาคางของอิทธิพัทธ์แทบหล่นถึงพื้นด้วยความตกใจ ดวงตาเขาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา ไม่อยากเชื่อว่าเชฟชื่อดังที่เขาเคารพมากขนาดนั้น กลับมากอดไอ้ขอทานที่เขาเพิ่งดูถูกไปเมื่อกี้ลลิตาก็ตกใจไม่ต่างกัน เธอมองผมกับอนันต์สลับกันไปมา ปากเผยอเล็กน้อย งงว่าคนขับรถส่วนตัวของเธอไปสนิทกับเจ้าของร้าน Trattoria Aldini ในต