All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 121 - Chapter 130

"ลลิตา... อย่าเล่นแบบนี้..." ผมครางเสียงกดต่ำ ขาเริ่มสั่นเพราะทนการยั่วเย้าแบบยื้อเวลาไม่ไหวแล้วเมื่อเห็นว่าผมใกล้ถึงขีดจำกัดของความอดทน มือของลลิตาในที่สุดก็ขยับเข้ามาตรงกลาง นิ้วของเธอไล่จากต้นขาด้านใน แล้วสุดท้ายก็แตะเข้าที่ลำน้องชาย เธอไม่ได้จับมันเต็มมือทันที เธอแค่ลูบมันด้วยปลายนิ้วชี้กับนิ้วกลางเธอไล้ไปตามความยาวของผมตั้งแต่โคนจนถึงปลายหัว เบามาก ราวกับคนกำลังสัมผัสของโบราณที่แตกง่ายมือของเธอยังคงอยู่ในกางเกงขาสั้นของผม ตอนนี้ฝ่ามือของเธอกำลังกำลำของผมไว้อย่างนุ่มนวล เธอรับรู้ได้ว่าของสิ่งนั้นในมือเธอแข็งและร้อนแค่ไหนลลิตาค่อยๆ เชิดคางขึ้นช้าๆเธอไม่ได้ก้มมองลงไปข้างล่าง แต่จ้องตรงเข้ามาในดวงตาของผมที่กำลังนอนยอมจำนนอยู่ สายตาของเธอเข้มข้น ล็อกสายตาผมไว้ ขณะที่มือข้างล่างของเธอกำลังจับทรัพย์สินแห่งอนาคตของผมอยู่ช้าๆลลิตาดึงมือออกจากในกางเกงขาสั้นของผม ราวกับไม่อยากปล่อยมันไปมือทั้งสองข้างของเธอเปลี่ยนไปจับที่เอวของผมแทนนิ้วโป้งซ้ายขวาของเธอเกี่ยวอยู่กับขอบยางยืดกางเกงขาสั้นของผมเธอเริ่มดึงขอบกางเกงนั้นลงช้ามากยางกางเกงที่รัดแน่นค่อยๆ เลื่อนลง เสียดสีกับผิวหน

ลลิตาสูดหายใจเข้าลึกๆ ทางจมูก พยายามปรับตัวกับความใกล้ชิดที่ทำให้ร่างกายของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรงเธอไม่ได้ขยับทันทีเธอยังคงนั่งอยู่บนตัวผม ปล่อยให้เราทั้งคู่รับรู้ถึงความแนบชิดนั้นในความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นลลิตาก็เริ่มขยับสะโพกของเธออย่างช้าๆเธอเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า ค่อยๆ คุมจังหวะด้วยตัวเอง ทำให้สัมผัสระหว่างเราทั้งสองยิ่งชัดเจนขึ้นทีละนิด"ใจเย็นๆ ฉันกำลังปรับตัวอยู่ ให้ฉันคุมจังหวะเอง นายไม่ต้องรีบแบบนั้น!" ลลิตากระซิบเสียงเบา ดวงตาของเธอหลับพริ้มราวกับกำลังจมอยู่กับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาเมื่อเริ่มรู้สึกคุ้นเคยมากขึ้น ลลิตาก็เปลี่ยนจังหวะของเธอเธอขยับตัวขึ้นอย่างช้าๆ ทีละนิดลลิตายกตัวขึ้นจนสัมผัสระหว่างเราค่อยๆ ผ่อนลง เหลือเพียงความรู้สึกวาบหวามที่ยังเชื่อมโยงกันอยู่หลังจากแกล้งทรมานผมจนแทบคลั่ง เธอก็ค่อยๆ กลับลงมาอีกครั้งด้วยจังหวะที่ช้ามากครั้งที่สอง เธอยกตัวขึ้นอีก สูงกว่าเดิมเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ลดตัวลงมาอีกครั้งเธอยังคงทำแบบนั้นโดยไม่มีเสียงครางเกินจำเป็น ดวงตาของเธอจ้องเข้ามาในตาผม ราวกับอยากขอบคุณที่ผมมอบความสุขอันลึกซึ้งให้กับเธอ ความสุขที่ทำให้

ผมเปลี่ยนจังหวะการเคลื่อนไหวให้ช้าลงมาก แต่ทุกครั้งที่ดันเข้าไป ผมจงใจกดแรงเต็มที่จนไปถึงจุดลึกที่สุดเท่าที่ผมจะเอื้อมถึงผมค่อยๆ ถอนแก่นกายออกมาช้าๆ ปล่อยให้กลีบเนื้อส่วนลับของลลิตาที่บวมแดงหนีบโคนหัวของเจ้าน้องชายไว้ ก่อนจะกดกลับเข้าไปอีกครั้งโดยไม่กระแทก แต่ใช้แรงดันหนักๆ อย่างต่อเนื่องแทนปลายหัวของเจ้าน้องชายดันกระแทกปากมดลูกของเธอด้วยแรงกดเต็มๆ แล้วผมก็ค้างตำแหน่งนั้นไว้หลายวินาที บดโคนขาของผมเข้ากับกระดูกเชิงกรานของเธอ การเสียดสีที่ช้าแต่หนักแน่นแบบนี้ ทำให้ลลิตารู้สึกเต็มแน่นถึงขีดสุด"อื๊อออ..."ลลิตาแหงนหน้าขึ้นไปด้านหลัง ลำคอระหงตึงจนเห็นเส้นเลือดเล็กๆ ชัดเจน ดวงตาของเธอหลับแน่น คิ้วขมวดเพราะทนรับความสุขทรมานนั้น ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ปล่อยเสียงหอบร้อนๆ ออกมาเป็นช่วงๆผนังด้านในช่องคลอดของเธอตอบสนองด้วยการบีบรัดแก่นกายของผมแน่นๆ ราวกับกำลังนวดทุกนิ้วของผิวเจ้าน้องชายที่ฝังอยู่ในนั้นลมหายใจของลลิตาเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ หน้าอกเปลือยเปล่าที่ชุ่มเหงื่อของเธอขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว มือที่เมื่อกี้กำผ้าปูที่นอนไว้แน่น ตอนนี้เปลี่ยนมาจิกไหล่ของผมแทน เล็บของเธอฝังลงบนผิวไหล

หูของผมอื้อดังสนั่น มีเพียงเสียงไซเรนรถพยาบาลจากโทรศัพท์มือถือเท่านั้นที่ยังชัดเจนอยู่ในหัวสายโทรศัพท์ถูกตัดไปดื้อๆ เหลือไว้เพียงเสียง ตู๊ด... ตู๊ด... ที่ยาวและบาดใจอยู่ในหู โทรศัพท์เก่าๆ ในมือผมหลุดร่วง ตกกระแทกพื้นพรมดังตุบเบาๆโลกของผมหยุดหมุนใบหน้าตื่นตระหนกของน้าวิสุทธิ์ และภาพของแม่ที่กำลังชักกระตุก หมุนวนอย่างบ้าคลั่งอยู่ในหัวผมโดยไม่ต้องคิดอะไรให้มาก ผมกระโดดลงจากเตียงทันทีผมไม่สนใจร่างกายที่เปลือยเปล่าของตัวเอง เท้าของผมกระแทกพื้นอย่างแรง เข่าสั่นสะท้านจนแทบจะล้มคว่ำเพราะหมดแรง"แม่ ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้ รอผมนะ แม่!" ผมพึมพำอย่างสับสนผมวิ่งวนไปมาในห้องกว้างของลลิตาด้วยท่าทางติดๆ ขัดๆ เหมือนคนสติหลุด ดวงตากวาดมองอย่างลนลาน หาเสื้อผ้าของตัวเองที่เมื่อกี้ถูกโยนทิ้งมั่วๆ ตอนพวกเรากำลังเมามัวกับแรงปรารถนา"อยู่ไหนวะ กางเกงฉันอยู่ไหน..."มือของผมสั่นอย่างแรงตอนหยิบกางเกงขาสั้นเอวยางยืดที่ตกอยู่ใกล้ขาโต๊ะเครื่องแป้งผมพยายามสอดขาเข้าไปในช่องกางเกง แต่ขากลับติดอยู่หลายครั้ง เพราะการทรงตัวของผมพังไปหมด ผมกระชากกางเกงขึ้นอย่างแรงจนยางยืดดังแปะกระแทกผิวเอว แต่ผมไม่รู้สึกเจ็บเล

ผมหลับตาลง กดใบหน้าแนบกับผนังกระเบื้องเย็นๆ เพื่อดับความร้อนในหัว ได้ยินเสียงเงียบไปครู่หนึ่ง บางทีเลขาของเธออาจกำลังถามอะไรอยู่ปลายสาย"อย่าถามมาก นี่เรื่องฉุกเฉินของครอบครัว!" ลลิตาตวาดด้วยน้ำเสียงที่สูงขึ้นเล็กน้อย"แล้วก็ให้เขาแวะธนาคารด้วย ถอนเงินสดห้าสิบล้านจากบัญชีส่วนตัวของฉัน ใส่กระเป๋ามา แล้วเอามาพร้อมกับรถเลย ฉันจะรอแค่สิบนาที ถ้าช้า พรุ่งนี้เช้ามีใบเตือนลงมาแน่"ห้าสิบล้านตัวเลขนั้นดังหึ่งๆ อยู่ในหัวผมสำหรับลลิตามันอาจเป็นแค่เงินค่าขนมเดือนหนึ่งแต่สำหรับผม มันคือชีวิตของแม่ความรู้สึกผิดอันแหลมคมจู่ๆ ก็แทงเข้ากลางอก เจ็บยิ่งกว่าถูกนักเลงตลาดต่อยเสียอีก ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ในห้องน้ำหรู รายล้อมด้วยก๊อกน้ำสีทองกับสบู่หอมๆ เพิ่งเสพสุขกับร่างของลูกสาวเจ้านายไปอย่างเต็มที่ขณะที่อีกฟากหนึ่ง ห่างจากที่นี่ไปหลายร้อยกิโลเมตร แม่กำลังดิ้นรนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลที่เหม็นกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ บางทีอาจกำลังอดทนต่อความเจ็บปวดอยู่คนเดียว โดยไม่มีลูกสักคนจับมือไว้"เหี้ยเอ๊ย! ฉันมันเป็นลูกแบบไหนวะ..." ผมสบถเบาๆมือของผมขยับอย่างหยาบกระด้าง คว้าสบู่เหลวจากขวดแก้วมาผมเทมันลงบนฝ่ามื