ผมสะดุ้งตื่นจากหลับพร้อมลมหายใจหอบถี่และหัวใจแทบหลุดออกจากอก นาฬิกาแขวนในห้องบอกเวลาแปดโมงเช้า เวลาที่ปกติผมควรจะล้างรถเสร็จและรดน้ำต้นไม้ประดับสุดที่รักของคุณนายอารยาเรียบร้อยแล้ว"ตื่นได้แล้ว บัญญัติ นอนเป็นควายอยู่ได้ตั้งแต่เมื่อกี้! เห็นว่าเมื่อคืนเพิ่งเป็นฮีโร่ เลยสบายใจนอนยาวจนสายโด่งเลยหรือไง มันก็ใช่ที่เมื่อวานนายอยู่ดึก แต่ก็ไม่ควรนอนถึงแปดโมงเช้า!"เสียงแหลมๆ ที่คุ้นเคยมากดังมาจากหลังประตูห้องของผม ตามด้วยเสียงกระทืบเท้าอย่างหงุดหงิดไม่อดทนผมรีบกระโดดลงจากเตียง คว้าเสื้อยืดมาสวมปิดท่อนบนที่เปลือยอยู่ แล้วรีบเปิดประตูเรือนพักออกอย่างลนลานตรงนั้น คุณหนูลลิตายืนอยู่ด้วยใบหน้าแดงก่ำและกอดอก สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกน แต่มีร่องรอยความเก้อเขินที่เธอพยายามปกปิดไว้ที่เท้าของเธอ มีเศษแก้วแตกกระจายอยู่บนพื้นระเบียง ดูเหมือนว่าเธอตั้งใจขว้างแก้วใบนั้นเพื่อปลุกผมแบบบังคับ เธอสวมชุดอยู่บ้านสบายๆ เป็นชุดเดรสยาวถึงเข่าที่ค่อนข้างเรียบร้อย แต่เครื่องสำอางบนใบหน้าดูหนากว่าปกติเล็กน้อย บางทีอาจเพื่อปกปิดขอบตาดำจากการนอนดึกหรือเมาค้างเมื่อคืน"ขอโทษครับคุณหนู ผมตื่นสายครับ! นาฬิกาปลุกมื
Read more