บททั้งหมดของ ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: บทที่ 81 - บทที่ 90

อีกครั้งที่ผมเรียกชื่อเธอตรงๆ และครั้งนี้ ต่อหน้าลูกน้องปากเสียของเธอ คำเรียกนั้นฟังเหมือนเป็นการประกาศความเป็นเจ้าของคุณหนูลลิตามองผมด้วยสายตาที่ยากจะบรรยาย ในนัยน์ตาสวยคู่นั้นมีทั้งความชื่นชม ความขอบคุณ และความเร่าร้อนที่ลุกโชนอยู่ข้างใน เธอเดินอยู่ข้างผม มือของเธอเกี่ยวแขนผมไว้แน่นโดยอัตโนมัติระหว่างที่พวกเราเดินออกจากห้องนั้น ทิ้งคุณมหาที่ตัวยังสั่นอยู่บนพื้นไว้ข้างหลังทางกลับบ้านดูสงบกว่ามาก แต่กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดอีกแบบหนึ่ง ความตึงเครียดที่เย้ายวนจนสัมผัสได้ชัดเจนคุณหนูลลิตานั่งข้างผมที่เบาะหน้า เพราะเธอปฏิเสธที่จะนั่งข้างหลังอีกแล้ว มือของเธอแตะต้นแขนผมเป็นระยะตอนที่ผมเปลี่ยนเกียร์ เป็นสัมผัสที่ตั้งใจและแฝงความหมาย"เมื่อกี้นายเท่มากเลยนะ บัญญัติ ฉันไม่เคยเห็นนายโกรธขนาดนั้นมาก่อน""ผมไม่ชอบให้ผู้ชายคนไหนดูถูกผู้หญิงครับ ยิ่งผู้หญิงคนนั้นเป็นคุณหนู ผมยิ่งเลือดขึ้นหน้าเลย""ขอบใจนะ วันนี้นายเป็นคนปกป้องฉันจริงๆ ฉัน... ฉันรู้สึกปลอดภัยมากเวลาอยู่ใกล้นาย"คุณหนูลลิตาเอียงตัวหันมาหาผม ดวงตาของเธอกวาดมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของผม"คืนนี้นายยุ่งไหม? แม่ยังอยู่ต่างจังหว

ผมปิดประตูรถ Alphard ด้วยแรงมากกว่าปกตินิดหน่อย เพื่อให้แน่ใจว่าคุณหนูกัญญา หรือบางทีตอนนี้ผมควรเรียกแค่กัญญาแล้วละมั้ง ปลอดภัยอยู่ในรถเรียบร้อยแล้วหลังจากการต่อสู้สั้นๆ ที่ลานจอดรถเมื่อกี้ อะดรีนาลีนในเลือดของผมยังคงพลุ่งพล่าน ทำให้ประสาทสัมผัสของผมเฉียบคมกว่าปกติเป็นสองเท่าผมวิ่งเหยาะๆ อ้อมรถไปยังที่นั่งคนขับ จากนั้นก็กระโดดขึ้นรถแล้วล็อกประตูทั้งหมดโดยอัตโนมัติทันทีบนเบาะข้างๆ กัญญานอนหมดแรงอยู่ตรงนั้น เข็มขัดนิรภัยพาดผ่านหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจหนักๆ ของเธอ ผมยาวของเธอยุ่งเหยิงปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ส่วนชุดเดรสสีแดงก็เลิกขึ้นค่อนข้างสูงจนเผยให้เห็นต้นขาเนียนสวยถ้าเป็นเมื่อก่อน ภาพแบบนี้คงทำให้ผมลนลาน รู้สึกผิดบาป แล้วรีบเอาแจ็กเก็ตมาคลุมให้เธอ พร้อมพึมพำสวดมนต์ไล่สิ่งชั่วร้ายไปด้วยผมเหลือบมองต้นขานั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะจัดกระโปรงเดรสของเธออย่างใจเย็น ให้ปิดผิวที่โผล่ออกมา ไม่ใช่เพราะกลัวบาป แต่เพราะผมไม่อยากให้สมาธิในการขับรถถูกรบกวนเธอไม่ใช่น้องสาวผมเธอไม่ได้มีสายเลือดเดียวกับผมเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่บังเอิญเมา และต้องการคนพากลับบ้าน“เรากลับบ้านกันนะ กัญญา

“คุณหนู! อย่าทำอะไรบ้าๆ นะครับ รีบวางมีดลงเดี๋ยวนี้!”ดาราไม่ฟังคำเตือนของผมเลยแม้แต่นิด เธอกำมีดเล่มนั้นไว้แน่นด้วยมือขวา ก่อนจะหันคมมีดแหลมๆ ไปที่ข้อมือซ้ายของตัวเอง“ถ้าฉันเจ็บ พี่บัญญัติจะกลับมาเป็นห่วงฉันอีกไหม? พี่บัญญัติจะอุ้มฉันเหมือนที่พี่อุ้มพี่กัญญาเมื่อคืนไหม?”“คุณหนูดารา! อย่าทำอะไรบ้านะ! มันอันตราย อย่าเล่นกับมีด!”“ตอบฉันสิ พี่! ถ้าฉันเลือดออก พี่จะกลับมามองฉันอีกครั้งใช่ไหม?”แล้วเธอก็กดคมมีดลงบนผิวตัวเอง แล้วกรีดออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเลือดสีแดงสดซึมออกมาจากรอยแผลทันที หยดลงบนพื้นครัวสีขาวสะอาด“คุณหนูดารา!”ผมตะโกนลั่น แล้วพุ่งเข้าไปหาเธอทันทีโดยไม่สนอะไรอีก ผมคว้ามือเธอไว้ แล้วปัดมีดเล่มนั้นให้กระเด็นไปไกลถึงอ่างล้างจาน จากนั้นก็กดแผลที่ข้อมือของเธอด้วยนิ้วมือของผมเพื่อห้ามเลือดร่างของดาราทรุดลงมาในอ้อมกอดของผมอย่างหมดแรง แต่ริมฝีปากของเธอกลับยกยิ้มบางๆ ที่น่ากลัวท่ามกลางความเจ็บปวด“ในที่สุด...พี่บัญญัติก็กอดฉันอีกแล้ว...”ผมมองเลือดของน้องสาวตัวเองที่ตอนนี้เปื้อนมือผมจนชุ่ม รู้สึกถึงความตื่นตระหนกอย่างรุนแรง เธอกล้าทำร้ายตัวเองจริงๆ เ

กัญญาลุกขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าแดงก่ำเพราะกลั้นความโกรธ เธอชี้นิ้วเรียวๆ มาทางผม "หนูก็อยากให้บัญญัติไปเป็นเพื่อนหนูเหมือนกันนะ แม่! เพื่อนๆ หนูรู้กันหมดแล้วว่าคนขับรถบ้านเราหล่อ แล้วหนูก็สัญญาว่าจะแนะนำเขาให้พวกนั้นรู้จัก ถ้าพี่ลลิตาพาบัญญัติไป แล้วหนูจะพาใครไปล่ะ? หนูไม่อยากแพ้พี่สาวตัวเองนะ!""เธอก็ไปหาแฟนเธอสักคนจากที่มีเยอะแยะสิ กัญญา อย่าทำตัวเป็นเด็กในสถานการณ์แบบนี้ ชีวิตพี่ยังถูกพวกคู่แข่งทางธุรกิจข่มขู่อยู่ เพราะงั้นมันก็สมเหตุสมผลที่พี่ต้องการการคุ้มกันเพิ่ม!" ลลิตาโต้กลับน้องสาว แน่นอนว่าสีหน้าของเธอก็ดูน่ากลัวไม่แพ้ผู้หญิงที่กำลังหึงจัดเหมือนกัน"คุ้มกันอะไรล่ะ? พูดมาตรงๆ เลยดีกว่าว่าพี่ชอบเขาใช่ไหม? พี่อยากใช้อ้างเรื่องความปลอดภัย จะได้เกาะติดบัญญัติตลอดงานเลี้ยงใช่ไหมล่ะ?"สงครามเย็นระหว่างสองพี่น้องปะทุขึ้นกลางโต๊ะอาหารทันที พวกเธอกำลังแย่งผู้ชายคนหนึ่งที่จริงๆ แล้วก็เป็นแค่คนขับรถควบตำแหน่งคนรับใช้ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสินค้าที่ถูกแย่งประมูลกันในตลาด ไม่รู้ว่าควรเข้าข้างใครท่ามกลางสถานการณ์วุ่นวายแบบนี้แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น สายตาของผมเผลอไปเห็นดาราที่ยังคงนั

ผมเกือบสำลักน้ำลายตัวเองทันทีที่ได้ยินคำโกหกสุดอลังการที่หลุดออกจากปากลลิตาคู่หมั้น?แต่งงาน?จินตนาการของผู้หญิงคนนี้นี่มันสุดจริงๆ เวลาโกรธขึ้นมาหน้าของพนักงานเฝ้าร้านเสื้อผ้าซีดเผือดเหมือนศพทันที หัวเข่าของเขาดูสั่นอย่างแรงเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเพิ่งทำพลาดครั้งใหญ่ไป "คู่... คู่หมั้นของคุณลลิตาเหรอครับ...? ตะ... แต่สภาพเขา...""สภาพเขาแล้วมันทำไม? นายมีปัญหาเหรอถ้าว่าที่สามีฉันชอบแต่งตัวเรียบๆ? คิดว่าคนรวยทุกคนต้องอวดของแบรนด์เนมเหมือนนายที่เงินเดือนก็ไม่ได้เยอะอะไรนักหนาหรือไง?"ลลิตารัวคำถามใส่เขาอย่างเฉียบคมจนตอบไม่ได้ เสียงของเธอไม่ได้ดังมาก แต่ทุกคำแทงเข้ากลางใจ"ผมขอโทษครับ คุณลลิตา ผมไม่รู้จริงๆ ผมคิดว่าเขาเป็นแค่...""เก็บคำขอโทษของนายไว้เถอะ ฉันไม่ต้องการคำขอโทษจากคนที่ตัดสินคนอื่นแค่จากเสื้อผ้า ผู้จัดการนายอยู่ไหน? เรียกเขามาเดี๋ยวนี้!""ได้โปรดอย่าแจ้งผู้จัดการเลยครับ คุณลลิตา ผมขอร้อง ผมมีลูกเมียที่ต้องเลี้ยง..." พนักงานคนนั้นเริ่มอ้อนวอนด้วยสีหน้าน่าสงสาร แทบจะทรุดลงไปกราบเท้าลลิตาอยู่แล้ว"เมื่อกี้ตอนนายด่าเขาว่าเป็นขอทาน นึกถึงลูกเมียนายไหม? พอตำแหน่งตัวเองจ