บททั้งหมดของ ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: บทที่ 141 - บทที่ 150

224

บทที่ 141

พวกเราสามคนค่อยๆ เดินฝ่าละอองฝนบางๆ ไปยังระเบียงบ้าน โดยมี ลลิตาอยู่ตรงกลาง คอยประคองผู้ชายสองคนที่กำลังอ่อนแออย่างพวกเรา การมาถึงของพวกเราดึงความสนใจจากชาวบ้านทุกคนที่อยู่ตรงนั้นทันทีดวงตาของเพื่อนบ้านเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพที่ตัดกันสุดๆ แบบนี้ พวกเขาเห็นรถพยาบาลอัลพาร์ดหรูเงาวับ รถฟอร์จูนเนอร์สีดำคันใหญ่ดูแข็งแกร่ง และร่างของผู้หญิงในเมืองผิวขาวสะอาดที่กำลังประคองเด็กบ้านนอกอย่างผมเสียงซุบซิบของเพื่อนบ้านเริ่มดังหึ่งๆ ปะปนไปกับเสียงจิ้งหรีดในยามค่ำคืน พวกเขาสะกิดกันไปมา พลางชี้มาทางพวกเรา"โห ดูรถขนศพนั่นสิ นั่นมันรถอัลพาร์ดที่พวกผู้ใหญ่ในทีวีชอบใช้ไม่ใช่เหรอ" ลุงผู้ใหญ่บ้านที่ยืนอยู่หน้าสุดพูดขึ้น พลางจัดหมวกกะปิเยาะที่เอียงอยู่ให้เข้าที่"ใช่ครับ ลุง หรูจริงๆ นะ บัญญัติ กลับบ้านคราวนี้ รถสีดำข้างหลังก็ใหญ่โคตรๆ เลย" เข้ม หนุ่มในหมู่บ้านที่ปกติชอบนั่งเล่นอยู่ที่ป้อมยามพูดรับ"เอ๊ะ ดูผู้หญิงที่จูงบัญญัติคนนั้นสิ สวยมากอย่างกับดาราละครเลย ผิวใสจริงๆ" ป้ากมล เพื่อนบ้านที่ขึ้นชื่อว่าสอดรู้สอดเห็นที่สุดในหมู่บ้านกระซิบ เสียงของเธอดังพอจนผมได้ยิน"นั่นแฟนบัญญัติหรือเปล่า
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 142

"เป็นอะไรไป? เจ็บตรงไหนเหรอ?" เธอถามอย่างเป็นห่วง มือรีบแตะหน้าผากผมทันที"เปล่า แค่อยากบอกว่าขอบคุณน่ะ คุณเก่งมากเลยที่รับมือกับพวกเขาได้ขนาดนั้น" ผมกระซิบอย่างจริงใจ พลางจับมือเธอที่วางอยู่บนหน้าผากผมไว้"มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว ที่รัก ตอนนี้นายตั้งใจอ่านบทสวดให้แม่เถอะนะ อย่าไปคิดมากกับคำพูดคนอื่น" ลลิตาตอบพร้อมรอยยิ้มปลอบโยน จากนั้นเธอก็หยิบหนังสือสวดที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วเปิดให้ผมร่างของแม่ตอนนี้ถูกตั้งไว้อย่างสงบในห้องกลางบ้านแคบๆ ของเรา ที่มีผนังเป็นไม้ไผ่สานสีหม่นโลงหามเรียบง่ายที่คลุมด้วยผ้าสีเขียวขลิบไม้สีทอง ถูกวางไว้ตรงกลางห้องพอดี รายล้อมไปด้วยเพื่อนบ้านที่นั่งขัดสมาธิแน่นเต็มทุกตารางนิ้วบนเสื่อเตยที่ปูอยู่บนพื้นดินอัดแน่นกลิ่นการบูรกับกลิ่นหอมของดอกห้องที่เพิ่งโปรยใหม่ๆ เริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วทุกมุมห้อง ปะปนกับกลิ่นกาแฟดำร้อนๆ ที่ยกมาเสิร์ฟให้แขกที่มาร่วมไว้อาลัยซึ่งทยอยมากันไม่ขาดสายเสียงพึมพำบทสวดจากปากของผู้ชายหลายสิบคนดังต่ำๆ เป็นจังหวะ ก่อให้เกิดเสียงฮึมฮัมที่ให้ความรู้สึกขลังและบาดหัวใจท่ามกลางความเงียบของค่ำคืนในหมู่บ้าน พวกเขาถือหนังสือสวดเล่มเล็
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 143

คำถามตรงๆ นั้นทำให้หัวใจผมหยุดเต้นไปหนึ่งวินาที ลิ้นของผมแข็งทื่อและแห้งผากขึ้นมาทันทีผมไม่รู้เลยว่าควรตอบยังไงถ้าผมบอกว่าเธอเป็นเจ้านายของผม คนอื่นต้องสงสัยแน่ว่าทำไมเจ้านายถึงยอมมานั่งบนเสื่อสกปรกแบบนี้ถ้าผมบอกว่าเป็นแฟน ก็รู้สึกเหมือนอวดดีเกินไปที่ยอมรับว่าสาวมหาเศรษฐีว่าเป็นว่าที่ภรรยาของคนขับรถต่อหน้าศพแม่"เอ่อ คุณป้า... นี่ ลลิตา เธอคือ..." ผมพูดตะกุกตะกัก สายตาเหลือบไปมองลลิตาอย่างลนลาน กลัวว่าเธอจะไม่พอใจที่ถูกเรียกว่าเป็นว่าที่ภรรยาของคนบ้านนอก"แม่ของเอ็งต้องดีใจมากแน่ๆ ถ้ารู้ว่าเอ็งพาว่าที่เมียสวยขนาดนี้กลับบ้านมานะ บัญญัติ มิน่าล่ะแม่เอ็งถึงไปอย่างสงบ ที่แท้ลูกชายก็มีคนดูแลแล้ว อยู่เป็นเพื่อนกันถึงขนาดนี้" ป้าทิพย์พูดตัดบทโดยไม่รอคำอธิบายจากผม เธอยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่เหลืออยู่ไม่กี่ซี่ผมกำลังจะอ้าปากแก้ความเข้าใจผิดนั้น ไม่อยากให้ ลลิตารู้สึกอึดอัดกับความคิดของเพื่อนบ้านแต่ ลลิตากลับทำสิ่งที่ผมคาดไม่ถึงเธอไม่ได้ปฏิเสธความเข้าใจนั้นเธอไม่ได้อธิบายตำแหน่งของตัวเองว่าเป็นซีอีโอเธอกลับยิ้มหวาน เป็นรอยยิ้มที่หวานมากและสุภาพมาก แล้วใช้สองมือรับมือที่ป้าทิพย์ยื่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 144

นาฬิกาแขวนเก่าๆ แบบใส่ถ่านที่แขวนเอียงอยู่ในห้องโถง เพิ่งชี้เวลาเลยตีสองมาเล็กน้อยบรรยากาศในบ้านยังคงเต็มไปด้วยเสียงพึมพำสวดภาวนาที่ไม่ขาดสาย แต่หน้าอกของผมกลับยิ่งอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ ราวกับออกซิเจนในห้องนั้นค่อยๆ ถูกความเศร้าที่เอ่อท่วมดูดกลืนไปจนหมดควันบุหรี่กานพลูที่ลอยหนาทึบอยู่ในห้องปะปนกับกลิ่นเหม็น ทำให้หัวผมมึนขึ้นมานิดๆ บังคับให้ผมต้องรีบออกไปหายใจรับอากาศสดชื่นข้างนอก ก่อนที่ผมจะหายใจไม่ออกจริงๆผมค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นั่ง พยายามไม่ให้เกิดเสียงดังที่จะไปรบกวนความสงบของแขกที่กำลังสวดภาวนาอยู่ผมก้าวข้ามขาของเพื่อนบ้านอย่างระมัดระวังมาก แล้วเดินก้มหน้าไปยังประตูหน้าบ้านที่เปิดกว้างอยู่ ทันทีที่เท้าของผมเหยียบลงบนพื้นปูนเย็นๆ ของระเบียงบ้าน ลมยามค่ำคืนที่พัดพาไอฝนที่ยังหลงเหลืออยู่ก็ปะทะใบหน้าบวมช้ำและเหนียวเหนอะของผมทันทีที่ลานหน้าบ้านซึ่งเฉอะแฉะ ใต้เต็นท์ผ้าใบสีฟ้าที่ตั้งขึ้นแบบง่ายๆ พวกผู้ชายในหมู่บ้านยังคงนั่งรวมตัวกันอย่างไม่ยอมไปไหนเพื่อช่วยเฝ้าศพ พวกเขานั่งล้อมวงบนเก้าอี้พลาสติกเช่า มีแก้วกาแฟดำเข้มที่ยังมีควันลอยกรุ่น และจานใส่ของทอดเย็นๆ วางอยู่เป็นเพื่อน เสียงพูดคุ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 145

ตรงนั้น ข้างๆ โลงของแม่ ลลิตายังคงนั่งพับเพียบอยู่ในท่าเดิมเหมือนตอนที่ผมทิ้งเธอไว้เมื่อกี้"ตาเล็กหมายถึงลลิตาเหรอครับ?" ผมถามเบาๆ สายตาจับจ้องอยู่ที่ร่างของผู้หญิงจากเมืองคนนั้น"ใช่สิ จะเป็นใครได้อีกถ้าไม่ใช่แม่สาวสวยคนนั้น ตั้งแต่เย็นตาเล็กสังเกตดู เขาไม่เห็นบ่นเหนื่อยเลย คอยอยู่เป็นเพื่อนเอ็งตลอด" ผู้ใหญ่บ้านพูดเสริมเข้ามาในบทสนทนา "ทั้งที่ดูออกชัดๆ ว่าเขาเป็นคนรวย เป็นคนเมืองที่เคยอยู่สบาย แต่เขาก็ยอมนั่งบนเสื่อเตยหยาบๆ ยอมจับมือทักทายชาวบ้านที่มือสกปรก แถมเมื่อกี้ยังช่วยน้าวิสุทธิ์เก็บจานสกปรกอีก""น่าเสียดายจริงๆ ที่แม่เอ็งไม่มีโอกาสได้เห็นเอ็งแต่งงานกับแม่หนูคนนั้นนะ ทั้งที่ดูๆ แล้วพวกเอ็งเหมาะกันมาก" ตาเล็กพูดด้วยน้ำเสียงเสียดายอย่างจริงใจ "คนหนึ่งก็หล่อเข้ม อีกคนก็สวยหวาน เหมือนเจ้าบ่าวเจ้าสาวในรูปปฏิทินเลย""ใช่ ตาเล็กพูดถูกแล้วนะ บัญญัติ ดูออกชัดมากนะว่าน้องสาวคนนั้นรักเอ็งมาก" พี่เอกเสริมพลางสะบัดเถ้าบุหรี่ลงพื้น "ลองสังเกตดูสิ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว สายตาเขาน่ะ ไม่เคยละจากเอ็งเลย เอ็งขยับไปไหนเขาก็มองตามตลอด""มองยังไงล่ะ พี่? เขากำลังอ่านบทสวดอยู่นะ" ผมแย้ง ถึงแม้ในใจ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 146

เมื่อรุ่งเช้ามาถึง คุณสุรินทร์ ผู้นำศาสนาในหมู่บ้านของเราที่เป็นคนนำพิธีฝังศพ เขายืนอยู่ข้างที่อาบน้ำศพชั่วคราวที่ทำจากต้นกล้วยและคลุมด้วยผ้าจาริกเก่าๆ ก่อนจะกวักมือเรียกผม เพื่อขอให้ลูกชายเพียงคนเดียวของผู้ตายทำหน้าที่สุดท้ายในฐานะการแสดงความกตัญญูครั้งสุดท้าย"บัญญัติ มานี่สิ เธอต้องมาช่วยอาบน้ำให้แม่เป็นครั้งสุดท้าย อย่าเอาแต่ยืนดูอยู่ไกลๆ" คุณสุรินทร์เรียกด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่อ่อนโยนผมพยักหน้าช้าๆ ฝีเท้ารู้สึกหนักอึ้งมากตอนเดินเข้าไปใกล้พื้นที่ที่ถูกกั้นไว้นั้น ราวกับมีก้อนหินใหญ่ผูกติดอยู่ที่ข้อเท้าทั้งสองข้าง"ครับ คุณสุรินทร์ ผมพร้อมครับ ผมอยากชำระล้างแม่ให้สะอาดที่สุด" ผมตอบด้วยเสียงแหบ พยายามรวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่ทั้งหมดลลิตาที่ตั้งแต่เมื่อคืนไม่ได้นอนแม้แต่นาทีเดียว เธอเดินตามผมมาจนถึงขอบผ้ากั้นที่อาบน้ำศพ ถือผ้าขนหนูสะอาดกับเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนที่เธอเตรียมไว้ให้ในมือ"ฉันรออยู่ตรงนี้นะ บัญญัติ นายเข้าไปเถอะ ทำหน้าที่ของนายให้ดี" ลลิตาพูดพลางตบหลังผมเบาๆ ดวงตาของเธอมองผมเพื่อส่งกำลังใจ"รอผมนะ ลลิตา อย่าไปไหนนะ ผมกลัวว่าถ้าผมออกมาแล้วคุณไม่อยู่" ผมขอเหมือนเด็
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 147

แผ่นไม้ถูกวางลงทีละแผ่นเหนือร่างของแม่ ค่อยๆ บดบังภาพใบหน้าของแม่ไปจากสายตาผมทีละนิดตอนที่แผ่นสุดท้ายถูกวางลง และใบหน้าของแม่หายเข้าไปในความมืดของหลุมศพอย่างสมบูรณ์ ผมรู้สึกเหมือนครึ่งหนึ่งของวิญญาณตัวเองถูกฝังลงไปที่นั่นด้วย"อ๊าาาา... แม่..." ผมครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ พลางปีนขึ้นจากหลุมศพด้วยความช่วยเหลือจากมือของเข้มดินแดงเริ่มถูกจอบตักลงไป กลบหลุมนั้นจนกลายเป็นเนินดิน ผมนั่งพับเพียบอยู่ข้างเนินดินเปียกๆ นั้น โปรยดอกไม้เจ็ดสีด้วยสายตาว่างเปล่าละอองฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นฝนที่ค่อนข้างแรง ผู้มาร่วมงานศพเริ่มกางร่มของตัวเอง หรือไม่ก็ไปหลบอยู่ใต้ต้นลั่นทมผมเงยหน้าที่เปียกโชกขึ้น มองไปรอบๆ สุสานที่เริ่มเงียบลง เพราะผู้คนพากันวิ่งหนีฝนออกไปตรงข้ามกับเนินดินของหลุมศพ ตรงริมหลุมที่เพิ่งถูกกลบเสร็จ ผมเห็นภาพหนึ่งที่ทำให้หัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรงลลิตายืนอยู่ตรงนั้น เธอถือร่มสีดำคันใหญ่ไว้ แต่ร่มคันนั้นไม่ได้บังตัวเธอเลย เธอเอียงด้ามร่มไปด้านข้างทั้งหมด เพื่อกางให้ร่างชราของน้าวิสุทธิ์ที่กำลังยืนถือป้ายหลุมศพไม้พลางร้องไห้ลลิตาปล่อยให้ร่างของตัวเอง ไหล่ซ้าย และศีรษะส่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 148

หลังจากพิธีฝังศพเสร็จสิ้นและพวกเรากลับมาที่บ้าน บรรยากาศแห่งความโศกเศร้ายังคงปกคลุมทุกมุมในกระท่อมของเรา ผมนั่งพิงผนังไม้ไผ่สานในห้องโถง มองเหม่อไปยังจุดที่เมื่อเช้านี้เคยวางโลงของแม่เอาไว้ถึงร่างกายของผมจะเหนื่อยล้าอย่างมากจากการเดินทางไกลและอารมณ์ที่ถูกสูบจนหมดแรง แต่ตาของผมกลับปิดไม่ลงเลยสักนิด รู้สึกเหมือนทุกครั้งที่หลับตา ภาพใบหน้าของแม่ที่ยิ้มเป็นครั้งสุดท้ายจะโผล่ขึ้นมาตามหลอกหลอนเสมอนาฬิกาแขวนยังคงเดินติ๊กต็อก เข็มสั้นของมันเลยเลขสิบสองไปแล้วแขกที่มาร่วมไว้อาลัยและเพื่อนบ้านที่ช่วยเก็บเสื่อกับแก้วสกปรก ต่างทยอยกลับบ้านของตัวเองไปทีละคน เหลือไว้เพียงความเงียบที่น่ากดดันในบ้านหลังนี้ มีแค่ผมที่ยังนั่งเหม่อเหมือนรูปปั้น และลลิตาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พลางนวดขมับเพราะความเหนื่อยล้า"บัญญัติ นี่จะตีหนึ่งแล้วนะ นายไม่คิดจะนอนสักงีบจริงๆ เหรอ?" ลลิตาถามด้วยเสียงแหบ เธอลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้ามาใกล้ผม"ผมนอนไม่หลับ ลลิตา ตาผมมันร้อนมากถ้าฝืนหลับ ความคิดผมก็วิ่งไปทั่ว" ผมตอบตามตรงโดยไม่หันไปมอง ดวงตายังคงจ้องพื้นดินเย็นๆ นิ่งๆ"ฉันรู้ว่านายเสียใจ รู้ว่านายคิดถึงแม่ แต่นายไม่ใช
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 149

ลลิตารีบวางแก้วลงทันที เธอกำลังจะตอบว่าเธอไม่ลำบากใจ แต่ผมพูดแทรกขึ้นมาก่อน ผมวางแก้วของตัวเองลงบนโต๊ะเบาๆ แล้วมองไปยังลานบ้านที่ว่างเปล่า ที่เมื่อวานยังมีเต็นท์ผ้าใบตั้งอยู่ผมส่ายหน้าช้าๆ"ไม่ครับน้า ผมยังไม่อยากกลับตอนนี้ ผมอยากอยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวัน" ผมตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาเหม่อมองไปไกล นึกถึงคำสั่งเสียสุดท้ายของแม่"อ้าว แล้วงานของเอ็งล่ะ? เดี๋ยวเจ้านายเอ็งก็โกรธหรอก ถ้าเอ็งลางานนานเกินไป" น้าวิสุทธิ์ถามอย่างเป็นห่วง"เจ้านายก็นั่งอยู่ข้างๆ ผมนี่ไงน้า เพราะงั้นปลอดภัยครับ" ผมตอบพลางเหลือบมองลลิตาแวบหนึ่ง พยายามพูดเล่นนิดๆ เพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลายลง "อีกอย่าง ผมยังอยากอยู่เป็นเพื่อนแม่ที่นี่ก่อน รู้สึกว่ายังทำใจทิ้งบ้านหลังนี้ไปเร็วๆ ไม่ได้""อืม น้าเข้าใจ ยังไงก็ยังอยู่ในช่วงเสียใจนี่นะ" น้าวิสุทธิ์พยักหน้าอย่างเข้าใจ"นอกจากนั้น ยังมีอีกเรื่องที่ผมต้องทำครับน้า" ผมพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง เสียงของผมเบาลง "ผมต้องจัดการของที่แม่ทิ้งไว้ ผมต้องหาอะไรบางอย่างในห้องแม่ ตามคำสั่งเสียสุดท้ายของแม่เมื่อคืน"ลลิตาหันมามองผมทันที ดวงตาของเธอฉายแววอยากรู้อย่างชัดเจน เพร
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 150

"ไม่ใช่แบบนั้น ที่รัก ผมแค่เกรงใจคุณ" ผมรีบแย้ง มือเอื้อมไปจับมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ "สองวันนี้คุณเสียสละเพื่อผมเยอะมาก คุณขับรถให้ผม คุณจ่ายค่ารถพยาบาลให้ คุณยอมมาลำบากเลอะเทอะไปกับผม ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่สมควรรั้งคุณไว้ที่นี่นานกว่านี้แล้ว""ฟังฉันนะ บัญญัติ" ลลิตาบีบมือผมตอบแน่น "ฉันทำทั้งหมดนี้เพราะผมอยากทำ ไม่ใช่เพราะถูกบังคับหรือสงสารนาย ฉันเป็นแฟนนายนะ เป็นว่าที่เมียนายตามที่เพื่อนบ้านพูดเมื่อกี้ด้วย งั้นมันก็ปกติไม่ใช่เหรอที่ฉันจะอยู่ข้างนายตอนนายลำบากแบบนี้?""แล้วงานของคุณล่ะ? เลขาคุณต้องตามหาเจ้านายที่หายไปไม่บอกไม่กล่าวแน่ๆ" ผมถามอย่างเป็นห่วง เมื่อนึกถึงตำแหน่งสำคัญของเธอในบริษัท"เลขาฉันเก่ง เขาจัดการทุกอย่างแทนได้ชั่วคราว อีกอย่างฉันเป็นเจ้าของบริษัทนะ ฉันอยากหยุดเมื่อไหร่ก็เรื่องของฉัน" เธอตอบด้วยน้ำเสียงหยิ่งๆ แบบแกล้งทำ พยายามปลอบใจผม "พอแล้ว ไม่ต้องพูดเรื่องงานแล้ว เราเข้าข้างในกันดีกว่า ข้างนอกยุงเริ่มเยอะแล้ว เดี๋ยวผิวฉันเป็นตุ่มหมด"ผมหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินคำบ่นตรงไปตรงมาของเธอ "เห็นไหมล่ะ เพิ่งพูดไปเอง ผิวคุณหนูใหญ่ไม่เหมาะกับยุงบ้านนอกจริงๆ""เพราะงั้นก็
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
1314151617
...
23
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status