All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 341 - Chapter 350

"แม่ต้องได้ยินเสียงร้องดังๆ ของเธอทุกเสียงจากในห้องนอนที่อยู่สุดทางเดินตรงโน้นแน่ๆ" ผมเดาออกพร้อมกับเพิ่งรู้ความจริงน่าอายอย่างหนึ่งที่เพิ่งค้นพบเอาตอนนี้ผมเพิ่งรู้ว่าโครงสร้างผนังของคฤหาสน์หลังนี้ไม่ได้เก็บเสียงเลยสักนิด ผนังบ้านหรูหลังนี้กันเสียงดังสะท้อนจากในห้องนอนไม่ได้อย่างที่ผมเคยคิดไว้เลย แม่แท้ๆ ของผมต้องได้ยินเสียงกิจกรรมทางกายของเราสองคนชัดเจนมากจากระยะสุดทางเดินแน่ๆ"ที่แท้ผนังห้องนอนใหญ่ห้องนี้เสียงลอดจากข้างในออกไปข้างนอกง่ายมากเลย" ผมบ่นอย่างเสียใจที่สะเพร่า ที่ไม่ได้ตรวจดูวัสดุกันเสียงในบ้านหลังนี้ให้ดี"ผมอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปเจอแม่พรุ่งนี้เช้าตอนกินข้าวด้วยกันยังไงแล้ว" ผมพูดต่อพลางนึกภาพสถานการณ์น่าอึดอัดที่ต้องเกิดขึ้นตรงโต๊ะอาหารแน่ๆผมรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเลยถ้าต้องแบกรับความอับอายนี้อยู่บนเตียงคนเดียว ผมจึงรีบพยายามปลุกลลิตาให้ตื่นขึ้นมาในตอนนี้ทันที ผมเขย่าหัวไหล่ขวาของลลิตาเบาๆ ด้วยนิ้วมือซ้ายที่ว่างจากการถือโทรศัพท์อยู่"ลลิตา ตื่นขึ้นมาแป๊บนึงได้ไหม ลืมตาตอนนี้เลย" ผมเรียก พยายามรบกวนเวลาพักผ่อนของน้องสาวต่างสายเลือดคนนี้ด้วยแรงเขย่าจากมืออย่างต่อเนื

“เช้านี้เธอพูดเพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้วนะ ดารา”“ดาราพูดจริงจากใจเลยนะคะ พี่บัญญัติ ดารารอไม่ไหวแล้ว อยากอุ้มเด็กน่ารักๆ ในบ้านหลังใหญ่นี้จะแย่อยู่แล้ว”“การมีลูกต้องใช้ความรับผิดชอบสูงมากนะ ดารา เรื่องนั้นไม่ใช่แค่เอาไว้เล่นสนุกๆ ในบ้านเฉยๆ”“ดารารู้ค่ะว่ามันเป็นเรื่องความรับผิดชอบที่ใหญ่มาก แต่พี่บัญญัติก็เป็นคนรับผิดชอบมากมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่คะ”ดารายิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ มาทางตำแหน่งที่ผมนั่งอยู่บนเตียงนี้“เพราะงั้นพี่ลลิตาต้องปลอดภัยมากแน่ๆ ถ้ามีลูกกับพี่บัญญัติเร็วๆ นี้ เด็กก็ต้องหน้าตาดีมากแน่ๆ เพราะพันธุกรรมหน้าตาของพวกพี่สองคนดีทั้งคู่เลย”ผมทำได้แค่ลูบหน้าตัวเองที่ยังแดงก่ำเพราะกลั้นความเขินอายเอาไว้ ความใสซื่อของน้องสาวคนเล็กของผมทำเอาสติผมรับมือแทบไม่ไหวจริงๆ ในเช้านี้ ผมไม่กล้าเถียงคำพูดของเธอต่อให้ยาวไปกว่านี้บนเตียงแล้ว“ตอนนี้เธอลงไปชั้นล่างดีกว่า แล้วไปรอที่โต๊ะกินข้าวตรงนั้น พี่กับพี่ลลิตาจะรีบตามลงไปกินข้าวเช้ากับแม่”“จริงๆ นะคะ พี่บัญญัติ อย่าลืมเรื่องที่สัญญาว่าจะคุยเรื่องแต่งงานกับแม่ทีหลังนะ”“อืม พี่จะจำคำขอทั้งหมดของเธอไว้ตลอด ตอนนี้เธอรีบเดินออกไปห้อง

แม่แท้ๆ กับน้องสาวคนเล็กของผมก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ในห้องอาหาร เพื่อเดินมาส่งพวกเราจนถึงบริเวณหน้าบ้าน พวกเธอทั้งสองยืนตัวตรงนิ่งๆ ตอนที่ผมเปิดประตูโลหะของรถให้ลลิตาขึ้นไป แม่กับดารายืนโบกมือส่งพวกเราอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านผมรีบตามเข้าไปนั่งในห้องโดยสารฝั่งคนขับ แล้วสตาร์ตเครื่องยนต์รถด้วยกุญแจ ผมเหยียบคันเร่งเบาๆ เพื่อถอยตัวรถออกจากบริเวณโรงรถ รถส่วนตัวคันนี้เริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้า แล่นไปตามถนนลาดยางในหมู่บ้านหรู มุ่งหน้าไปยังทางออกสู่ถนนใหญ่ของเมืองสภาพถนนในกรุงจาการ์ตาช่วงเวลาเข้างานเช้าวันนี้เต็มไปด้วยยานพาหนะนับพันคัน ทั้งรถยนต์ส่วนตัวและรถจักรยานยนต์สองล้อจำนวนมากต่างค่อยๆ เคลื่อนตัวอย่างช้าๆ จนเต็มความกว้างของถนนลาดยางผมตั้งใจปิดกระจกรถจนแน่นสนิทตั้งแต่พวกเราออกจากทางด่วนในเมือง รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ขนาดยักษ์ครองพื้นที่ถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นในเช้าวันนี้แทบทั้งหมด รถบรรทุกหนักเหล่านั้นเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า ปิดบังแทบทั้งความกว้างของถนนลาดยางผมเหยียบคันเร่งลึกพอสมควรเพื่อแซงรถบรรทุกน้ำมันคันหนึ่งในเลนซ้าย รถเก๋งของพวกเราพุ่งไปข้างหน้า ผ่านช่องแคบๆ ระหว่างตัวถังรถบรรทุกเหล็ก

คุณยอดทองยืนตัวตรงอยู่หน้าประตูโกดังเล็กๆ แห่งหนึ่งตรงปลายถนนสายนี้แล้ว ชายวัยกลางคนคนนั้นมองมาทางพวกเราพร้อมกับยกมือขึ้นสูงกลางอากาศ เขาโบกมือซ้ำๆ ส่งสัญญาณเรียกพวกเราสองคนในเช้าวันนี้ผมกับลลิตาเดินเร็วๆ เข้าไปหาตรงที่คุณยอดทองยืนอยู่ อากาศร้อนจัดจากแสงแดดที่ท่าเรือแห่งนี้ทำให้ผิวกายของพวกเราสองคนแสบพอสมควร ชายวัยกลางคนคนนั้นรีบชวนพวกเราสองคนเข้าไปในอาคารสำนักงานโกดัง ห้องสำนักงานท่าเรือแห่งนี้ถึงจะมีขนาดแคบ แต่มีเครื่องปรับอากาศ“รีบเข้ามาในนี้เร็วๆ เข้า บัญญัติ ลลิตา” คุณยอดทองชวนพร้อมกับจับบานประตูไว้“ค่ะ คุณยอดทอง อากาศร้อนข้างนอกท่าเรือนี่ทำให้ผิวแขนฉันแสบมากจริงๆ” ลลิตาบ่นพลางก้าวเข้าไป“พวกคุณสองคนนั่งเก้าอี้พลาสติกหน้าโต๊ะนั่นได้เลย” คุณยอดทองบอกแล้วปิดประตูห้องกลับลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่านผิวกายของพวกเราสองคนทันที ภายในห้องนั้น คุณจักรีกำลังนั่งนิ่งๆ อยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง พื้นโต๊ะเต็มไปด้วยกองเอกสารเก่าๆ ที่มีฝุ่นจับหนามาก“สวัสดีตอนเช้าครับ คุณจักรี ขอโทษนะครับที่พวกเราสองคนเพิ่งมาถึงท่าเรือตอนนี้” ผมทักพลางดึงเก้าอี้พลาสติก“สวัสดีตอนเช้าเหมือนกัน บัญญัติ

พวกเราเดินเคียงกันไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่อยู่พอดีระหว่างแนวกำแพงเหล็กสูงของตู้คอนเทนเนอร์ยักษ์ที่เรียงซ้อนกันแดดเที่ยงวันที่ส่องแรงจัดแผดเผาหนังศีรษะและแขนของพวกเราทั้งสี่คนโดยตรง เพราะไม่มีหลังคาหรือที่บังแดดเลย อากาศร้อนในบริเวณทางเดินระหว่างตู้คอนเทนเนอร์นี้ยิ่งรู้สึกแสบผิวมากขึ้นไปอีก เพราะความร้อนสะท้อนจากวัสดุโลหะรอบ ๆ จุดที่พวกเรากำลังเดินอยู่“อากาศร้อนในทางเดินแคบ ๆ นี่ทำให้ทางเดินหายใจฉันรู้สึกอึดอัดมากเลยตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ บัญญัติ” ลลิตาบ่นพลางเช็ดหยดเหงื่อที่ไหลบนหน้าผากด้วยกระดาษทิชชูแห้งสีขาวหนึ่งแผ่น“คุณดื่มน้ำแร่จากขวดพลาสติกนี่ก่อนนะ จะได้ไม่รู้สึกคอแห้ง ลลิตา” ผมบอกพลางยื่นขวดน้ำเย็นขวดหนึ่งไปใส่มือขวาของเธอ“ขอบคุณมากนะสำหรับน้ำเย็นขวดนี้ บัญญัติ” ลลิตารับมันไป แล้วดื่มน้ำในขวดด้วยการกลืนเร็ว ๆ หลายอึกผมขยับตำแหน่งเท้าของตัวเอง เพื่อให้ร่างกายยังคงเดินชิดอยู่ข้างลำตัวด้านซ้ายของลลิตาอย่างใกล้ชิด ผมตั้งใจจัดท่าร่างสูงของตัวเองในมุมหนึ่ง เพื่อบังร่างของลลิตาจากแสงแดดโดยตรง“นายขยับตำแหน่งเดินมาชิดแขนฉันขนาดนี้ทำไมเหรอ บัญญัติ?” ลลิตาถามเมื่อสังเกตเห็นการเปลี่