All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 351 - Chapter 360

ผมก้มสายตาลงเพื่ออ่านข้อความแนะนำที่ปรากฏบนจอกระจกเล็กๆ นั้น หน้าจอดิจิทัลแสดงภาพลายนิ้วมือมนุษย์อย่างชัดเจนมาก แผงควบคุมนั้นกำลังขอให้ยืนยันลายนิ้วมือ ซึ่งเป็นขั้นตอนตรวจสอบความปลอดภัยขั้นสุดท้าย“เครื่องล็อกดิจิทัลเครื่องนี้ยังต้องยืนยันลายนิ้วมือด้วยการแตะโดยตรงนะ คุณยอดทอง แล้วตอนนี้เราต้องเอาลายนิ้วมือของใครไปแตะตรงจอกระจกนี้ล่ะ?” ผมถามด้วยความสับสนเล็กน้อย เพราะเจ้าของทรัพย์สินตัวจริงเสียชีวิตไปนานแล้ว“คุณก็เอาผิวตรงนิ้วโป้งของคุณเองแตะลงบนช่องสแกนนั่นเลยสิ บัญญัติ” คุณจักรีแนะนำด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมั่นใจมาก“แล้วลายนิ้วมือของผมจะถูกระบบล็อกของคุณพ่อผู้ล่วงลับอ่านได้จริงๆ เหรอครับ คุณจักรี?” ผมถามอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจก่อนจะกดนิ้วลงไป“คุณนเรศผู้ล่วงลับต้องบันทึกข้อมูลไบโอเมตริกของสมาชิกครอบครัวหลักทุกคนไว้ในหน่วยความจำของระบบความปลอดภัยนี้ตั้งนานแล้วแน่ๆ คุณลองเอานิ้วโป้งแตะหน้าจอของเครื่องนั่นดูก่อนสิ” ทนายอาวุโสประจำครอบครัวของพวกเราอธิบาย พร้อมช่วยเพิ่มความมั่นใจให้ผมผมยกมือขวาเข้าไปใกล้ส่วนหน้าจอสแกนนั้นทันทีโดยไม่ลังเลอีก บัญญัติเอานิ้วโป้งขวาแตะลงบนเครื่องสแกนของกุญแ

พวกเราสี่คนเริ่มก้าวเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์นั้นอย่างระมัดระวังมากในตอนเที่ยงวันนี้ผมเดินอยู่หน้าสุดเพื่อเป็นคนนำทางให้กลุ่มเล็กๆ ของพวกเรา สภาพพื้นโลหะในห้องปิดนี้ค่อนข้างลื่น เพราะได้รับความชื้นจากอากาศบริเวณท่าเรือ“ทุกคนค่อยๆ เดินตามหลังผมมาก็พอนะ” ผมบอกพวกเขาทั้งสามคนที่ยังยืนอยู่ตรงขอบประตูทางเข้า“อืม บัญญัติ นายก็ระวังเท้าตอนเดินเข้าไปข้างในด้วยนะ พื้นต้องลื่นมากแน่ๆ เพราะโดนไอน้ำทะเลตกค้างมาหลายปี” ลลิตาตอบจากด้านหลังของผมมือของผมลูบคลำพื้นผิวโครงสร้างผนังเหล็กใกล้ๆ บริเวณประตูทางเข้าอย่างละเอียดมาก ผมพยายามมองหาตำแหน่งสวิตช์ไฟเพื่อเปิดแสงสว่างให้ห้องมืดๆ นี้ ปลายนิ้วชี้ของผมในที่สุดก็แตะเจอกล่องพลาสติกขนาดเล็กใบหนึ่งที่ติดแน่นอยู่บนผนัง“อ๊ะ ผมเจอตำแหน่งสวิตช์ไฟแล้ว อยู่ด้านขวาของประตูทางเข้าพวกเรา” ผมรายงานทั้งสามคนที่อยู่ด้านหลัง“ลองกดสวิตช์นั้นเดี๋ยวนี้เลย บัญญัติ” คุณยอดทองสั่งด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูค่อนข้างรีบร้อนผมกดปุ่มพลาสติกนั้นด้วยแรงจากปลายนิ้วชี้ข้างขวา หลอดไฟนีออนยาวดวงหนึ่งบนเพดานของห้องคอนเทนเนอร์ตอบสนองต่อกระแสไฟฟ้านั้นทันทีโดยอัตโนมัติ หลอดไฟกะพริบอยู่ห

“กล่องเหล็กนั่นขนาดแทบจะใหญ่พอๆ กับตู้เสื้อผ้าเล็กๆ ในห้องนอนเลยนะ บัญญัติ” ลลิตา พูดด้วยสีหน้าที่ดูอยากรู้อยากเห็นมากขณะมองของสิ่งนั้นผมรีบก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้ของคุณนเรศผู้ล่วงลับ มือของผมดึงลิ้นชักโต๊ะชั้นบนสุดออกมาเพื่อหาของที่ใช้เปิดเข้าไปได้ สายตาของผมเห็นวัตถุโลหะชิ้นหนึ่งที่ค่อนข้างยาวอยู่ท่ามกลางกองเครื่องเขียนเก่าๆ“โห ผมเพิ่งเจอกุญแจเหล็กแบบธรรมดาดอกหนึ่งในลิ้นชักโต๊ะนี้” ผมรายงาน พลางจับและยกกุญแจลายหนาดอกนั้นขึ้นสูงไปในอากาศ“เอากุญแจยาวดอกนั้นไปตรงมุมนู้น แล้วลองเสียบปลายมันเข้าไปในรูกุญแจประตูตู้นิรภัยเลย บัญญัติ” คุณจักรีสั่งจากด้านหลังตำแหน่งที่ผมยืนอยู่“ครับ คุณจักรีเดี๋ยวผมจะลองเสียบกุญแจธรรมดาดอกนี้เข้าไปในรูล็อกของตู้นิรภัยสีเทาที่มุมนั้นตอนนี้เลย” ผมตอบรับคำสั่งของทนายอาวุโสประจำตระกูลผมค่อยๆ เดินเข้าไปยังตำแหน่งของตู้นิรภัยเหล็กขนาดใหญ่นั้น พร้อมกับกำด้ามกุญแจธรรมดาในมือไว้แน่น ผมเสียบปลายแหลมของกุญแจเหล็กเข้าไปตรงๆ ในรูล็อกบริเวณกลางบานประตูตู้นิรภัย กุญแจเก่าที่มีคราบฝุ่นเกาะอยู่นั้นกลับเสียบเข้าไปในรูเหล็กได้พอดีมาก ไม่มีส่วนไหนติดขัดเลย“ปลา

“ลลิตา คุณช่วยเก็บเงินธนบัตรต่างประเทศกองนี้ทั้งหมดใส่กระเป๋าของ ยอดทอง เดี๋ยวนี้เลยนะ” ผมสั่ง พร้อมกับยื่นเงินยูโรหลายมัดใส่ฝ่ามือของเธอ“ได้ บัญญัติ ฉันจะค่อยๆ ใส่ธนบัตรลงไปนะ แผ่นเงินจะได้ไม่ขาดตอนเอากลับไปทีหลัง” ลลิตาตอบพลางรับของทางการเงินนั้นมาลลิตาเริ่มจัดเรียงเงินดอลลาร์สหรัฐกับเงินยูโรที่มัดไว้ลงในกระเป๋าถือของคุณยอดทองอย่างเรียบร้อยมาก สายตาของเธอจู่ๆ ก็ถูกดึงไปยังชั้นวางบนสุดในตู้เซฟเหล็กกล้านี้ เธอพบของชิ้นหนึ่งเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า วางอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างซ่อนอยู่ตรงมุมมืดด้านนั้นทันที“เอ๊ะ มีหนังสือเล่มหนาเล่มหนึ่งถูกทิ้งไว้เดี่ยวๆ บนชั้นบนสุดของตู้เซฟโลหะนี้ด้วย บัญญัติ” ลลิตารายงานพลางชี้ตรงไปยังตำแหน่งของสิ่งของชิ้นนั้น“เดี๋ยวผมหยิบของชิ้นนั้นจากข้างบนให้เอง ลลิตา ตำแหน่งชั้นบนมันค่อนข้างสูงสำหรับระยะเอื้อมมือของคุณนะ” ผมเสนอจะช่วยเธอขยับตัว“ไม่ต้องหรอก บัญญัติ ฝ่ามือฉันยังพอดึงปลายของสิ่งนี้ลงมาได้อยู่”ลลิตาพบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งจากชั้นบนสุดของตู้เซฟนั้น สมุดบันทึกเล่มหนานั้นทำจากวัสดุหนังสัตว์แท้ที่มีสีดำสนิท เธอหยิบสมุดเล่มนั้นแล้วค่อยๆ เอาลงมาโดยใช้

“คุณจักรีครับ ช่วยเข้ามาใกล้ตรงนี้ แล้วช่วยพวกเราสองคนอ่านตำแหน่งชุดตัวเลขพิกัดแปลกๆ นี้หน่อยครับ” ผมขอพร้อมหมุนตัวหันตรงไปทางร่างของทนายอาวุโสคุณจักรีก้าวเข้ามาทันที แล้วมองรูปแบบชุดตัวเลขลับนั้นผ่านเลนส์แว่นอ่านหนังสือของเขา เขาพิจารณาชุดรหัสตัวเลขนั้นอยู่หลายสิบวินาที โดยที่ปากปิดสนิทไม่พูดอะไร“นี่คือชุดพิกัดทางภูมิศาสตร์สำหรับระบุตำแหน่งพื้นที่บนเกาะแห่งหนึ่ง บัญญัติ ผมคุ้นกับรูปแบบรหัสตัวเลขของระบบเดินเรือทะเลแบบนี้มาก” คุณจักรีตอบ ช่วยคลี่คลายความสับสนในหัวของเราสองคน“คุณรู้จริงๆ เหรอครับว่าตำแหน่งแน่ชัดของพิกัดตัวเลขนั้นชี้ตรงไปยังน่านน้ำส่วนไหนบนแผนที่โลก?” ผมถามเพื่อให้ทนายคนเก่งคนนี้ตอบให้เฉพาะเจาะจงมากขึ้น“พิกัดตัวเลขรหัสพิเศษนี้ชี้ตรงไปยังตำแหน่งของเกาะร้างห่างไกลแห่งหนึ่งอย่างชัดเจน บัญญัติ”“เกาะร้างห่างไกลนั้นอยู่แถวเขตน่านน้ำฝั่งไหนคะ คุณจักรี?” ลลิตาถามและช่วยเร่งทนายสูงวัยคนนี้ให้รีบบอกความจริงในตอนเที่ยงวันนี้“พิกัดนั้นชี้ไปยังเกาะร้างห่างไกลแห่งหนึ่งในเขตอินโดนีเซียตะวันออก”การค้นพบสมุดบันทึกปกหนังสีดำนั้นทำให้บรรยากาศดีใจของพวกเราเปลี่ยนไปทันที สถานการ