All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 361 - Chapter 370

หลังจากตัดสายโทรศัพท์นั้นแล้ว ผมวางโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นกลับลงบนพื้นเรียบของคอนโซลหน้ารถ ความกังวลเกี่ยวกับความเป็นไปได้ที่จะเกิดการปล้นกลางทางยกระดับนี้เข้ามาเต็มหัวผมจริงๆขบวนรถสองคันของพวกเรากำลังบรรทุกทองคำแท่งบริสุทธิ์หลายสิบแท่งที่มีมูลค่าเป็นพันล้านอยู่ตรงเบาะข้างผม ลลิตารีบหันไปมองกระจกหลังรถของพวกเราอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอฉายความกังวลออกมาอย่างชัดเจน เมื่อเห็นการไล่ล่าของรถที่เริ่มเกิดขึ้น ดวงตาของเธอจับจ้องการเคลื่อนไหวของล้อรถอเนกประสงค์สีดำบนพื้นถนนด้านหลังอย่างไม่กล้ากะพริบตา“รถสีดำนั่นเร่งความเร็วเครื่องยนต์กับล้อเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพื่อไล่ตามรถของเราแล้ว บัญญัติ ระยะกันชนหน้าของรถทรงสูงคันนั้นเข้าใกล้แผ่นป้ายทะเบียนโลหะด้านหลังรถตู้ของคุณยอดทองมากขึ้นทุกที” ลลิตาหยุดพูดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดความกังวลของเธอต่อ“ถ้าคนขับแปลกหน้าคนนี้ตัดสินใจบ้าบิ่นชนตัวรถของเขาเข้ากับท้ายรถตู้เหล็กคันนั้น แล้วเรื่องของที่อยู่ข้างในจะเป็นยังไงล่ะ ฉันกลัวการโจมตีครั้งนี้มากจริงๆ เพราะเรายังเอาเอกสารลับของพ่อไว้ในกระเป๋าหนังหนาใบนี้ด้วย”“คุณใจเย็นๆ สงบลงก่อนนะ” ผมถอนหายใจยาวพอสมควร

“นั่นคือบ้านที่ผมอยู่มาตั้งแต่ยังเป็นเด็กเล็กๆ จนโตเป็นผู้ชายตัวใหญ่ แม่สุนันเลี้ยงดูผมด้วยความรักเต็มหัวใจในบ้านหลังเล็กๆ นั้น สภาพบ้านตอนนี้ก็เริ่มสกปรกมากแล้วเพราะฝุ่นจากถนนสะสม ผนังด้านหน้าก็เต็มไปด้วยคราบดินเปียกที่กระเด็นมาจากล้อรถคันอื่นด้วย”สภาพบ้านหลังนั้นดูว่างเปล่าและไม่มีใครดูแลเลยตั้งแต่แม่สุนันเสียชีวิตไปเมื่อสามเดือนก่อน ฝุ่นหนาสีน้ำตาลปกคลุมพื้นระเบียงหน้าบ้านทั้งหมดอย่างทั่วถึง ประตูไม้บานหลักก็ถูกล็อกแน่นด้วยโซ่ยาวพันไว้และกุญแจเหล็กหนึ่งตัว“แปลว่าบ้านหลังเล็กนี้ว่างเปล่าจริงๆ ไม่มีเสียงคนอยู่เลยสักคนแล้วสินะตอนนี้?” ลลิตาถามพลางจ้องมองไปยังบ้านเก่าหมองๆ หลังนั้น“ใช่ บ้านหลังเล็กนี้ถูกทิ้งให้ว่างมาตั้งแต่แม่บุญธรรมของผมเสียชีวิตเมื่อสามเดือนก่อน พองานสวดทำบุญวันที่เจ็ดจบลง พวกเราสองคนก็ล็อกประตูหน้าบ้านบานนั้นไว้แน่น ตอนนี้พื้นระเบียงหน้าบ้านกลับกลายเป็นที่สกปรก เป็นแหล่งสะสมฝุ่นกับที่ให้หญ้าป่าขึ้นแทน บางครั้งผมก็รู้สึกเศร้ามากเวลาเห็นบ้านหลังนี้ว่างเปล่าเงียบเหงาไม่มีคนอยู่ เดี๋ยวถ้าเงินในบัญชีจากงานของผมกลับมามั่นคงอีกครั้ง ผมจะซ่อมหลังคาที่รั่วให้”“ดีแล้วล

“เอ๊ะ คุณฤทธิ์มาทำอะไรที่สุสานหมู่บ้านชานเมืองแบบนี้ตอนเย็นๆ ครับ?” ผมถามด้วยน้ำเสียงค่อนข้างดังที่แท้เขาก็คือคุณฤทธิ์ คนขับรถส่วนตัวของคุณนายอารยา ซึ่งตอนนี้ทำงานให้บัญญัติ ชายวัยกลางคนคนนี้หันตัวทั้งตัวกลับมาเผชิญหน้ากับตำแหน่งที่ผมยืนอยู่“อ้าว คุณบัญญัติกับคุณหนูลลิตาก็มาที่นี่วันนี้เหมือนกันเหรอครับ” คุณฤทธิ์ตอบคำทักทายของผมด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสั่นเล็กน้อยพอรู้ตัวว่าผมกำลังจ้องอยู่ คุณฤทธิ์ก็ดูประหม่า แล้วรีบซ่อนอะไรบางอย่างลงไปในกระเป๋ากางเกง มือขวาของชายสูงวัยคนนี้เคลื่อนไหวเร็วมาก ยัดของชิ้นเล็กๆ เข้าไปหลังผ้ากางเกงขายาวของเขา ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับถูกจับได้คาหนังคาเขาว่ากำลังทำผิดอยู่ต่อหน้าพวกเราสองคนในเย็นวันนี้“เมื่อกี้คุณเอาของอะไรใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงครับ?” ผมถามพลางชี้ตรงไปทางต้นขาขวาของเขา“ใช่ค่ะ เมื่อกี้มือขวาของคุณดูรีบซ่อนอะไรบางอย่างมากเลย ตอนที่รู้ว่าพวกเราเดินเข้ามา” ลลิตาช่วยกดดันชายคนนี้อีกแรงเมื่อเห็นพฤติกรรมแปลกๆ แบบนี้ ผมก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยที่เห็นคุณฤทธิ์มาอยู่ในที่ห่างไกลแบบนี้ คนขับรถของครอบครัวไม่มีตารางงานขับรถเลยในช่วงเย็นนี้ อีกทั้

พวกเราสองคนค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าหลุมศพของแม่สุนันผมวางพื้นรองเท้าทั้งสองข้างให้ขนานกันอย่างมากบนพื้นดินที่ค่อนข้างเปียกนี้ ผู้หญิงที่อยู่ข้างผมก็พับเข่าทั้งสองข้างอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้ปลายกระโปรงของนายแตะโดนแอ่งโคลน“กางเกงผ้าที่นายใส่อยู่มันปลอดภัยจริงๆ เหรอ ถ้าต้องนั่งยองๆ นานๆ บนพื้นสุสานแบบนี้” ลลิตาถามพลางมองรอยพับกางเกงขายาวของผม“กางเกงผ้าตัวนี้ทรงค่อนข้างหลวมพอให้นั่งยองๆ แบบนี้ได้อยู่แล้ว คุณโฟกัสจัดปลายกระโปรงยาวของคุณให้ดีเถอะ จะได้ไม่โดนโคลนที่กระเด็นอยู่บนพื้นนี้โดยตรง เราสองคนคงใช้เวลาประมาณสามสิบนาทีในการสวดบทภาวนายาวๆ ทั้งหมดนี้ให้จบ พอเรื่องสวดส่งคำอธิษฐานเสร็จแล้ว เราจะเดินกลับไปที่เบาะในรถเก๋งตรงนั้นทันที”“ฉันจัดปลายกระโปรงทำงานตัวนี้ขึ้นมาถึงเหนือเข่าเรียบร้อยแล้วนะ บัญญัติ” น้องสาวต่างสายเลือดของผมรายงานตอบคำสั่งที่ผมเพิ่งพูดไป“อืม คุณฤทธิ์ตั้งใจมากจริงๆ ที่ซื้อดอกไม้สดมาเต็มตะกร้าเพื่อเอามาโรยบนหลุมศพแม่ผมเมื่อตอนเที่ยง คุณเทน้ำกุหลาบลงบนหน้าดินร่วนๆ นี้ช้าๆ ได้เลยตอนนี้ ผมก็จะรดน้ำหอมในขวดของผมไปทางแนวหญ้าสีเขียวใกล้ป้ายหลุมศพไม้นั่นเหมือนก

ในพื้นที่อีกแห่งหนึ่ง เข่าของผมยังคงแนบอยู่บนดินแดงที่ค่อนข้างเปียกนี้“เรื่องสวดอธิษฐานของพวกเราเสร็จหมดแล้วเย็นนี้” ผมลุกขึ้นยืน เหยียดเข่าทั้งสองข้างให้ตรง“ฉันก็รู้สึกโล่งมากเหมือนกันหลังจากได้สวดอธิษฐานเมื่อกี้ ใจนายคงสงบขึ้นเยอะแล้วใช่ไหม? งั้นเราสองคนรีบเดินกลับไปที่รถเก๋งสีดำของนายกันเถอะ อากาศเย็นในสุสานนี่เริ่มหนาวแล้ว”ผมค่อยๆ จับข้อมือผู้หญิงคนนี้ แล้วพาเดินออกห่างจากบริเวณเนินดินหลุมศพนั้น เขาชวนลลิตากลับไปที่รถเก๋งซึ่งจอดอยู่ไกลออกไปใกล้บริเวณประตู พวกเราเดินไปตามทางดินแดง มุ่งหน้าไปยังถนนลาดยาง“ระวังตอนเหยียบดินแฉะตรงข้างๆ นั้นนะ ลลิตา” ผมชี้ไปที่แอ่งน้ำสีน้ำตาลตรงหน้าพวกเรา“อืม ฉันเห็นแอ่งโคลนเปียกตรงนั้นตั้งแต่เมื่อกี้แล้วล่ะ ฉันจะเหยียบฝั่งดินที่มีหญ้าตรงนี้แทน รองเท้าจะได้ไม่เปื้อนคราบสกปรก”พวกเราเดินต่อไปผ่านพื้นที่ว่างซึ่งก่อนหน้านี้รถรถเอสยูวีสีดำจอดดับเครื่องอยู่ ตอนเดินผ่านจุดจอดรถของคุณฤทธิ์เมื่อกี้ บัญญัติเห็นรอยล้อรถที่ค่อนข้างลึกบนดินโคลน ลายดอกยางของรถสี่ล้อนั้นเห็นได้ชัดมาก กดลงบนพื้นดินที่นุ่มมากแห่งนี้“เมื่อกี้รถของคุณฤทธิ์จอดอยู่บนพื้นหญ้าฝั่