ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน のすべてのチャプター: チャプター 451 - チャプター 460

ครอบครัวของเราพากันเข้าไปพักในห้องนั่งเล่นของวิลล่าที่มีระบบถ่ายเทอากาศแบบเปิดโล่ง ดีไซน์ภายในของตัวอาคารสวยจนสบายตา และยิ่งขับบรรยากาศความหรูหราออกมาอย่างชัดเจน"แม่ขอไปนอนพักในห้องเลยนะ บัญญัติ แม่จะนอนชดเชยให้ยาวถึงเที่ยงไปเลย" แม่บอกลา พลางเดินโซเซไปด้วยความเหนื่อยล้า"ห้องใหญ่ของแม่อยู่ชั้นล่างทางขวามือนั่นครับ เดี๋ยวให้คนรับใช้ช่วยยกของแม่เข้าไปให้ตอนนี้เลย""ฉันก็ขอไปอาบน้ำอุ่นก่อนดีกว่า ตัวเหนียวมากเลย เหงื่อผสมฝุ่นถนนเต็มไปหมด" อัญชัญเสริม พลางลากกระเป๋าใบเล็กของเธอเดินออกไป "ไปกันเถอะ ดารา เรานอนห้องเดียวกันที่ชั้นสองดีกว่า จะได้กว้างๆ""ไปค่ะ พี่อัญชัญ! ดาราอยากแช่อ่างน้ำอุ่นนานๆ!"ผมปล่อยให้ทุกคนแยกย้ายไปยังห้องของตัวเอง เพื่อทำความสะอาดร่างกายกันให้เต็มที่"คุณอยากไปดูห้องของเราตอนนี้ไหม ลลิตา?" ผมถามพลางหันไปมองหญิงสาวข้างตัวแต่ยังไม่ทันที่ผมจะก้าวไปทางโถงห้องพัก เธอก็ขยับตัวไปก่อนแล้ว ลลิตาดึงฝ่ามือของผมโดยไม่พูดอะไรมากเพื่อให้เดินตามเธอไป เธอพาผมเดินผ่านห้องนั่งเล่นไปยังบริเวณระเบียงไม้ของตัวอาคารเรายืนเคียงข้างกันตรงริมราวระเบียงไม้สักที่แข็งแรงมาก ทิวทัศน์ตร

ผมหันไปมองใบหน้าทะเล้นของอัญชัญที่กำลังยิ้มอย่างสะใจ เธอแลบลิ้นใส่ผม แกล้งเยาะเย้ยผมอย่างเปิดเผยโดยไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด"ระวังตัวไว้เถอะ! เดี๋ยวผมสาดคืนตอนนี้เลย!" ผมขู่แกล้งทำท่าจะก้มลงไปตักน้ำทะเลพอเห็นผมขู่ เธอก็รีบเผ่นแน่บทันที อัญชัญวิ่งหนีออกห่างจากผมพร้อมหัวเราะเสียงไปทางดารา"ตามมาเลยถ้าจับฉันได้! แบร่!" อัญชัญตะโกนมาจากไกลๆ"แน่จริงก็เข้ามาใกล้ๆ อีกสิ!" ผมตอบกลับพลางเท้าเอวผมมองอัญชัญวิ่งห่างออกไป พร้อมส่ายหน้าเบาๆ ผมไม่ได้คิดจะไล่ตามเธอจริงๆ จนต้องวิ่งไล่จับกันริมชายหาดเลยสักนิด แรงของผมยังมีค่ามากเกินกว่าจะเอาไปเสียกับการรับมือนิสัยเด็กๆ ของน้องสาวต่างสายเลือดของผมในเช้านี้"เด็กคนคนนี้นี่จริงๆ เลย ทำอะไรไม่รู้จักเหนื่อยตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว" ผมพึมพำอย่างยอมแพ้ผมเพิ่งจะยืดหลังกลับมาตรง จู่ๆ ลลิตาก็เดินเข้ามาใกล้จากด้านหลัง ลลิตาจับมือขวาของผมไว้แน่น เล็บของเธอถึงกับจิกลงบนผิวหลังมือของผมนิดๆ จนรู้สึกเจ็บแปลบ"โอ๊ย ลลิตาจับมือเบาๆ หน่อยสิ มือผมเจ็บนะ โดนบีบอยู่" ผมร้องออกมาโดยอัตโนมัติลลิตาไม่สนใจคำบ่นของผมเมื่อกี้เลยสักนิด แรงบีบมือของเธอกลับยิ่งแน่นขึ้น จนข้อมือ

พอมาถึงวิลล่า ผมก็รีบอาบน้ำอย่างไว แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อเชิ้ตเรียบร้อย ผมเป็นฝ่ายริเริ่มเตรียมมื้อค่ำพิเศษที่บริเวณสวนเปิดโล่งของรีสอร์ตวิลล่า ผมตั้งใจจัดบรรยากาศให้ต่างออกไปนิดหน่อย เพื่อให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น"สุรชาติ ช่วยขยับโต๊ะไม้ไปกลางสวนอีกหน่อยนะ" ผมสั่งหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของเกาะนั้น"รับทราบครับ คุณบัญญัติ จะให้จัดเก้าอี้นั่งหันหน้าชนกันเลยไหมครับ?" สุรชาติถามพลางยกปลายโต๊ะขึ้น"ใช่ สุรชาติ วางเก้าอี้สองตัวไว้ฝั่งนี้ แล้วอีกสองตัวไว้ฝั่งตรงข้าม"ตอนนี้โต๊ะไม้ยาวตัวหนึ่งถูกจัดวางอย่างเรียบร้อยบนสนามหญ้าที่ตัดสั้นในสวน ผมปล่อยให้โต๊ะไม้สะอาดโล่งๆ ไม่มีผ้าปูโต๊ะลวดลายอะไร มีเพียงเทียนเล่มเล็กหลายสิบเล่มประดับอยู่ตรงกลางโต๊ะเพื่อให้แสงสว่างเสียงประตูกระจกของวิลล่าเลื่อนเปิดดังขึ้นกะทันหัน ดึงความสนใจของผมไปทันที ผมหันไปทางระเบียง แล้วลมหายใจของผมก็สะดุดไปชั่วขณะลลิตาก้าวออกมาจากวิลล่าด้วยลุคที่งดงามมาก เธอสวมชุดราตรีแขนกุดสีแดงเข้ม ทรงชุดเข้ากับรูปร่างของเธอพอดี ทำให้ผิวขาวของเธอดูเปล่งประกายยิ่งขึ้นใต้แสงไฟในสวน"ลุคฉันเป็นไงบ้าง บัญญัติ? ไม่แปลกใช

งานมื้อค่ำจบลงในที่สุดดารากับอัญชัญขึ้นเข้าห้องของทุกคนที่ชั้นสองไปก่อนแล้วเพราะเหนื่อยล้า เหลือแค่ผมกับลลิตาที่ยังอยู่ในห้องนั่งเล่นของวิลล่านี้"จะไปพักเลยไหม ลลิตา?" ผมถามเมื่อเห็นเธอเริ่มหาวเบาๆ"อืม ร่างกายฉันรู้สึกเหนื่อยพอสมควรเลย หลังจากเล่นทรายทั้งวันเมื่อกี้" เธอตอบพลางลุกขึ้นจากโซฟา"ไป เดี๋ยวผมเดินไปส่งถึงหน้าห้อง"พวกเราสองคนเดินเคียงกันไปตามโถงยาวของวิลล่า ซึ่งพื้นทำจากไม้สัก บรรยากาศภายในอาคารหรูแห่งนี้เงียบมาก มีเพียงเสียงคลื่นซัดฝั่งจากทางชายหาดที่ดังแผ่วๆ คอยเป็นเพื่อนระหว่างก้าวเดินของพวกเราผมตั้งใจเดินอยู่ด้านหลังเธอเล็กน้อย พลางคอยสังเกตรอบตัว ถึงแม้เกาะนี้จะมีการคุ้มกันแน่นหนา แต่สัญชาตญาณด้านความปลอดภัยของผมในฐานะอดีตผู้ช่วยก็ปัดทิ้งง่ายๆ ไม่ได้สุดท้ายฝีเท้าของพวกเราก็หยุดลงที่ปลายโถงชั้นหนึ่ง ผมเดินมาส่งลลิตาถึงหน้าประตูห้องนอนหลักของวิลล่าแห่งนี้"ถึงแล้ว รีบเข้านอนนะ พรุ่งนี้เราต้องตื่นเช้ามากๆ" ผมพูดทำลายความเงียบระหว่างเราหญิงสาวไม่ได้ตอบทันที มือขวาของเธอที่เพิ่งจะเอื้อมไปจับลูกบิดประตูค่อยๆ ลดกลับลงมาข้างลำตัว ลลิตาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูไม้ขอ

เวลาผ่านไปค่อนข้างเร็ว จนค่ำคืนปกคลุมพื้นที่เมืองหลวง ท้องฟ้าจาการ์ตาเปลี่ยนเป็นมืดสนิท ประดับด้วยแสงไฟระยิบระยับจากตึกระฟ้า รถที่พวกเรานั่งมาในที่สุดก็จอดอย่างนุ่มนวลที่ล็อบบี้โรงแรมห้าดาว“คืนนี้พร้อมออกรบหรือยัง ลลิตา?” ผมถามตอนประตูรถถูกพนักงานรับจอดรถเปิดให้“พร้อมเสมอแหละถ้าอยู่กับนาย ไปกันเถอะ เราไปแสดงให้พวกเขาเห็นว่าบริษัท อรุณใหม่ จำกัดยังยืนหยัดอย่างสง่างามอยู่”เราสองคนลงจากรถ แล้วถูกต้อนรับด้วยความโอ่อ่าของสถาปัตยกรรมโรงแรมแห่งนั้นทันที นักธุรกิจระดับบนและนักการเมืองคนสำคัญหลายร้อยคนดูเหมือนจะเข้ามาอยู่ในห้องโถงใหญ่ชั้นล่างกันแล้ว เสียงแก้วกระทบกันกับเสียงพูดคุยอย่างเป็นทางการดังก้องจนแสบแก้วหูหรูหรา หนวกหู และเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของพวกประจบอำนาจ“คนที่คุณธีรเนติเชิญมาเยอะมากเลยนะเนี่ย” ลลิตากระซิบ พลางขยับเข้ามาชิดข้างผม“อยู่ข้างผมไว้นะ อย่าให้พลัดกันกลางทะเลคนใส่สูทเนี้ยบพวกนี้ล่ะ” ผมกำชับพลางคว้านิ้วมือของเธอไว้ผมจูงมือลลิตาแน่น แล้วเดินเข้าไปในกลุ่มแขกรับเชิญนั้นทันที สายตาหลายคู่หันมามองพวกเราด้วยแววตาเต็มไปด้วยคำถาม พวกเขาคงไม่คิดว่าทายาทของบริษัท อรุณใหม