All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 471 - Chapter 480

เวลายี่สิบสี่ชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนสูบเอาเรี่ยวแรงและความคิดที่เหลืออยู่ของผมไปจนแทบหมดบรรยากาศภายในห้องแต่งตัวหลักของบ้านหลบภัยดูน่ากดดันอยู่ไม่น้อยเสื้อเชิ้ตสีขาวกับหูกระต่ายถูกจัดให้เรียบร้อย ปกคลุมช่วงบนของร่างกายผมไว้แล้ว สุดท้าย ผมสวมชุดสูททางการสีดำสนิทที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดีกับร่างกาย ซองปืนสะพายไหล่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนใต้รอยพับของสูทราคาแพงตัวนี้ โดยไม่โป่งนูนออกมาแม้แต่นิดเดียว"สมบูรณ์แบบ คงไม่มีใครสงสัยแน่ว่าฉันผเป็นแค่แขกรับเชิญธรรมดา" ผมพึมพำกับเงาสะท้อนในกระจกเต็มตัวตรงหน้าผมถอนหายใจยาว เพื่อปรับจังหวะหัวใจก่อนจะออกไปเผชิญหน้ากับความตาย แต่ตอนที่ผมเพิ่งหันตัวไปทางประตูทางออก ก้าวเท้าของผมก็หยุดชะงักลงทันทีประตูบานเลื่อนของห้องค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ มีใครบางคนยืนตัวตรงอยู่ตรงธรณีประตู ด้วยรูปลักษณ์ที่ทำให้สมองของผมว่างเปล่าไปชั่วขณะ"ลลิตา? คุณแต่งตัวแบบนี้จะไปทำอะไรน่ะ?" ผมถามอย่างตกใจแทบช็อกลลิตาก้าวเข้ามาในห้องแต่งตัว พร้อมเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างกล้าหาญ"ฉันก็บอกตั้งแต่เมื่อวานแล้วไง ว่าฉันจะอยู่ข้างนายตลอด" เธอตอบอย่างหนักแน่น ดูเหมือนหญิงสาวผู้สง

"ของปลอดภัยแล้ว เราต้องเตรียมตัวออกจากตึกนี้เดี๋ยวนี้" ผมกระซิบข้างหู ลลิตา"รีบไปกันเถอะ ลางสังหรณ์ฉันยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ตั้งแต่นั่งอยู่ตรงนี้แล้ว"แต่พอก้นของพวกเราเพิ่งจะยกขึ้นจากเบาะเก้าอี้หนัง เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็หยุดฝีเท้าของพวกเราไว้ ไฟส่องสว่างตามทุกมุมของห้องโถงประมูลดับลงอย่างกะทันหันห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสนิทในทันที"บัญญัติ! มืดมาก ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย!" ลลิตากรีดร้องอย่างตื่นตระหนก พลางบีบแขนขวาของผมไว้แน่น"จับมือผมไว้แน่นๆ ลลิตา! ห้ามปล่อยเด็ดขาดแม้แต่นิดเดียว!"ความตื่นตระหนกเริ่มแผ่ไปทั่วแขกรับเชิญหลายร้อยคนในห้องโถง เสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนอย่างรุนแรงและเสียงพึมพำสับสนดังสลับกัน ทำลายความเงียบของค่ำคืนนี้"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?! เฮ้ย ทำไมไฟดับหมดแบบนี้?!" แขกคนหนึ่งจากแถวหน้าตะโกนขึ้น"รีบเปิดเครื่องปั่นไฟฉุกเฉินสิ! ในห้องนี้อึดอัดจะตายอยู่แล้ว!" ชายอีกคนจากมุมห้องตะโกนออกมาเช่นกันท่ามกลางความวุ่นวายของเสียงผู้คน ประสาทการได้ยินของผมจับเสียงแปลกๆ ได้ เสียงฝีเท้าของรองเท้าบูตหนาดังหนักแน่นเป็นจังหวะ ทิศทางค่อยๆ ลงมาจากบันไดเหล็กบริเวณระเบียงวีไอพีมายังชั้นล่าง

ผมต้องพิจารณาการตัดสินใจครั้งนี้ แต่ผมก็ยังลังเล เพราะไพโรจน์ได้ข่มขู่ความปลอดภัยของชาวบ้านในหมู่บ้านไปแล้ว"แต่วิดีโอมันดูชัดมาก แล้วก็เหมือนของจริง ไม่มีร่องรอยตัดต่อเลย ผมจำหน้าผู้ใหญ่บ้านกับเพื่อนบ้านแถวนั้นได้ พวกเขาถูกมัดให้นั่งยองๆ อยู่ที่ลานหน้าศาลาหมู่บ้าน ถ้าผมขัดขืนแม้แต่นิดเดียวที่นี่ การสังหารหมู่นั่นจะเกิดขึ้นจริงภายในไม่กี่นาทีแน่""นายจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ถ้ายอมสละชีวิตตัวเองเพื่อคำสัญญาลมๆ แล้งๆ! อย่าปล่อยให้ความเจ้าเล่ห์ของพ่อทำลายสมาธิในการหนีของเรา! เราต้องหาทางออกจากวงล้อมนี้ให้ได้ โดยไม่ต้องยอมจำนนแบบหมดทางสู้!""ผมถูกบีบจนจนมุมจริงๆ ลลิตา ชีวิตของชาวบ้านหลายสิบคนที่ถูกจับเป็นตัวประกัน สำคัญเร่งด่วนกว่าความปลอดภัยของผมเองมาก ถ้าเกิดการสังหารหมู่ขึ้นจริง ผมคงไม่มีวันใช้ชีวิตอย่างสงบได้อีก ผมสัญญาว่าจะหาช่องโหว่อื่นเพื่อพาเราสองคนออกไปอย่างปลอดภัยให้ได้"ด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือน้อยลงเรื่อยๆ ผมค่อยๆ ลดปากกระบอกปืนคู่ใจลง ปลายลำกล้องโลหะเย็นเฉียบนั้นสุดท้ายก็ชี้ลงไปยังพื้นห้องโถงประมูลที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างยอมจำนน ผมตระหนักดีว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบโด

เช้าวันต่อมา ผมก็ได้ยกเลิกแผนการจ้างกองกำลังทหารรับจ้างต่างชาติอย่างถาวร การตัดสินใจครั้งสุดท้ายนี้ ผมตัดสินใจหลังจากคุยกันยาวกับแม่ในห้องนั่งเล่นด้วยสายโทรศัพท์เข้ารหัส พวกเราจึงติดต่อกับเฮียยอดทอง คุณจักรี และคุณสุริยะได้ ผลการประชุมฉุกเฉินตกลงกันว่า การพาทหารต่างชาติเข้ามาในเขตอินโดนีเซีย กลับจะยิ่งกระตุ้นให้รัฐบาลกลางกล่าวหาพวกเราว่าก่อกบฏ กลยุทธ์การต่อต้านจึงถูกเปลี่ยนทันทีไปสู่สงครามข้อมูลข่าวสารและเกมการเมืองระดับสูง"การตัดสินใจของลูกฉลาดมาก เพราะแม่ไม่อยากเห็นลูกต้องจบลงในคุกทหารเลยสักนิด" แม่พูด พลางลูบไหล่ผมด้วยความโล่งใจ"ไพโรจน์กำลังเล็งตำแหน่งผู้ว่าฯ อย่างจริงจัง เพื่อเตรียมลงเลือกตั้งปีหน้า เราต้องโจมตีเขาให้ตรงจุดภาพลักษณ์สะอาดที่เขาชอบยกย่องนักหนามาตลอดนี่แหละ คุณสุริยะดูเหมือนจะเก็บไพ่ตายไว้เพียบ พอจะส่งคนหยิ่งผยองคนนั้นเข้าคุกได้เลย""คุณจักรีพูดถูกเต็มร้อยเรื่องการเปลี่ยนแผนโจมตีของพวกเราเช้านี้ คนรู้จักของพ่อผู้ล่วงลับรวบรวมหลักฐานทุจริตเหมืองไว้มากพอที่จะทำให้เขาได้ใส่เสื้อนักโทษ กลยุทธ์ทำลายภาพลักษณ์แบบนี้ร้ายแรงกว่าการยิงปะทะกันด้วยกระสุนจริงบนถนนตั้งเยอะ"

ดาราดูเหมือนจะเกาะติดอยู่ด้านหลังของพี่กฤษณ์ตลอดเวลา ทั้งที่บาดแผลของเขาค่อยๆ ดีขึ้นแล้ว อดีตหัวหน้าหน่วยคุ้มกันคนนั้นยังคงระวังตัวเต็มที่ คอยส่องไฟฉายยุทธวิธีตรวจดูทุกทางแยกเพื่อปกป้องทุกคนในขบวน"ผนังข้างหน้าตรงทางแยกนั่นเริ่มแคบลงเรื่อยๆ แล้ว บัญญัติ!" พี่กฤษณ์รายงานพร้อมส่องไฟฉายทะลุความมืดหนาทึบไปข้างหน้าส่วนผมเลือกวางตำแหน่งตัวเองไว้ท้ายขบวนสุด ตำแหน่งเชิงยุทธศาสตร์นี้ผมเลือกไว้เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีศัตรูคนไหนตามรอยการเคลื่อนไหวของพวกเราลงมาใต้ดินได้สำเร็จ"พวกมันพังประตูหลักเข้ามาได้แล้ว แล้วก็เจอทางอพยพของเราแล้วด้วย!" ลลิตากระซิบด้วยสีหน้าซีดเผือดเพราะข่มความกลัวไว้เสียงกระแทกของแข็งดังก้องชัดเจนจนทำลายจังหวะฝีเท้าของพวกเรา แสงไฟฉายของศัตรูวูบวาบเลือนๆ เริ่มกวาดไปตามผิวน้ำเสียจากที่ไกลๆ ให้เห็นแล้วโฮ่ง!โฮ่ง!เสียงสุนัขดมกลิ่นของไพโรจน์ดังขึ้น แต่ไม่ว่ายังไง พวกเราทุกคนก็ต้องรีบลุยไปตามอุโมงค์ทันที***การเดินทางอันแสนเหน็ดเหนื่อยใต้ท่อระบายน้ำของเมืองหลวงกินเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม ขบวนของพวกเรายังคงลากเท้าไปตามทางเดินแคบๆ โดยไม่มีแสงอาทิตย์สักเสี้ยวเดียวผมยังคง