تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 498
أحدث فصل
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 500
ด้วยวิธีทรมานร่างกายโดยการถอนเล็บมือ ห้องนี้จึงกลายเป็นสถานที่ทรมานราวกับนรก แรงดึงอันรุนแรงจากอดีตนักเลงข้างถนนคนนั้นกระชากชั้นป้องกันปลายนิ้วออกมาอย่างบังคับจนเลือดไหลเสียงกรีดร้องยาวด้วยความเจ็บปวดดังก้องสนั่นในห้องปิดแห่งนี้ เสียงร้องโหยหวนชวนเวทนานั้นสะท้อนกับผนังคอนกรีตหนา บาดหูทุกคนที่ได้ยินอัญชัญปิดหูแน่น พลางซ่อนใบหน้าไว้หลังไหล่ของผม เธอขดตัวด้วยความหวาดกลัว ไม่อาจทนเห็นความโหดเหี้ยมตรงหน้าได้ผมเพียงยืนกอดอก มองดูกระบวนการอำมหิตนี้ด้วยสายตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ไม่มีพื้นที่สำหรับความเมตตาให้เบี้ยของไพโรจน์ที่หมายเอาชีวิตครอบครัวของผม"นั่นเพิ่งเล็บเดียว แกยังเหลืออีกเก้าเล็บให้ถอน" พี่กฤษณ์หันคีมกลับไปอีกครั้ง"พอแล้ว! พอแล้ว พี่! เจ็บชิบหายเลย ไอ้เหี้ย!" ชายคนนั้นกลิ้งไปมาบนพื้น พลางกุมปลายนิ้วที่แดงก่ำของตัวเอง"ที่ซ่อนของกรรมการบริษัทตัวปลอมนั่นอยู่ที่ไหน?!" ผมตวาดพลางก้าวเข้าไปข้างหน้า"ผมไม่รู้ที่อยู่แน่ชัด! พวกมันย้ายที่กันบ่อย!"พี่กฤษณ์ไม่ผ่อนปรนให้เลย และหนีบเล็บนิ้วกลางของเชลยคนนั้นทันที การกระชากอย่างหยาบคายครั้งที่สองเกิดขึ้นอีกครั้งโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 499
เสียงกระดูกดังร้าวดังอย่างน่าสะอิดสะเอียน ทำลายความเงียบของลานจอดรถใต้ดิน จมูกของชายคนนั้นหัก เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาเปื้อนแจ็กเก็ตหนังของเขา ร่างใหญ่ของเขาล้มครืนลงไปขวางทางออกของบันไดเลื่อนที่หยุดทำงานตรงมุมสุดของลานจอดรถ ศัตรูที่ยังมีสติอยู่เพียงคนเดียวเริ่มถอยเท้าไปข้างหลังชายในแจ็กเก็ตหนังคนนั้นสั่นเทาอย่างหนัก เมื่อเห็นพวกพ้องของตัวเองนอนแน่นิ่งหมดสภาพ ความหวาดกลัวต่อความดุดันของคู่หูนักสู้ข้างถนนทำให้ความกล้าของนักเลงรับจ้างคนนั้นหดหายไปในพริบตาเขาโยนมีดพับลงบนพื้นแล้วพยายามหันหลังกลับ แผนหลบหนีไปยังทางออกที่ใกล้ที่สุดของเขาถูกสัญชาตญาณเฉียบคมของเพื่อนเก่าผมอ่านออกหมดแล้วน่าเสียดายที่มือใหญ่ของพี่กฤษณ์คว้าคอเสื้อด้านหลังแจ็กเก็ตของเขาไว้ได้ก่อน นักเลงเชลยคนนั้นถูกลากอย่างหยาบคายไปตามพื้นทันที"ไว้ชีวิตด้วยครับ พี่! ผมแค่ถูกสั่งมาเฉยๆ!" "ปากมากนะมึง ไอ้เวร! เข้าไปในนั้น!" "มือผมเจ็บนะครับ พี่! ปล่อยผมเถอะ!" "กูจะหักคอมึง ถ้ายังกล้าตะโกนแหกปากอยู่ตรงนี้!"ชายร่างยักษ์ใช้เข่ากดกรามของเชลยไว้ แล้วเปิดประตูท้ายรถตู้ ศัตรูของเราถูกยัดเข้าไปในท้ายรถเช่าอย่างรุนแรงราวกับกระสอบข
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 498
ผมด่าสาปความโง่ของอัญชัญเสียงดัง ที่ขยับตัวคนเดียวท่ามกลางสถานการณ์สงครามอันตรายถึงชีวิต เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมการลักพาตัวเป็นครั้งที่สอง ผมรีบดึงพี่กฤษณ์ไปด้วยทันทีรถตู้เช่าคันหนึ่งถูกเร่งความเร็วสุดกำลัง ฝ่าการจราจรติดขัดช่วงเวลาเลิกงาน ล้อรถของพวกเราพุ่งอย่างดุดันตรงไปยังศูนย์การค้าที่เป็นสถานที่นัดพบอันตรายนั้นใกล้เวลาพลบค่ำ บรรยากาศบริเวณล็อบบี้ห้างดูแน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่มาเที่ยวช่วงสุดสัปดาห์ อัญชัญนั่งไขว่ห้างอยู่บริเวณด้านนอกของคาเฟ่ เธอสั่งเครื่องดื่มเย็นไปหนึ่งแก้วแว่นกันแดดกรอบใหญ่ถูกใช้โดยตั้งใจเพื่ออำพรางสีหน้าเคร่งเครียดของเธอ ดวงตาคมกริบของพี่กฤษณ์กำลังจับตาดูตำแหน่งของผู้หญิงสะเพร่าคนนั้นอย่างละเอียดจากชั้นสองของอาคาร "ตำแหน่งคุณหนูอัญชัญยังปลอดภัย อยู่ในสายตาครับ บัญญัติ" พี่กฤษณ์รายงานผ่านอุปกรณ์สื่อสารไร้สายของผม"อย่าละสายตาแม้แต่วินาทีเดียวนะ พี่" ผมเตรียมพร้อมเฝ้าดูจากหลังเสาคอนกรีตยักษ์เป้าหมายสาวไฮโซที่รอคอย ในที่สุดก็ปรากฏตัวจากทางประตูหมุนของล็อบบี้หลัก เธอถือกระเป๋าหนังสัตว์เลื้อยคลานราคาเป็นร้อยล้าน ฝ้ายกอดทักทายแบบหอมแก้มซ้ายขวากับอัญช
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 497
ความเหนื่อยล้าทางใจดูเหมือนจะทรมานความคิดของอัญชัญอย่างหนัก ตั้งแต่เมื่อคืน หญิงสาวเอาแต่รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ภาระที่ต้องให้คนอื่นปกป้อง โดยไม่มีโอกาสแม้แต่นิดที่จะตอบแทนอะไรได้คำพูดห้วนๆ ของผมเมื่อตอนบ่ายยังติดอยู่ในหัวเธอ ทุกครั้งที่ลลิตากับดาราถูกชมว่ามีประโยชน์ อัญชัญ ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองดูเล็กลงเรื่อยๆ อยู่ตรงมุมห้องแคบๆ นั้นมือซ้ายของเธอค่อยๆ หยิบปากกาสีดำออกมาจากกระเป๋าสะพาย รายชื่อกรรมการบริษัทหุ่นเชิดถูกเธอคัดลอกลงบนกระดาษโน้ตพกพาแผ่นหนึ่งจากรายชื่อยาวเหยียดนั้น ตัวตนหลายคนในรายชื่อนั้นเป็นคนที่เธอรู้จักดีเลย ชื่อเหล่านั้นเป็นพ่อแม่แท้ๆ ของเพื่อนในแวดวงเที่ยวกลางคืนของเธอในสังคมไฮโซของมหาวิทยาลัย"ฉันรู้จักตาแก่เจ้าของบาร์หรูนี่ดีเลย" อัญชัญพึมพำเบาๆ จนแทบไม่มีใครในห้องได้ยินไม่มีใครสังเกตเห็นเสียงพึมพำนั้น ผมกำลังยุ่งอยู่กับการวางเส้นทางอพยพสำรองกับพี่กฤษณ์ที่ระเบียงหลังบ้าน ส่วนลลิตากับดาราก็ยังจมอยู่หน้าจอแล็ปท็อป“ถ้าตรอกด้านหน้าถูกจับได้ เราไปทางคลองด้านหลังนะพี่ น้ำกำลังลดพอดี” ผมพูดพลางชี้ไปที่ภาพร่างคร่าวๆ บนกระดาษลังเก่า“ปลอดภัยครับบอส ลูกน้องผมเตรียมรถก
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 496
เมื่อเปิดตู้เซฟใบเล็กนั้น มือของผมก็คลำเข้าไปด้านในและเจอกระเป๋าหนังเก่าๆ ใบหนึ่งที่เต็มไปด้วยฝุ่น ตัวล็อกโลหะบนกระเป๋าคลาสสิกใบนั้นขึ้นสนิมไปตามกาลเวลาแล้วทันทีที่ผมฝืนเปิดฝามันออก กลิ่นกระดาษเก่าก็พุ่งออกมากระแทกโพรงจมูกทันที สมุดบัญชีธนาคารต่างประเทศกองหนึ่งถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบมากอยู่ด้านในหัวใจของผมเต้นรัวเร็วตอนพลิกดูทีละหน้าๆ ที่เต็มไปด้วยตัวเลขมหาศาล สมุดบัญชีเหล่านั้นบันทึกเส้นทางเงินฟอกมาตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน ซึ่งทั้งหมดไหลไปรวมอยู่กับทรัพย์สินอสังหาริมทรัพย์ปลอมๆ หลายร้อยรายการที่แท้นี่ก็คือหลักฐานของจริงที่คุณฤทธิ์ซ่อนไว้อย่างแน่นหนามาตลอด ตามคำสั่งของพ่อผู้ล่วงลับของผมที่ก้นกระเป๋า มีกระดาษสีเหลืองซีดแผ่นเล็กๆ สอดอยู่ พับครึ่งไว้ บนนั้นมีเพียงประโยคสั้นๆ ประโยคเดียว เขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินที่เริ่มจางแล้วใช้สิ่งนี้ก็ต่อเมื่อครอบครัวของฉันถูกบีบจนจนตรอกจริงๆลายมือนั้นทำให้หน้าอกของผมอึดอัดขึ้นมาทันที แม้จากไปแล้ว พ่อผู้ล่วงลับก็ยังพยายามปกป้องพวกเราทุกคน โดยไม่เสียเวลา ผมปิดกระเป๋าใบนั้นกลับแล้วกอดแน่นไว้ใต้แจ็กเก็ต ตั้งใจเดินขึ้นบันไดไปยังล็อบบี้ให้ดูสบาย
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 495
พี่กฤษณ์ตามเข้ามาพร้อมกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์เอาตัวรอด อดีตเจ้าพ่อข้างถนนคนนั้นรีบรูดม่านหน้าต่างให้สนิท เพื่อไม่ให้กิจกรรมของพวกเราถูกมองเห็นจากด้านนอกเพื่อจะตัดสัญญาณติดตามผ่านดาวเทียมของศัตรูให้ขาดสนิท เราจึงต้องใช้วิธีสุดโต่งทันที"เอามือถือของทุกคนมากองไว้บนพรมนี้เดี๋ยวนี้" พี่กฤษณ์หยิบค้อนเหล็กออกมาจากกระเป๋า"พี่จะทำอะไรกับมือถือหนูเนี่ย?! ในนั้นมีงานมหาลัยทั้งหมดเลยนะ!" อัญชัญร้องเสียงหลงอย่างกลั้นไว้ เมื่อเห็นมือถือราคาแพงของตัวเองถูกแย่งไปอย่างแรง"จีพีเอสจากเศษขยะพวกนี้ทำให้ตำแหน่งเราโดนจับได้ครับ คุณหนู!" พี่กฤษณ์ตอบ พลางวางของแบนๆ นั้นลงบนกระเบื้องเซรามิก"แต่หนูต้องใช้อินเทอร์เน็ตติดต่อมหาลัยนะ!" เด็กสาวยังพยายามปกป้องของมีค่าของตัวเอง"ชีวิตครอบครัวพวกคุณแพงกว่าเรื่องทำวิทยานิพนธ์เยอะครับ คุณหนูอัญชัญ!" พี่กฤษณ์ยกค้อนเหล็กขึ้นสูงอย่างไม่ปรานีทันที"บ้าเอ๊ย! ทุบเบาๆ หน่อยสิ!" อัญชัญหลับตาแน่น ไม่อาจทนดูภาพสยองนั้นได้เพียงพริบตาเดียว สมาร์ตโฟนทั้งหมดของครอบครัวนี้ก็แตกกระจายเป็นชิ้นๆ เศษซากอิเล็กทรอนิกส์มูลค่าหลายสิบล้านนั้นถูกกวาดจนเกลี้ยง แล้วพี่กฤ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
قد تعجبك أيضًا
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า2.3K وجهات النظرปฏิบัติการ ตามล่า อำนาจ ของ ฮาร์วีย์ ยอร์ก
หมาป่าผู้คลั่งรักมันฝรั่ง1.2M وجهات النظرเสน่หานางมารหน้าใส
จันทร์ส่องแสง5.6K وجهات النظرหมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ
จันทร์ส่องแสง3.0K وجهات النظرสุดชีวาชะตาลิขิต
เอเวอร์กรีน ฉิน54.6K وجهات النظرหลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว
ดื่มน้ำให้เยอะ432.8K وجهات النظرพลิกชะตารัก มรดกเซียน
หลงเทียนหยา247.4K وجهات النظرผมคือหมอเทวดา
ลั่วเหล่ย292.2K وجهات النظر
