Semua Bab ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Bab 51 - Bab 60

ผมรีบใช้หลังมือเช็ดน้ำตาที่เผลอไหลออกมาเพราะความรู้สึกผิด ก่อนจะสอดสมุดบันทึกศักดิ์สิทธิ์เล่มนั้นกลับเข้าไปในกระเป๋าหลังกางเกง ตรวจดูให้แน่ใจว่ามันถูกซ่อนไว้อย่างปลอดภัยจากสายตาคมกริบของใครก็ตามในบ้านหลังนี้แล้วภารกิจหลักของผมตอนนี้คือกลับเข้าไปในบ้าน แล้วแกล้งทำตัวเป็นคนรับใช้ที่ไม่รู้อะไรเลย ทั้งที่หัวใจข้างในเหมือนถูกเอาไปปั่นในเครื่องปั่น เพราะความจริงที่ว่าผมอาจเพิ่งล้ำเส้นกับคนที่อาจเป็นน้องสาวของตัวเอง"ใจเย็น บัญญัติ ใจเย็น ใจนายจะพังแค่ไหนก็ช่าง แต่หน้านายต้องนิ่งไว้ ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดว่าเพิ่งร้องไห้มา!"ค่ำคืนมาถึงแล้ว ผมเดินเข้าไปในห้องอาหารหลักพร้อมเหยือกน้ำเย็นที่มีไอน้ำเกาะพราว พยายามอย่างเต็มที่ที่จะซ่อนมือที่สั่นอยู่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่ปกติเงียบกริบราวกับสุสาน คืนนี้กลับดูต่างออกไปเล็กน้อย หรือจะพูดให้ถูกก็คือแปลกมาก เพราะการมีอยู่ของคุณหนูดารา ที่แผ่ออร่าร่าเริงสดใสจนน่าสงสัยสำหรับคนที่รู้จักเธอดีลูกสาวคนเล็กที่ปกติมักทำหน้าบึ้ง ซึมๆ ประชดประชัน หรือไม่ก็เขี่ยอาหารไปมาด้วยสีหน้าหมดอารมณ์ทุกครั้งที่นั่งกินข้าวกับครอบครัว ตอนนี้กลับกำลังกินข้าวผัดสูตรพิเศษฝีม

หัวใจผมยังไม่ทันกลับเข้าที่เข้าทาง หลังจากโดนพฤติกรรมสุดเหวี่ยงของคุณหนูกัญญาปั่นจนเหมือนได้เต้นแอโรบิก อยู่ๆ ร่างของคุณหนูลลิตาก็โผล่กลับมาที่กรอบประตูห้องครัวอีกครั้ง ราวกับเจ้าหน้าที่สำมะโนประชากรที่มาในเวลาที่ไม่ถูกจังหวะสุดๆใบหน้าสวยๆ ที่ปกติทั้งดุทั้งออร่าพุ่งของเธอ ตอนนี้กลับดูยับเยินมาก เหมือนผ้าแห้งที่พี่อิสราลืมเก็บไว้ทั้งวัน แถมยังมีถุงใต้ตาดำคล้ำห้อยอยู่ใต้ดวงตาคู่สวยของเธออีกต่างหากเธอเดินโซเซเข้ามา พลางกอดแท็บเล็ตทำงานเอาไว้แน่น ราวกับว่ามันมีค่ามากกว่าชีวิตคนขับรถอย่างผมเสียอีก ฝีเท้าของเธอฟังดูหนักอึ้ง เหมือนกำลังแบกหนี้ประเทศไว้บนบ่าเรียวๆ ของตัวเอง"โชคดีที่คุณหนูกัญญาหนีไปก่อนแล้ว ไม่งั้นสงครามโลกครั้งที่สามได้ระเบิดในครัวแน่!" ผมคิดในใจ พลางลูบอกอย่างโล่งใจ ขอบคุณสวรรค์ที่คุณหนูลลิตาดูเหนื่อยเกินกว่าจะสังเกตเห็นกลิ่นฟีโรโมนสงครามเย็นที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศคุณหนูลลิตาหยุดอยู่ใกล้เคาน์เตอร์ วางแท็บเล็ตลงอย่างแรง แล้วนวดสันจมูกโด่งของตัวเองด้วยตาที่หลับลง เธอไม่ได้หันมามองผมเลยสักนิด ทั้งที่ผมยังยืนตัวแข็งอยู่หน้าซิงก์ล้างจานเหมือนรูปปั้นน้ำพุ"บัญญัติ ชงกาแฟ

หลังจากหนีรอดออกมาจากกรงสิงโตตัวเมียตัวแรก หรือก็คือห้องทำงานของคุณหนูลลิตาได้สำเร็จ ทั้งที่หัวใจแทบหลุดออกจากอก ผมก็รีบเผ่นกลับไปยังห้องคนรับใช้ที่อยู่มุมหลังใกล้พื้นที่ซักล้างทันทีพอเข้าไป ผมก็ปิดประตูดังปัง แล้วหมุนกลอนล็อกสองรอบเพื่อให้แน่ใจว่าป้อมปราการด่านสุดท้ายของผมปลอดภัยจากการโจมตีตอนรุ่งสางของเหล่านางฟ้า ที่คืนนี้ดูเหมือนจะพร้อมใจกันติดสัดหมู่"ปลอดภัยแล้ว บัญญัติ ปลอดภัย หายใจลึกๆ ดื่มน้ำเปล่า ลืมเรื่องสายตระกูล ลืมนม ลืมต้นขา นอน!"แต่ยังไม่ทันที่ก้นของผมจะแตะที่นอนพับบางๆ โทรศัพท์เก่าๆ ของผมที่วางอยู่บนหมอนก็สั่นยาวขึ้นมาทันที พร้อมเสียงบซซซ์-บซซซ์ที่ดังชัดในความเงียบของห้องหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ แสดงแจ้งเตือนข้อความสั้นจากชื่อผู้ติดต่อที่ทำให้เข่าผมอ่อนในทันที"คุณหนูกัญญาจอมดุ"เนื้อหาข้อความ: "เปิดประตู ฉันรู้ว่านายอยู่ข้างใน เปิด ไม่งั้นฉันจะทุบประตูแล้วตะโกนว่า 'ขโมย' ให้แม่ตื่น""ซวยแล้วไง!ยัยคุณหนูคนกลางนี่มันร่างทรงปีศาจป่าบูชาตัณหาชัดๆ สาบานเลย ดึกๆ ดื่นๆ ยังมาขู่ว่าจะร้องขโมย ขู่บ้าอะไรเนี่ย!"ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้ต่อโชคชะตา เพราะถ้าคุณหนูก

ณ เช้ามืด ขนาดไก่บ้านข้างๆ หน้าหมู่บ้านยังไม่ทันได้ขัน ผมก็ยุ่งอยู่ข้างโรงรถแล้ว กำลังวอร์มเครื่องมอเตอร์ไซค์ยามาฮ่าเก่าๆ ที่พ่อบุญธรรมของผมทิ้งไว้ให้ที่หมู่บ้าน"เฮ้ย เจ้ายามาฮ่า อย่าทำให้ฉันขายหน้าต่อหน้าเจ้านายนะ สตาร์ตทีเดียวติดเลยนะ จะได้ไม่โดนมองว่าเป็นคนขับรถที่ดูแลรถไม่เป็น!"ทันทีที่เครื่องมอเตอร์ไซค์ของผมในที่สุดก็คำรามนิ่งๆ ประตูข้างที่เชื่อมไปยังห้องครัวก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างของคุณหนูลลิตาที่แต่งตัวพร้อมสมบูรณ์แบบในชุดเบลเซอร์ทำงานสีครีมสุดหรูหรา"บัญญัติ นี่มันอะไรกัน? แกจะพาน้องสาวฉันไปมหาวิทยาลัยด้วยเศษเหล็กที่ท่อไอเสียเหม็นไหม้แบบนี้เหรอ? นายไม่คิดบ้างหรือไงว่าเดี๋ยวกัญญาอาจหอบกำเริบ หรือเสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นถนนไปหมด?"ผมรีบยืนตัวตรงทันที แล้วจัดหมวกคนขับรถที่เอียงนิดๆ เพราะเหงื่อให้เข้าที่ "เอ่อ คุณหนูลลิตาครับ อันนี้เป็นคำขอของคุณหนูกัญญาเองครับ เธอบอกว่าเช้านี้ไม่อยากนั่งรถยนต์ แล้วขอให้ผมไปส่งด้วยมอเตอร์ไซค์คันนี้ครับ""เป็นไปไม่ได้ กัญญาน่ะเกลียดแดดกับมลพิษจะตาย แกจงใจหาโอกาสให้เขาได้นั่งซ้อนท้ายหวานๆ แกใช่ไหม?"ผมยังไม่ทันได้แก้ตัวจากข้อกล่าวหาอันโหดร้ายนั้น

ความสุขต้องห้ามใต้ต้นไทรนั้นจำต้องจบลงอย่างน่าเศร้า เพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังแสบแก้วหูสุดๆกริ๊ง!กริ๊ง!กริ๊ง!เสียงริงโทนเพลงรีมิกซ์ดังก์ดุตค็อปโล ซึ่งไม่รู้ทำไมถึงกลายเป็นรสนิยมทางดนตรีของคุณหนูกัญญาไปได้ ดูเหมือนว่าเธอคงเป็นสาวจีนอินโดนีเซียที่หลงรักหนุ่มชวาแบบผมจริงๆ"อ๊าก! บ้าจริง! ใครมาขัดจังหวะตอนคนกำลังเพลินๆ เนี่ย?!"คุณหนูกัญญาครางออกมาอย่างหงุดหงิด ปล่อยมือที่เกาะคอผมอยู่ออกอย่างแรงใบหน้าสวยๆ ที่เมื่อกี้แดงก่ำไปด้วยแรงปรารถนา ตอนนี้เปลี่ยนเป็นแดงก่ำเพราะอารมณ์เดือดแทน เธอล้วงกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตหนังด้วยท่าทางดุดัน แล้วมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ทันใดนั้น ความกล้าระดับสิงโตสาวของเธอก็หดเล็กลง กลายเป็นแมวแองโกราตกท่อทันที"ซวยแล้ว อาจารย์ที่ปรึกษา!"เธอรีบกดปุ่มสีเขียว แล้วยกโทรศัพท์แนบหูพร้อมกับก้าวถอยห่างจากผม เปลี่ยนน้ำเสียงแบบร้อยแปดสิบองศา กลายเป็นสุภาพและหวานมาก"ฮัลโหล? สวัสดีค่ะอาจารย์... ค่ะอาจารย์ ตอนนี้หนูกำลังอยู่ระหว่างทางไปมหาวิทยาลัยค่ะ... หา? บทที่สามที่แก้ต้องส่งตอนสิบโมงเหรอคะ? ตะ-แต่ว่าอาจารย์คะ..."ช่วงเวลานั้นทำให้ผมมีโอกาสทองที่จะหายใจโล