Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

สี่วันแห่งการรอคอยนั้นให้ความรู้สึกเหมือนสี่ศตวรรษของการทรมานในขุมนรกชั้นล่างสุดผมใช้ชีวิตในแต่ละวันเหมือนหุ่นยนต์ที่แบตใกล้หมด ล้างรถ รดน้ำต้นไม้ และขับรถรับส่งคุณหนูทั้งหลายด้วยสายตาว่างเปล่า วิญญาณล่องลอยไปไหนก็ไม่รู้จนในที่สุด วันที่สี่ ข้อความสั้นๆ ก็เด้งเข้ามาในมือถือของผม ตอนที่ผมกำลังเช็ดกระจกมองข้างรถอยู่ในโรงรถ“บัญญัติ พัสดุของนายมาถึงห้องเช่าฉันแล้วนะ ซองน้ำตาลใหญ่ๆ มีเขียนว่าห้องแล็บการแพทย์อะไรสักอย่าง จะมาเอาเมื่อไหร่? เมียฉันกลัวนึกว่าเป็นจดหมายทวงหนี้เงินกู้ออนไลน์แล้วเนี่ย”ข้อความนั้นมาจากพี่ธนกร เพื่อนกินกาแฟของผมที่ร้านกาแฟหน้าหมู่บ้านผมจงใจยืมที่อยู่ห้องเช่าของเขาให้เป็นที่ส่งผลตรวจการตรวจดีเอ็นเอนั่นเพราะถ้าผมใช้ที่อยู่บ้านคุณนายอารยา มีหวังคุณป้ากนกวรรณหรือลุงฤทธิ์เป็นคนรับ แล้วเกิดอยากรู้อยากเห็ เปิดดูขึ้นมา นั่นคงชิบหายแล้ว! ชีวิตผมจบก่อนสงครามจะเริ่มเสียอีก"โอเค พี่ ผมจะรีบไปตอนพักนี่แหละ ฝากเก็บไว้ดีๆ นะ อย่าเอาไปห่อของทอดล่ะ!"หลังจากตอบข้อความนั้นด้วยมือที่สั่นเทา ผมก็รีบไปขออนุญาตคุณป้ากนกวรรณ ออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่ง โดยอ้างว่าจะไปซื้อน้ำมันเคร

การได้รู้ความจริงแบบชัดเจนว่า คุณหนูดาราเป็นน้องสาวต่างแม่ที่มีพ่อคนเดียวกับผม ทำให้โลกทั้งใบเหมือนพลิกคว่ำไปหมดจริงๆทุกครั้งที่ความทรงจำลอยกลับไปถึงช่วงเวลาลึกซึ้งของพวกเราในห้องเก็บของใต้ดิน ทั้งเสียงครางของเธอ สัมผัสของเธอ เหงื่อของเราที่ปนกัน และการปลดปล่อยที่เกือบจะเกิดขึ้นข้างใน ผมก็สาปแช่งตัวเองในใจเป็นร้อยๆ ครั้งทันที!"นั่นน้องสาวแกนะ บัญญัติ เลือดเนื้อเชื้อไขของแกเอง! จำไว้สิวะ จำไว้ พ่อของพวกแกเป็นคนเดียวกัน แกมันไอ้สารเลวโสโครกที่ทำร้ายน้องสาวตัวเอง!"คำสาปแช่งเหมือนมนตร์นั้นวนเวียนอยู่ในหัวผมไม่หยุด บังคับให้ผมต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่างอย่างเด็ดขาด เพื่อรักษาสติและศีลธรรมที่ยังเหลืออยู่ของตัวเองไว้ผมตัดสินใจถอยออกมาอย่างสิ้นเชิง สร้างกำแพงสูงใหญ่กั้นระหว่างผมกับคุณหนูดารา ถึงแม้ผมจะยังไม่มีความกล้าแม้แต่นิดเดียวที่จะบอกความจริงเรื่องผลดีเอ็นเอต่อหน้าเธอก็ตามสภาพจิตใจของคุณหนูดาราเปราะบางเกินไป อย่างน้อยก็หลังจากที่ผมได้รู้ว่าชีวิตของเธอน่าสงสารแค่ไหน เมื่อต้องอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้าสองคน และผู้หญิงคนหนึ่งที่อ้างตัวว่าเป็นแม่ของเธอถ้าผมบอกตอนนี้ว่า "พวกเราเป็นพี่น้

"ทำไมนายมองฉันแบบนั้น? หน้าฉันมีอะไรผิดปกติเหรอ? เอ๊ะ หรือว่าแป้งฉันหลุด?"ผมยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่กล้ากว่าปกติ "ไม่มีอะไรผิดปกติหรอกครับ คุณหนู ตรงกันข้ามเลย สมบูรณ์แบบมาก ผมแค่อยากแน่ใจว่าคุณหนูไม่เหนื่อยหลังจากทำงานมาทั้งวันครับ"คุณหนูลลิตาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำตอบของผมที่ไม่เหมือนทุกที เธอแค่นเสียงเบาๆ พยายามซ่อนริ้วแดงจางๆ บนแก้ม แล้วรีบเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่ตอบอะไรผมกลับมาหลังจากคุณหนูลลิตาเดินผ่านไป ความคิดของผมก็ลอยไปหาคุณหนูกัญญา เด็กสาวจอมดื้อคนนั้นที่ผลออกมาว่าเป็นพี่น้องกับผม 0% เธอทวงสัญญากับผมอย่างเปิดเผยไปแล้ว ความจริงที่ว่าเราไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน ทำให้คำขู่ของเธอที่จะบุกมาหาผม กลายเป็นเหมือนสวรรค์สำหรับผมแต่ความสุขนั้น ผมต้องจ่ายด้วยราคาที่แพงลิบ เพราะมีความจริงอีกอย่างที่ซับซ้อนยิ่งกว่า ตอนที่ผมนึกถึงเด็กคนนั้นขึ้นมาอีกครั้งผมนั่งอยู่ริมคูน้ำแห้งๆ พลางยกน้ำเปล่าแบบแก้วพลาสติกขึ้นดื่ม ขณะที่สมองทำงานหนัก พยายามเรียบเรียงฉากเน่าๆ ของครอบครัวมหาเศรษฐีตระกูลนี้ไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นมายังไง ดาราถึงถูกพาเข้ามาในครอบครัวนี้ ได้รับการยอมรับว่าเป็นลูกแท้ๆ

คุณหนูกัญญาไม่ปรานีผมเลยสักนิดในโรงรถที่อึดอัดและถูกล็อกแน่นหนาแห่งนี้ เธอเหมือนอยากกลืนร่างของผมทั้งตัวเข้าไป ในขณะที่ผมถูกต้อนจนมุมอย่างยอมจำนนอยู่บนฝากระโปรงรถ Alphard ที่เย็นเฉียบ ริมฝีปากของเธอบดขยี้ริมฝีปากผมอย่างรุนแรง ส่วนมือของเธอก็ไล่ไปทั่วโดยไม่ขออนุญาต ทำให้ผมรู้สึกเหมือนตุ๊กตาที่ถูกเจ้าของซึ่งกำลังมีอารมณ์รุนแรงเล่นตามใจชอบกระดุมเสื้อเชิ้ตเครื่องแบบของผมหลุดออกไปแทบหมด เผยให้เห็นหน้าอกที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยแดงจากรอยกัดเล็กๆ และรอยข่วนจากเล็บคมๆ ของเธอคุณหนูกัญญายังคงรุกใส่ผมไม่หยุด แนบร่างอวบอิ่มของเธอเข้ากับตัวผมให้แน่นที่สุด จนผมรับรู้ได้ถึงทุกส่วนโค้งเว้าที่ชวนสั่นคลอนศรัทธาของผู้ชายปกติคนไหนก็ตามผมทำได้แค่เงยหน้าขึ้นอย่างยอมแพ้ ตอนที่เธอเริ่มโจมตีลำคอของผมอีกครั้ง ปล่อยให้เธอตีตราเขตครอบครองของตัวเองอย่างดุดัน ลมหายใจร้อนๆ ของเธอปะทะผิวผม ผสมกับเสียงเสียดสีของร่างกายเรากับตัวถังรถ"นายเอาแต่นิ่งเหมือนรูปปั้น แต่ร่างกายนายมันซื่อตรงมากเลยนะ บัญญัติ มันตอบสนองฉันชัดเจนมาก""แล้วผมจะไม่ตอบสนองได้ยังไงครับ ในเมื่อคุณหนูรุกหนักขนาดนี้? ผมยังไม่ต้องขยับอะไรเลย คุณหนู

ผมกอดเธอตอบ มือใหญ่หยาบกร้านของผมโอบรอบแผ่นหลังที่กำลังสั่นของเธอ ลูบเบาๆ ด้วยท่าทางปลอบประโลม มืออีกข้างแตะที่ท้ายทอยของเธอ ปล่อยให้เธอพิงผมได้เต็มที่"ชู่ว์... ไม่เป็นไรแล้วครับ คุณหนู ปลอดภัยแล้ว เราออกมาไกลจากตรงนั้นแล้ว ไม่มีใครแตะต้องคุณหนูได้หรอก ตราบใดที่ผมยังหายใจอยู่"ผมรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจของเธอที่เต้นเร็วมาก กระทบกับหัวใจของผม ความรู้สึกนี้ใกล้ชิดมาก หน้าอกอวบแน่นของเธอกดทับอกผมทุกครั้งที่เธอสูดหายใจยาวๆ เพื่อกลั้นเสียงร้องไห้คุณหนูลลิตาเงยหน้าขึ้น มองผมจากระยะใกล้มาก ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตรผมเห็นเม็ดเหงื่อเหนือริมฝีปากของเธอ และดวงตาอ่อนล้าของเธอ เธอไม่ได้คลายอ้อมกอดออก ตรงกันข้าม กลับกอดแน่นขึ้น เธอต้องการความรู้สึกปลอดภัย และในตอนนี้ ผมคือแหล่งความปลอดภัยนั้น"ขอบคุณนะ บัญญัติ นายช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงถ้าไม่มีนาย..." เสียงของเธอเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบแหบพร่า สายตาของเธอเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากผม แล้วกลับขึ้นมาสบตาผมอีกครั้ง"ไม่เป็นไรครับ คุณหนู มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วที่ต้องดูแลคุณหนู"ผมรวบรวมความกล้า ใช้นิ้วโป้งเช็ดครา