Masukสองปีผ่านไปเวลาสองปีที่ผ่านไปดูเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เอเดนกับวีว่าได้แต่งงานกันเรียบร้อยแล้ว และชีวิตคู่ของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความสุข และเสียงหัวเราะของสมาชิกใหม่ตัวจิ๋ว เด็กชายตัวน้อยที่มีชื่อว่า “เวย์”น้องเวย์เป็นเด็กชายหน้าตาหล่อเหลา จมูกโด่ง คิ้วเข้ม ดวงตากลมโต เรียกได้ว่าถอดแบบคุณพ่อมาแทบทุกกระเบียดนิ้ว ถึงขั้นที่ใครเห็นก็ต้องเอ่ยปากว่า “เหมือนพ่อเป๊ะ!” แต่ถึงจะหน้าเหมือนพ่อขนาดไหน หัวใจของเจ้าตัวน้อยคนนี้กลับยกให้คุณแม่หมดทั้งใจไม่ว่าเอเดนจะพยายามเข้าใกล้ภรรยาแค่ไหน น้องเวย์ก็มักจะรีบวิ่งมากั้นกลาง ทำหน้าจริงจังแล้วยกมือเล็กๆ ขึ้นมากอดคุณแม่แน่น ในระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังนั่งเล่นกันอยู่ภายในบ้านหลังใหญ่ รถสปอร์ตคันหรูก็เข้ามาจอดหน้าบ้านอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่ร่างสูงของผู้เป็นพ่อจะเดินเข้ามา“กลับมาแล้วครับ” เอเดนเอ่ยขึ้น พลางมองภรรยากับลูกชาย ดวงตาเปล่งประกายด้วยความคิดถึงที่อัดแน่นตลอดวันสิ้นเสียงทุ้ม วีว่าก็หันขวับไปมองเขาทันที ก่อนจะลูบผมน้องเวย์ด้วยความอ่อนโยนเบาๆ“ป๊ะป๊ากลับมาแล้วนะครับ น้องเวย์อยากไปเล่นกับป๊ะป๊าไหมครับ…” ร่างบางเอ่ยถามเจ้าตัวเล็ก ทว่าลูกชายข
ภายในรถสปอร์ตคันหรู เอเดนก้มลงคาดเข็มขัดนิรภัยให้คนตัวเล็กอย่างทะนุถนอม ก่อนจะขยับไปนั่งประจำที่คนขับ แล้วสตาร์ทรถเคลื่อนตัวออกจากหน้าผับทันทีวีว่าหันมามองคนข้างๆ ด้วยสายตาแพรวพราว ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานเย้ายวน“ทำไมวันนี้พี่หล่อจังคะ”เขาหันมามองเธอแวบหนึ่ง พลางเอื้อมมือลูบศีรษะเล็กเบาๆ“ชมพี่แบบนี้...อยากได้อะไรคะ หืม?”“เค้าอยากได้พี่”คำตอบนั้น ทำเอาเอเดนแทบจะหยุดรถในทันที พลางหันมามองคนข้างๆ อีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น“ได้สิคะ พี่เป็นของน้องทั้งตัวและหัวใจ น้องอยากทำอะไรกับร่างกายพี่…ทำได้ตามสบายเลยนะ”พูดจบ เขาก็จับมือเล็กไปวางไว้ตรงเป้ากางเกงยีน ซึ่งไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ภายในนั้น เริ่มขยายตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่ามันจะตื่นตัวไวขนาดนี้ ก่อนจะเอ่ยถามออกไปแผ่วเบา“ให้เค้าลูบอย่างเดียวเหรอคะ?”“อมด้วยสิคะ พี่อยากแตกคาปากเรา”สิ้นเสียงหยาบโลนของเขา วีว่าก็ค่อยๆ รูดซิปกางเกงตัวหนาออก ก่อนจะงัดเจ้ามังกรยักษ์ออกมาสูดอากาศด้านนอกอึก!เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เมื่อเห็นขนาดใหญ่โตที่มีเส้นเลือดปูดล้อมรอบม
เวลา 16:00 น. @มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งหลังจากคุยงานกับลูกค้าคนสำคัญเสร็จเรียบร้อย เอเดนจึงรีบขับรถสปอร์ตมางานรับปริญญาของวีว่าด้วยความเร็วสูง ทันทีที่รถจอดสนิท มือหนาก็ล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกไปหาช่างภาพประจำตัวของเธอ ซึ่งเขาได้กำชับอีกฝ่ายไว้ล่วงหน้าให้พาคนตัวเล็กไปถ่ายรูปเล่นระหว่างรอเขาเดินทางมาถึงตึดดด ตึดดด“ตอนนี้อยู่ไหน” เอเดนเอ่ยขึ้นทันทีที่ปลายสายกดรับ(ข้างตึกวิศวะครับ)“พาไปตรงลานเกียร์หน่อย ผมมาถึงแล้ว”(ครับ)หลังจากวางสาย เขาก็เอื้อมมือไปหยิบช่อกุหลาบสีเทาที่วางอยู่บนเบาะข้างคนขับอย่างแผ่วเบา พลางจ้องมองด้วยความภาคภูมิใจ เพราะนี่คือของขวัญที่เขาตั้งใจทำด้วยตัวเอง เพื่อมอบให้กับคนสำคัญที่สุดในวันนี้…ซึ่งมันไม่ใช่ช่อดอกไม้ธรรมดา แต่เป็นดอกกุหลาบที่ถูกพับขึ้นจากธนบัตรทีละใบด้วยมือของเขา ช่อใหญ่เรียงกันอย่างประณีต สะท้อนถึงความตั้งใจและความพิถีพิถันในทุกขั้นตอน แม้จะมีบางดอกที่ดูไม่สมบูรณ์แบบมากนัก ขอบพับอาจเบี้ยวบ้าง หรือกลีบดอกอาจไม่เรียงสวยเท่ามืออาชีพ แต่ทุกดอก ล้วนสะท้อนถึงความพยายามที่สุดของผู้ชายห่ามๆ อย่างเขา@ลานเกียร์วิศวกรรมศาสตร์วีว่าเดินตามช่า
สี่ปีผ่านไปตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา เอเดนดูแลและทะนุถนอมวีว่ามาเป็นอย่างดีเสมอ ยกเว้นตอนอยู่บนเตียง ที่เธอถูกเขาเย็บอย่างไร้ความปรานีราวกับทาส…ในเช้าวันนี้ วีว่านั่งอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ เธอกำลังลงสีบนใบหน้าอย่างบรรจง จัดแต่งตัวเองให้ดูสวย สง่างาม และโดดเด่นยิ่งกว่าทุกวัน เพราะนี่คือวันสำคัญอีกวันหนึ่งในชีวิตของเธอ…คือ วันรับปริญญาทว่าพอดวงตาคู่สวยมองเงาสะท้อนที่อยู่ในกระจก พลางเห็นอีกคนนั่งจ้องมองเธอจากบนเตียง คนตัวเล็กจึงทำหน้าตาบึ้งตึงขึ้นทันทีเพราะวันนี้ เขาบอกว่าติดธุระด่วน จึงไม่สามารถไปร่วมงานได้ หนำซ้ำช่วงที่ผ่านมาก็แทบจะไม่มีเวลาให้กับเธอเลย…เมื่อเอเดนเห็นว่ามีดวงตาคู่สวยมองเขาด้วยแววตาฉายความไม่พอใจ ร่างสูงจึงลุกลงจากเตียงเดินเข้ามาโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง พลางเอาคางเกยไหล่เล็กอย่างออดอ้อน แล้วเอ่ยขึ้น“โอ๋ๆ ไม่งอนพี่นะคะเบบี๋ พี่ติดงานด่วนจริงๆ ค่ะ”วีว่ายู่หน้าเล็กน้อย พลางตอบกลับด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจอย่างปิดไม่มิด“บริษัทก็ของพี่...ไม่ไปทำงานสักวันไม่ได้เหรอคะ พี่หยุดแล้วมันจะเจ๊งหรือยังไง”บริษัท ซีเนียร์ กรุ๊ป เป็นบริษัทที่เอเดนร่วมหุ้นกับกลุ่มเพื่
“พี่คะ...ปล่อยมือเค้าก่อน” เธอมองเขาด้วยแววตาฉายความกังวลอย่างปิดไม่มิด เพราะตอนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ครอบครัวของเธอ แต่กลับมีครอบครัวของเขาด้วยเอเดนกุมมือเล็กเอาไว้แน่น ก่อนจะขยับมายืนเคียงข้างเธอ พร้อมมองไปยังผู้ใหญ่ทั้งสี่ด้วยสายตามั่นคง“พ่อ แม่ มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ” เขาถามเสียงเรียบ“พ่อมาหาฐิติ แล้วแกมาทำอะไรที่นี่...” คินทร์ตอบกลับ ดวงตาคมกวาดมองลูกชายสลับกับวีว่าไปมาอย่างสงสัย ก่อนจะเหลือบเห็นว่าทั้งคู่กำลังจับมือกันอยู่เอเดนหันไปสบตากับคนตัวเล็กแวบหนึ่ง พลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วหันกลับมาหาผู้ใหญ่อีกครั้ง “ผมมาส่งน้อง…พ่อกับแม่อยู่ที่นี่ด้วยก็ดีเลย จะได้รับรู้พร้อมกัน คือผมมีเรื่องจะขออนุญาตและบอกกับคุณลุงคุณป้าน่ะครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังจากนั้นทั้งสองคนจึงหันมามองสบตากันอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะเดินไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าผู้ใหญ่ทั้งสี่“คุณลุงคุณป้าครับ...ผมขออนุญาตคบกับน้องนะครับ”สิ้นเสียงทุ้ม ห้องก็เงียบลงทันที วีว่ากำมือแน่นด้วยความประหม่า แต่ก็หันไปยิ้มบางๆ เพื่อให้กำลังใจเขาฐิติมองหน้าทั้งคู่สลับกันไปมา ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“ถ้ารักกันชอบกันลุงก็ไม่ติด แต่อย่า
หลายวันต่อมา…อากาศยามเช้าเย็นสบาย แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้อง ทว่าร่างสองร่างบนเตียงกลับยังร้อนรุ่มจากไฟราคะที่เพิ่งมอดดับไปไม่นาน เสียงหอบหายใจยังหลงเหลือเป็นจังหวะช้าๆ เม็ดเหงื่อซึมชื้นตามกรอบหน้าและแผงอกของทั้งคู่ บ่งบอกถึงความรุนแรงและเร่าร้อนในช่วงเวลาที่ผ่านมาหลังจากกิจกรรมร่วมรักสิ้นสุดลง คนตัวเล็กก็ทิ้งตัวลงนอนแนบชิดกับอกแกร่งอย่างเหนื่อยล้า แขนเรียวโอบกอดรอบเอวของเขาเอาไว้แน่น ราวกับไม่อยากให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปแม้แต่วินาทีเดียวเอเดนยกมือขึ้นลูบผมของเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน พลางก้มลงหอมศีรษะเล็กด้วยความรักใคร่ที่เต็มเปี่ยม“อย่าทำตัวน่ารักมากได้ไหมคะ แค่นี้เพื่อนพี่ก็ด่ายับแล้วนะ” เขาเอ่ยเบาๆ ทันใดนั้น วีว่าก็ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยฉายความไม่เข้าใจอย่างชัดเจน “หืม...ด่าทำไมเหรอคะ?”“มันว่าพี่ติดเมีย ไม่สนใจพวกพ้อง” เขาตอบกลับขณะใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าของเธอออกจากนั้นวีว่าจึงยักไหล่ พลางยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ ดวงตาเปล่งประกายเหมือนเด็กน้อยได้ของเล่นถูกใจ“บอกไปเลยค่ะ เมียสวย...ก็ต้องติดเป็นธรรมดา”คำพูดนั้น ทำเอาเขาหลุดหัวเราะออกมา
หลังจากเลิกเรียน วีว่าก็เรียกรถกลับคอนโดทันที เธอยืนรอช่างเปลี่ยนยางอยู่ไม่นาน ทุกอย่างก็เรียบร้อยดีในระหว่างที่เธอนอนเล่นมือถือไปมาอยู่นั้น เสียงข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสีเขียวก็ดังขึ้นร่างบางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลางรีบดีดตัวลุกพรวดขึ้นทันทีแชตกลุ่ม รายงานลูกสาวสุดที่รัก (4)Laphat :
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากวันนั้น วีว่าแทบจะไม่ได้เจอกับเอเดนเลย แต่เธอก็ส่องสตอรี่ไอจีของเขาทุกวัน หนำซ้ำยังส่งข้อความไปบอกฝันดีอีกฝ่ายเสมอ แต่…เขากลับไม่เคยเปิดอ่านข้อความของเธอเลยสักครั้ง ถึงอย่างนั้น วีว่าก็ไม่คิดจะยอมแพ้ เธอยึดมั่นในคติที่ว่า…ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลกบ่ายสามโมง ร่างบางนั่งเรีย
“เรื่องเมื่อเช้ามันเกิดอะไรขึ้น” เอเดนเอ่ยถามเสียงเรียบ พลางจ้องหน้าเธออย่างรอฟังคำตอบวีว่าถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆ กับเขา แล้วเริ่มเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบเมื่อเธอพูดจบ เอเดนรับรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนเช้า แต่เขากลับจ้องมองเธอเขม็งขึ้นกว่าเดิม สีหน้าที่เ
เมื่อสถานการณ์เริ่มสงบลง หนึ่งในชุดช็อปวิศวะก็หันมาทางวีว่า พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“น้องมาสายก็ต้องยอมรับนะ ไม่ใช่ไปเถียงรุ่นพี่แบบนั้น”วีว่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่แข็งกร้าว แต่ยังคงความหนักแน่นในเหตุผลของตัวเอง“ค่ะ...แต่วีก็ยอมรับแล้วนะคะ ว่าตื่นสายจริงๆ”ดาวร







