All Chapters of เดิมพันรักพี่ว๊ากสุดโหด: Chapter 1 - Chapter 10

แฟร์รี่กึ่งวิ่งกึ่งเดินด้วยความรีบร้อน พลางยกแขนขึ้นมาดูเวลาเป็นระยะ เพราะพี่ชายนัดเธอเอารถบิ๊กไบค์มาคืนตอนสิบโมง ซึ่งตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจนถึงเกือบเที่ยงแฮ่กๆร่างบางยืนหอบหายใจกระเส่าอยู่ตรงหน้าร้านอาหารญี่ปุ่น พลางยกหลังมือขึ้นมาปาดเหงื่อ ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวเข้าไปภายในร้านตึก! ตึก! ตึก!เมื่อเดินไปถึงยังโต๊ะของพี่ชาย คนตัวเล็กกำลังจะโบกมือพร้อมกับอ้าปากเอ่ยคำขอโทษ ทว่าอีกฝ่ายดันพูดแทรกขึ้นเสียก่อน“พี่นัดสิบโมง ตอนนี้กี่โมงแล้ว” ช็อปเปอร์ เอ่ยขึ้นทันทีที่แฟร์รี่เดินมาถึงโต๊ะ“นี่เพิ่งจะสิบโมงสิบห้าเองนะ น้องไม่ได้มาสายสักหน่อย พี่เปอร์อย่าโอเวอร์ได้ไหม” เธอพูดอย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับยื่นข้อมือเล็กที่สวมเรือนนาฬิกาสีเงินให้เขาดูอย่างท้าทายเพราะก่อนเข้าร้าน หญิงสาวได้แอบหมุนเข็มนาฬิกาเล็กน้อย ให้ตรงกับเวลาที่พี่ชายได้นัดหมายเอาไว้ช็อปเปอร์เหลือบตามองนาฬิกาบนข้อมือของเธอ ก่อนแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ“หึ! นาฬิกาพังแล้วมั้ง พี่ซื้อให้ใหม่เอาไหมจะได้ไม่มาสายอีก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เพราะรู้จักนิสัยของน้องสาวตัวเองดีว่าเป็นคนเจ้าเล่ห์แค่ไหน ซึ่งก็ไม่ต่างกับเขาเลย...แฟร์รี่ยิ้มกว้า

โฬมยืนพิงเสาใต้อาคารมองดูรุ่นน้องจากคณะบริหารธุรกิจเล่นเกมอย่างเพลิดเพลิน ท่ามกลางเสียงหัวเราะ เสียงเชียร์ และบรรยากาศคึกคักของกิจกรรมรับน้องทันใดนั้น ดาวก็เดินเข้ามา ก่อนจะยัดกระดาษแข็งใส่มือของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว“โฬม คือฉันปวดท้องอ่ะ ไม่ไหวแล้ว นายเล่นแทนหน่อย” เธอพูดขึ้น ก่อนจะหมุนตัววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว โดยที่เขายังไม่ทันได้อ้าปากเอ่ยถามอะไรสักคำในจังหวะนั้น นัยน์ตาคมกริบก็สบเข้ากับดวงตาคู่สวยของผู้หญิงผมไฮไลท์สีชมพูเข้าอย่างจังเขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะสาวเท้าเดินไปยืนต่อแถวด้านหลังเธอโดยไม่พูดอะไรแฟร์รี่ใจเต้นโครมครามอย่างหนักหน่วง เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินตรงเข้ามา เธอจึงรีบหันหน้ากลับทันทีไม่นานนัก วีว่าก็คาบกระดาษแข็งมาเทแป้งใส่กระดาษที่เธอคาบเอาไว้คนตัวเล็กค่อยๆ หมุนตัวไปด้านหลัง พลางเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ความต่างของความสูงทำให้เธอไม่สามารถเทแป้งลงไปได้อย่างถนัดเธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด ก่อนจะยื่นมือไปกระตุกชายเสื้อช็อปเบาๆ เป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายย่อตัวลงทันใดนั้น เสียงนับถอยหลังจากโทรโข่งก็ดังขึ้นสิบ…เก้า…แปด…โฬมถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะย่อตัวล

หลังกลับจากคอนโดของช็อปเปอร์ แฟร์รี่ก็ขับรถบิ๊กไบค์ตรงไปยังอู่ประจำของพี่ชายเพื่อตรวจเช็กสภาพรถ ก่อนลงสนามแข่งขันในวันพรุ่งนี้เมื่อจอดรถเรียบร้อย เธอก็ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีมั่นใจ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาช่างประจำที่กำลังเช็ดมืออยู่ใกล้ๆ“หนูเอารถมาเช็กค่ะ เช็กให้ละเอียดเลยนะคะพี่ เบรก ยาง อะไหล่ ถ้าอะไรไม่ดีเปลี่ยนได้เลย พรุ่งนี้ตอนเย็นหนูจะมารับรถค่ะ” เธอเอ่ยบอกกับช่าง“โอเคน้อง เดี๋ยวพี่จัดการให้” อีกฝ่ายรับคำพร้อมพยักหน้าอย่างเข้าใจหลังจากฝากรถเรียบร้อย คนตัวเล็กก็ล้วงโทรศัพท์มือถือกดเรียกรถรับส่งไปยังคอนโดของพี่ชายอีกครั้ง เพื่อไปเอารถสปอร์ตคันหรูของตัวเอง@คอนโด RDเมื่อมาถึงคอนโด เธอก็ถอดรองเท้าออกแบบลวกๆ ทิ้งไว้ข้างประตู โดยไม่ได้วางเรียงอย่างเป็นระเบียบเหมือนเช่นทุกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็วไม่รอช้า เธอเปิดตู้เสื้อผ้าทันที ดวงตาคู่สวยกวาดมองหาชุดแข่งที่เคยซื้อเอาไว้เมื่อปีก่อน ตอนที่มีโอกาสตามพี่ชายไปฝึกซ้อมที่สนามแข่งจริงไม่นานนัก รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าสวย เมื่อสายตาปะทะกับชุดแข่งสีดำแต่งลายเงิน แฟร์รี่หยิบมันขึ้นมาทาบกับตัว พลางหมุนซ้ายหมุนขวาอยู่หน้ากระจก

@มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์โฬมเดินตรงมาที่โต๊ะประจำด้วยหน้าตาไม่สบอารมณ์ เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ กับเทรย์ จนอีกฝ่ายอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไป“ตกลงมึงรู้ยังว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”“อืม กูรู้แล้ว” เขาตอบกลับเสียงเรียบทันใดนั้น คลาสที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็โพล่งขึ้น“ใครวะ! จะว่าไปหน้าก็คุ้นๆ อยู่นะเว้ย”“เด็กบริหาร...” โฬมพูดพลางเหลือบมองอีกฝ่ายเล็กน้อยเทรย์กับคลาสหันมองสบตากันด้วยแววตาเต็มไปด้วยคำถาม ก่อนที่เทรย์จะเป็นคนถามขึ้น“แล้วน้องเขาจะมาแข่งแทนไอ้ช็อปเปอร์ทำไมวะ?”“กูจะรู้ไหมล่ะ สัส!” โฬมสวนกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด พร้อมกับก้มหน้าหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดหาข้อมูลอีกฝ่ายจากโซเชียลมีเดียไม่นาน เอเดนที่นั่งเงียบมาตลอด จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“น้องเขาชื่อแฟร์รี่ เป็นน้องสาวของไอ้ช็อปเปอร์”คำพูดนั้น ทำเอาร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากหน้าจอมือถือ เงยหน้าถามกลับทันควัน“มึงรู้ได้ไงวะ?”“กูก็สืบมาสิครับ” เอเดนตอบพลางยักคิ้วเล็กน้อย“มันหยามมึงเต็มๆ ว่ะ เอาน้องมาแข่งแทนแบบนี้”สิ้นเสียงของคลาส โฬมก็ขบกรามแน่น ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นในอกจนแทบระ

@สนามแข่งรถ Tray Bike เมื่อแฟร์รี่รู้ว่าช็อปเปอร์ พี่ชายของเธอมีแข่งรถในวันนี้ คนตัวเล็กก็ไม่รอช้า รีบเดินทางมาที่สนามแข่งทันทีโดยไม่บอกกล่าวอีกฝ่ายล่วงหน้าดวงตาคู่สวยกวาดมองบริเวณรอบๆ จุดเตรียมแข่งข้างสนาม ทันใดนั้น ก็เห็นพี่ชายของเธอกำลังยืนเช็กสภาพรถอยู่ไม่ไกลนัก ร่างบางยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกาย ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว“พี่เปอร์!” เธอตะโกนออกไปเสียงดังลั่นช็อปเปอร์เงยหน้าขึ้นหันมาตามเสียง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ“น้องมาได้ไง”“หายตัวมา ฮ่าฮ่า” แฟร์รี่ตอบกลับ พลางหัวเราะขบขันทว่าช็อปเปอร์กลับไม่ได้ขำตาม เขากอดอกก่อนจะจ้องมองเธอด้วยแววตาจริงจังทันที“เอาดีๆ”คนตัวเล็กเบ้ปากเล็กน้อย พร้อมกับทำหน้ามุ่ย“ก็แฟร์อยากมาดูพี่แข่ง” สีหน้าของเธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจนัก เพราะช่วงหลังๆ มานี้พี่ชายมักจะหลีกเลี่ยงไม่ให้เธอมาดูเขาแข่งขัน ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร“แล้วรู้ได้ยังไงว่าวันนี้พี่มีแข่ง” เขาย้อนถามกลับ“น้องเห็นพี่ลงสตอรี่” เธอตอบกลับทันควันช็อปเปอร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะสบถออกมาแผ่วเบา“ฉิบหาย…” เขาลืมไปว่าไม่ได้กดปิดกั้