All Chapters of เดิมพันรักพี่ว๊ากสุดโหด: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากจัดการส่งตัวผู้ชายคนนั้นให้เจ้าหน้าที่ตำรวจ และเรียกช่างมายกรถของแฟร์รี่ไปยังศูนย์ซ่อมเรียบร้อยแล้ว โฬมจึงพาคนตัวเล็กกลับมายังคอนโดอย่างปลอดภัยในยามค่ำคืนที่ยังอบอวลไปด้วยความตึงเครียดเขาเดินตามไปส่งเธอจนถึงหน้าห้อง ท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดิน พลางชำเลืองมองใบหน้าสวยจากมุมข้างเป็นระยะ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก“หายกลัวหรือยัง…ให้นอนด้วยไหม?”แฟร์รี่ชะงักไปทันที พลางหันกลับมาสบตาเขา แววตาคู่สวยยังคงสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว“อือ! พี่นอนกับฉันนะ” เธอตอบกลับทันควันโฬมไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ แล้วก้าวเข้าไปข้างในห้องพร้อมเธอ ผ่านไปสักพัก บรรยากาศภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ ทั้งสองนอนหลับตาพริ้มกอดกันแน่นอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ความอบอุ่นจากอ้อมแขนของเขาช่วยกล่อมให้เธอหลับได้อย่างสบายใจแต่แล้วร่างบางก็สะดุ้งเฮือกอย่างแรง ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับเหยเกด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะละเมอออกมาเสียงเบา“ยะ อย่าเข้ามานะ”โฬมลืมตาขึ้นทันที พลางขยับตัวโอบกอดเธอแนบแน่นกว่าเดิม มือหนาลูบศีรษะเล็กเบาๆ อย่างปลอบโยน“แฟร์รี่…ไม่มีอะไร ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่ตรงนี้”สิ้นเสียง

@คอนโด RDทันทีที่โฬมพาคนตัวเล็กกลับมาถึงคอนโด เขาก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า ความอดกลั้นที่ถูกสะสมมาตลอดทางพังทลายลงในพริบตา ร่างสูงพุ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็วราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ“อ๊ะ!” แฟร์รี่อุทานขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อแผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังห้องที่เย็นเฉียบแววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์“เธอทำฉันหงุดหงิดฉิบหายเลยว่ะ”“แต่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” เธอตอบกลับทันควันโฬมไล่สายตาลงต่ำทันที ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ชุดเกาะอก เนื้อผ้ารัดรูปที่เผยให้เห็นความโค้งเว้าของเรือนร่างอย่างชัดเจนเขาลากไล้ปลายนิ้วช้าๆ ไปตามเนินอกขาวเนียนที่โผล่พ้นขอบชุด ลมหายใจของแฟร์รี่สะดุดทันที ความรู้สึกวาบหวิวแล่นวูบไปทั่วร่าง“แค่เห็นชุดเธอ…ฉันก็หงุดหงิดแล้ว” เขาว่าคนตัวเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถามกลับอย่างตรงไปตรงมา“นี่พี่หงุดหงิดหรือเงี่ยน เอาดีๆ”คำพูดของเธอ ทำเอาเขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้น ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบชิดใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “หึ! ตอนแรกก็หงุดหงิดแหละ แต่ตอนนี้โคตรเงี่ยนเลยว่ะ”พูดจบ มือหนาก็เลื่อนขึ้นไปโอบท้ายทอยของ

หลังจากที่โฬมหันไปมองตามเสียงเรียกของใครบางคนนั้น ดวงตาคมกริบของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ราวกับหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ภาพตรงหน้าทำให้เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอกับอีกฝ่ายเร็วขนาดนี้…“เซญ่า” เขาพึมพำออกมาแผ่วเบาเซญ่า เป็นคนรักเก่าของเขา ทั้งสองตกลงห่างกันเพราะว่าเธอต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ และจะกลับมาคบกันอีกครั้ง ถ้าตอนนั้นทั้งคู่ยังไม่มีใครทันใดนั้น หญิงสาวก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา“ไม่ได้เจอกันนานเลย จำญ่าได้ด้วย” เซญ่าเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบาง พลางจ้องมองเขาอย่างไม่วางตาไม่ทันที่โฬมจะได้ตอบอะไร เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นทันที“มึงก็พูดแปลกๆ ใครจะลืมแฟนเก่าได้ลงล่ะ” ดาวว่า“ฮ่าฮ่าๆ นั่นสิเนอะ” เซญ่าหัวเราะเบาๆ หันไปสบตากับดาวอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะหันกลับมาหาโฬมอีกครั้ง“แล้วนี่โฬมมากับใครเหรอ?”เขานิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองด้านข้างราวกับลังเล ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“รุ่นน้องอะ”คำตอบนั้น ทำให้เซญ่ายิ้มบางๆ แล้วถามต่อทันที“แล้วตอนนี้โฬมมีแฟนใหม่หรือยังเนี่ย” “โฬมยังไม่มีใคร…” เขาตอบเสียงเบาทันใดนั้น อีกฝ่ายก็ยิ้มกว้างจนตาหยี พลางโน้มต

ทางด้านของโฬมหลังจากที่เซญ่าขอแวะมาที่คอนโดของเขา เธอก็หิ้วอาหารติดมือมาด้วย แต่ระหว่างทางขึ้นไปยังห้อง กลับบังเอิญเจอแฟร์รี่อยู่ภายในลิฟต์ โฬมจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของเธออยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกหลากหลายพุ่งขึ้นมาในอกอย่างไม่ทันตั้งตัวทันใดนั้น เซญ่าก็หันมาถามเขาด้วยน้ำเสียงปกติ“เราชวนน้องเขามากินข้าวด้วยกันดีไหมโฬม”เขาเหลือบตามองไปทางแฟร์รี่เล็กน้อย ใบหน้าซีดเผือกของเธอ ทำให้เขาตอบปฏิเสธทันที“เรากินกันสองคนดีกว่า” ไม่นาน ลิฟต์ก็ขึ้นมาถึงยังชั้นแปด แฟร์รี่รีบเดินจ้ำอ้าวออกไปอย่างรวดเร็วโฬมได้แต่มองตามแผ่นหลังบางที่ค่อยๆ ไกลออกไป จนประตูลิฟต์ปิดลง พร้อมกับความรู้สึกที่ตีกันวุ่นอยู่ภายในใจเมื่อมาถึงห้อง ชายหนุ่มก็เดินไปเสียบสายชาร์จแบตโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะจัดการเทอาหารลงใส่จาน แล้วนำเข้าไมโครเวฟเพื่ออุ่นอีกครั้งจู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าน้ำเปล่าหมด จึงหันไปพูดกับเซญ่า“เดี๋ยวโฬมจะลงไปซื้อน้ำเปล่า ญ่าจะเอาอะไรไหม?”“เอาน้ำโค้กด้วยก็ได้” เซญ่าตอบกลับ“อืม…” เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกจากห้องลงไปยังมินิมาร์ทด้านล่างทันทีหลังจากที่โฬมเดินออกไปได้ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาที

สามวันต่อมาแฟร์รี่ขับรถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดข้างตึกคณะบริหารธุรกิจ ก่อนจะก้าวลงจากรถเดินเข้าไปในตัวอาคารด้วยท่าทางเร่งรีบ ตึก! ตึก! ตึก!เมื่อเดินไปถึงโต๊ะประจำใต้ตึก วีว่าซึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองเธอ พร้อมเอ่ยทักทันที“มึงหายดีแล้วเหรอ?”“อืม! ยังมีรอยแดงที่หลังอยู่นิดหน่อย แต่ไม่เป็นอะไรแล้ว” แฟร์รี่ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มบางๆ เพราะได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟังไปแล้ว“ก็ดีแล้ว งั้นเราขึ้นเรียนกันเถอะ” พูดจบ วีว่าก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีหลังจากนั้น ทั้งสองคนก็พากันเดินไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปเรียนตามปกติเมื่อหมดเวลาเรียนในช่วงบ่าย แฟร์รี่กับวีว่าก็แยกย้ายกันกลับ โดยแต่ละคนมุ่งหน้าไปยังรถสปอร์ตของตัวเองระหว่างทางที่คนตัวเล็กกำลังเดินอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ทำให้เธอชะงักฝีเท้าลงทันที ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพายแบรนด์หรูเมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ “พี่ชายสุดหล่อ” นิ้วเรียวกดรับสายอย่างไม่ลังเล “ว่าไงคะ พี่ชายสุดหล่อของน้อง” เธอเอ่ยขึ้น พลางก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ(น้องเป็นไงบ้าง เลิกเรียนยัง?) เสียงจากปลายสายเอ่ยถามด้วยน้ำเสี