All Chapters of เดิมพันรักพี่ว๊ากสุดโหด: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากที่แฟร์รี่กลับมาถึงคอนโด เธอทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง ก่อนจะฟุบหน้าลงกับหมอนใบใหญ่ พลางร้องไห้สะอึกสะอึ้นออกมาอย่างหนักหน่วง เมื่อภาพความทรงจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังคงฉายวนอยู่ภายในหัวของเธอ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานหลายชั่วโมง เธอร้องไห้จนตาบวมแดง จนน้ำตาแทบไม่เหลือให้ไหลอีกต่อไป และในที่สุด เธอก็เผลอหลับไปทั้งที่ความเจ็บปวดยังฝังแน่นในใจเช้าวันใหม่แฟร์รี่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงบ่าย เปลือกตายังหนักอึ้งจากการร้องไห้เมื่อคืน ทำให้ยากจะลืมตาได้เต็มที่เมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ เธอจึงพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า พลางเดินเข้าไปยังห้องน้ำ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองกระจกบานใหญ่ ภาพสะท้อนตรงหน้ากลับทำให้เธอชะงัก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างในทันทีผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนไม่ได้หวีมาหลายวัน ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาบวมแดงก่ำเป็นหลักฐานชัดเจนของน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาไม่หยุดตลอดคืนที่ผ่านมา“สภาพแบบนี้...ใครจะมาสนใจกัน” เธอพึมพำแผ่วเบา พลางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะล้างหน้า แล้วเดินออกไปหยิบแผ่นเจลจากตู้เย็นมาแปะตรงบริเวณเปลือกตาทั้งสองข้าง เพื่อหวังให้ช่วยบรรเทาอาการบวมแดงเวลา

หลังจากที่โฬมเห็นรูปภาพที่เซญ่าส่งมานั้น ใจแกร่งก็กระตุกวูบ ราวกับร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มในพริบตาไม่รอช้า เขารีบกดโทรออกไปหาเธออย่างรวดเร็วตึดดด ตึดดดโฬมถือสายรอไม่นาน ปลายสายก็กดรับ เขาจึงเอ่ยถามทันควัน“แฟร์รี่อยู่ไหน?”คำพูดนั้น ทำให้ช็อปเปอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ หันขวับมามองด้วยความตกใจทันทีที่อีกฝ่ายกำลังจะอ้าปากพูด เขาก็ยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากตัวเองเป็นเชิงห้ามอย่างรวดเร็ว“ชู่ว...”ทันใดนั้น เสียงจากปลายสายก็ดังขึ้น(ถ้าไม่ใช่เรื่องของมัน โฬมก็ไม่คิดจะโทรมาหาญ่าเลยใช่ไหม?) เขาขบกรามแน่น พยายามกลั้นอารมณ์ที่กำลังปะทุอยู่ในอก ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด“อย่าลีลาเซญ่า เธอเอาแฟร์รี่ไปไว้ที่ไหน”เพราะในรูปที่อีกฝ่ายส่งมานั้น แฟร์รี่ถูกมัดมือไว้กับเก้าอี้ ปากถูกปิดด้วยผ้า น้ำตารินไหลอาบแก้มเนียนอย่างสิ้นหวัง ภาพนั้นทำเอาเขาเจ็บจนแทบหายใจไม่ออกเซญ่าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น(โฬมอยากให้ญ่าปล่อยมันไหมล่ะ ถ้าอยาก...ก็รับเป็นพ่อของลูกในท้องญ่าก่อนสิ)คำพูดนั้น ทำเอาคิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่นทันที ก่อนจะถามกลับอย่างสงสัย“ทำไมเธอถึงไม่ให้พ่อของเด็กรับผิดชอบวะ”(มันทิ้งญ่ากับลูกไปแล้ว

หลังจากที่แฟร์รี่ให้การกับเจ้าหน้าที่ตำรวจเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเสร็จเรียบร้อย เธอก็ขอให้ช็อปเปอร์พามาส่งโรงพยาบาลที่โฬมรักษาตัวทันที@โรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่งคนตัวเล็กยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน มือสวยกุมเข้าหากันแน่นด้วยความกังวลใจไม่นาน ช็อปเปอร์ก็เดินเข้ามาโอบไหล่ของเธอเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น“พี่ว่าน้องไปนั่งพักก่อนถอะ ไอ้โฬมมันไม่เป็นอะไรหรอก”“อือ...” เธอพยักหน้าเบาๆ พลางก้าวออกไปทว่าก้าวได้เพียงสองก้าวเท่านั้น ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกทันที แฟร์รี่หันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่เข็นเตียงที่มีร่างสูงของโฬมนอนอยู่ โดยมีเครื่องช่วยหายใจคลุมอยู่บนใบหน้า ผ่านหน้าเธอไปอย่างเร่งรีบ“ญาติคนไข้มาหรือยังครับ?” หมอเอ่ยขึ้น“น่า...น่าจะกำลังมาค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นอย่างตะกุกตะกัก“ช่วยเร่งให้หมอด้วยนะครับ ตอนนี้คนไข้เสียเลือดมาก และมีบาดแผลตรงจุดสำคัญ โอกาสรอด...ห้าสิบห้าสิบ” ทันทีที่พูดจบ หมอก็รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็วแฟร์รี่เบิกตาโพลงโต ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปาก แล้วร้องไห้ออกมาอย่างสะอึกสะอื้น“พี่โฬม...ฮึก! ฮือ...”ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปช่วงเวลาที่ผ่านมา แฟร์รี่มักจะนอนเฝ้าและดูแลโฬมอย่างใกล้ชิดทุกวัน และในวันนี้เขาก็ได้ออกจากโรงพยาบาล เธอจึงรีบไปรับเขา แล้วขับรถมาส่งที่คอนโดทันที@คอนโด RDหลังจากที่รถสปอร์ตคันหรูจอดสนิทอยู่ภายใต้คอนโดครู่หนึ่ง เธอจึงหันหน้าไปมองเขา แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยทว่าเขากลับมองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย พร้อมกับกะพริบตาปริบๆ แล้วเอ่ยขึ้น“พี่ยังเจ็บแผลอยู่เลย เธอขึ้นไปส่งพี่ด้านบนหน่อยสิ”“ไหนหมอบอกว่าแผลหายดีแล้วไม่ใช่เหรอคะ?” เธอตอบกลับทันควัน“ยังเจ็บอยู่จริงๆ ขึ้นไปส่งพี่นะ” พูดจบ เขาก็ปลดเข็มขัดนิรภัยออก พลางเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ แล้วเอื้อมมือเปิดประตูให้กับเธอแฟร์รี่หรี่ตามองเขาด้วยท่าทางจับผิด คนป่วยอะไรคล่องแคล่วขนาดนี้ยังไม่ทันจะได้ถามอะไร มือหนาก็คว้าแขนเรียวของเธอแล้วเดินเข้าไปในตัวอาคารทันทีเมื่อขึ้นมาถึงห้องของเขา ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ เพราะเสื้อผ้า รองเท้า และกระป๋องเบียร์กระจัดกระจายเกลื่อนเต็มพื้นห้องโฬมหันมามองเธอด้วยสีหน้าเลิ่กลั่กเล็กน้อย ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้ามายืนขวางไว้ ไม่ให้เธอมองเห็นสภาพห้องที่เละเทะรา

มือเล็กยังคงกอบกุมเจ้ามังกรยักษ์ขยับขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ พร้อมกับวนปลายนิ้วลงบนหัวเห็ดแดงก่ำอย่างหยอกเย้า จนร่างสูงครางอื้ออึงในลำคอออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่“ซี๊ด...อย่าเล่นดิ พี่เงี่ยนจะตายอยู่แล้วเนี่ย”เธอช้อนสายตาขึ้นไปมองเขา พลางยกยิ้มชอบใจทันที“หนูชอบหน้าพี่ตอนนี้มากอะ มันดูทรมานดี”“อย่าให้ถึงตาของพี่บ้าง บอกไว้ก่อน”“ฮ่าฮ่า ไม่แกล้งแล้วก็ได้”พูดจบ คนตัวเล็กก็โน้มตัวลงไปแลบลิ้นโลมเลียแก่นกายของเขาทันที ลิ้นเล็กค่อยๆ ลากจากโคนขึ้นมาตรงปลายหัวหยัก ก่อนจะตวัดลิ้มรสน้ำสีขาวขุ่นที่ปริ่มออกมาอย่างระรัว “อ่าา~” โฬมครางในลำคอเบาๆเธอช้อนสายตาขึ้นไปมองเขาเล็กน้อย พลางอ้าปากครอบงำปลายหัวเห็ดเข้ามาในโพรงปาก ทว่าด้วยขนาดที่ใหญ่โตของเขา เธอจึงไม่สามารถยัดเข้ามาได้ทั้งลำ มือเล็กจัดการชักรูดส่วนล่างที่เหลือ ก่อนจะเริ่มผงกหัวขึ้นลงพร้อมๆ กันนัยน์ตาคมกริบจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย พลางเอื้อมมือขึ้นรวบผมที่ปิดบังใบหน้าสวยไปไว้ด้านหลัง ก่อนจะขยุ้มและขยับขึ้นลงช้าๆ“ซี๊ดดด อ่าา~” เขาสูดปากอย่างพึงพอใจ ความวาบหวามเข้าเล่นงานจนต้องเกร็งหน้าท้องแน่นแฟร์รี่ค่อยๆ เลื่อนใบหน้าลงต่ำไปโลมเลีย