เดิมพันรักพี่ว๊ากสุดโหด

สองวันก่อนเปิดเทอม

ร่างเล็กอรชรของ แฟร์รี่ หรือ มนัญชยา นอนหลับตาพริ้มเข้าสู่ห้วงความฝันอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ภายในคอนโดหรูย่านมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง

ทว่าจู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงก็ดังขึ้น

กริ๊ง!!

เสียงเรียกเข้าทำให้เจ้าของร่างเล็กขมวดคิ้วอย่างรำคาญ ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะ พยายามตัดขาดตัวเองจากโลกภายนอก

แต่เสียงนั้นก็ยังคงดังต่อเนื่องไม่ยอมหยุด...

จนในที่สุด เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างคนที่ยอมแพ้ต่อความรบเร้า ก่อนจะยื่นมือออกจากผ้าห่มไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความหงุดหงิด

เมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ “พี่ชายสุดหล่อ” คนตัวเล็กจึงรีบดีดตัวลุกพรวดจากเตียง ราวกับความง่วงถูกสลัดทิ้งไปในชั่วพริบตา นิ้วเรียวกดรับสายโดยไม่รอช้า

“ฮัลโหล…” 

(น้องออกมาหรือยัง?) เสียงจากปลายสายดังขึ้นทันที 

“แฟร์กำลังจะออกแล้ว แค่นี้นะคะ”

เธอตอบกลับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบกดวางสายโดยไม่รอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อ 

จากนั้นจึงกระโจนลงจากเตียง เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวด้วยท่าทางเร่งรีบ ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าอันวุ่นวายที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น

ใช้เวลาไม่นานนัก แฟร์รี่ก็อาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย

ในตอนนี้เธออยู่ในชุดกระโปรงยีนสีดำสั้น รับกับเสื้อสายเดี่ยวรัดรูปสีขาว

คนตัวเล็กรวบผมมัดขึ้นแบบลวกๆ วันนี้เธอแต่งหน้าเบาๆ ไม่ได้จัดจ้านเหมือนเช่นทุกครั้ง เนื่องจากกดดันจากสายเรียกเข้าของพี่ชายที่กระหน่ำโทรเข้ามาไม่ยอมหยุด

เมื่อจัดแจงตัวเองเสร็จ เธอจึงคว้าเสื้อเชิ้ตสีดำเงามาสวมทับ ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายแบรนด์หรู แล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากห้องด้วยความรีบร้อน

แฟร์รี่ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมง ในตอนนี้เธอก็ขับรถบิ๊กไบค์ของพี่ชายมาถึงยังห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง

ไม่รอช้า มือเล็กบิดคันเร่งแซงรถสปอร์ตคันหรู หักเลี้ยวเข้าไปจอดในโซนสำหรับมอเตอร์ไซค์อย่างรวดเร็ว

เอี๊ยด!!

ทันทีที่จอดรถสนิท ร่างบางรีบถอดหมวกกันน็อควางไว้บนเบาะ พลางยืนสะบัดผมไปมาอยู่ครู่หนึ่ง

ทว่าจู่ๆ กระเป๋าสะพายที่เธอพาดบ่าเอาไว้ ก็ร่วงหล่นไปบนพื้น

ตุบ!

คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เพราะเวลาที่เธอเร่งรีบ มักจะมีอะไรทำให้ทุกอย่างช้ากว่าปกติเป็นเท่าตัว ราวกับโชคชะตาจงใจกลั่นแกล้งให้สายมากขึ้นไปอีก

เธอก้มลงเก็บกระเป๋า ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินออกไป แต่ในจังหวะที่หยิบสายสะพายขึ้นพาดบ่า อารมณ์หงุดหงิดก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ทำให้เธอเหวี่ยงกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว

ปั้ก!

เสียงกระแทกดังขึ้น เมื่อตัวกระเป๋าฟาดเข้ากับแผ่นหลังของใครบางคนที่นั่งคร่อมอยู่บนรถบิ๊กไบค์ข้างๆ 

แฟร์รี่ชะงักนิ่ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ

ทันใดนั้น อีกฝ่ายก็สบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันหน้ามามองกัน

“แม่งเอ๊ย!”

เธอได้แต่ยืนเงียบ มือเล็กกำชายกระโปรงเอาไว้แน่น เพราะไม่รู้ว่าภายใต้หมวกกันน็อคสีดำนั้น เขากำลังทำสีหน้าเช่นไร

“ขอโทษ ฉันไม่ได้...” เธอเอ่ยออกไปแผ่วเบา

ทว่ายังพูดไม่ทันจบประโยค คนตรงหน้ากลับเอ่ยแทรกขึ้นก่อน

“ไม่เห็นคนหรือไงวะ ฟาดมาได้ยังไง ห๊ะ?”

คำพูดของเขา ทำให้แฟร์รี่ที่รู้สึกผิดในตอนแรก เปลี่ยนสีหน้าทันที เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“ไม่เห็น ถ้ารู้ว่ามีคนนั่งอยู่ตรงนี้ ฉันก็จะได้เหวี่ยงให้แรงกว่านี้อีก”

“แปลว่าตั้งใจ?” อีกฝ่ายย้อนถามกลับ

ร่างบางถอนหายใจอีกครั้ง พร้อมกับก้าวเดินเข้าไปใกล้เขาแล้วพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“นายฟังภาษาคนไม่ออกเหรอ? ฉันบอกว่าไม่เห็นไง”

“หึ! แม่งปากดีว่ะ” ผู้ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น พร้อมกับตวัดขาลงจากรถ พลางเดินเข้ามาหาเธอ

คนตัวเล็กเลิ่กลั่ก แววตาเริ่มสั่นระริก เธอกวาดสายตามองซ้ายมองขวา พร้อมกับค่อยๆ ก้าวถอยหลังเพื่อหลบหนีเขา จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับเสาโรงจอดรถที่เย็นเฉียบ

“อ๊ะ!”

มือเล็กดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายออกห่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางลนลาน

“เอาเป็นว่า...ฉันขอโทษละกัน หรือนายอยากได้เงิน?”

พูดจบ เธอก็ล้วงหยิบเงินในกระเป๋าสะพายแบรนด์หรูออกมาให้กับเขา

“อ่ะ รับไปดิ”

อีกฝ่ายได้แต่ก้มมองเงินของเธอผ่านหมวกกันน็อคใบใหญ่ ซึ่งร่างบางไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าตอนนี้เขาทำสีหน้าและแววตาเช่นไร

เมื่อเห็นคนตรงหน้าเงียบ ไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ เธอจึงล้วงหยิบเงินออกมาให้เขาอีกสามใบแดง

“ไม่พอสินะ...ให้เพิ่มเป็นห้าร้อยเลย” แฟร์รี่ยื่นแบงก์สีแดงจำนวนห้าใบไปตรงหน้าเขาทันที

“เก็บเงินห้าร้อยเอาไว้ซื้อผู้ชายเหอะ” เขาเอ่ยขึ้น พร้อมกับดันเงินคืนให้เธอ

“นี่! ฉันไม่ใช่พวกซื้อกิน...”

ทว่าเธอยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

กริ๊ง!

แฟร์รี่เหลือบมองเขาเล็กน้อยด้วยแววตาฉายความไม่พอใจ ก่อนจะล้วงมือถือขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นพี่ชาย เธอจึงรีบกดรับสายอย่างไม่ลังเล

“น้องมาถึงแล้ว กำลังจะขึ้นไป...พอดีเจอหมาไล่กัดนิดหน่อย” คนตัวเล็กพูดขึ้นพลางชำเลืองมามองทางเขา ก่อนจะเดินออกไปด้วยความเร่งรีบ โดยไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย

อีกฟากฝั่ง

โฬม หรือ อนันต์ธวัช ยืนกอดอกจ้องมองตามแผ่นหลังบางของผู้หญิงคนหนึ่งด้วยแววตาขุ่นเคือง สาเหตุก็เพราะอีกฝ่ายเหวี่ยงกระเป๋าฟาดโดนแผ่นหลังของเขา หนำซ้ำยังปากดีเถียงคำไม่ตกฟากอีกด้วย

“หึ! ยัยเด็กผมไฮไลท์สีชมพู อย่าให้ได้เจอกันอีก”

พูดจบ เขาก็เดินไปคร่อมรถบิ๊กไบค์ของตัวเอง พลางสตาร์ทเครื่องเพื่อเตรียมขับออกไป 

ทว่าจู่ๆ ดวงตาคมกริบก็เหลือบไปมองรถที่จอดข้างกัน เขารู้สึกคุ้นตากับรถคันนี้เป็นอย่างมาก แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ทันใดนั้น ภาพของผู้หญิงคนเมื่อครู่ก็แวบเข้ามาในหัวของเขา

ใบหน้าสวยหวานละมุน แต่งหน้าโทนอ่อน มีผมหน้าม้าและรวบผมขึ้นแบบลวกๆ สิ่งที่สะดุดตายิ่งกว่าผมไฮไลท์สีชมพูของเธอ...ก็คงจะเป็นเนินอกที่โผล่พ้นเสื้อออกมา

“หน้ามัธยม นมมหาลัยฉิบหาย”