All Chapters of เดิมพันรักพี่ว๊ากสุดโหด: Chapter 11 - Chapter 20

“ถอดเสื้อออกซะ”สิ้นเสียงทุ้ม แฟร์รี่เม้มริมฝีปากเล็กน้อยอย่างเก้อเขิน แต่เธอก็ไม่ได้อิดออด จากนั้นจึงค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเกาะอกออกทีละเม็ดทว่าปลดได้เพียงสองเม็ดเท่านั้น มือหนากลับรั้งท้ายทอยของเธอให้ก้มลงไปประกบจูบกับเขาทันทีคนตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะจู่โจมเธอขนาดนี้ริมฝีปากบางถูกเขาขบเม้มเบาๆ ทั้งบนและล่างสลับกันไปมาด้วยจังหวะเชื่องช้า ก่อนจะสอดแทรกลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากเล็ก พลางตวัดเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กอย่างเร่าร้อนตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเธอยกมือขึ้นโอบลำคอของเขาเอาไว้แน่น ก่อนจะจูบตอบอย่างดูดดื่ม ทั้งคู่ขยับใบหน้าปรับองศาให้แนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ“อื้อ~” แฟร์รี่ร้องท้วงเบาๆ ในลำคอ เมื่อเธอเริ่มจะขาดอากาศหายใจโฬมจึงถอนจูบออกอย่างจำยอม จนน้ำสีใสยึดติดกันเป็นเส้นคนตัวเล็กรีบสูดอากาศเข้าปอดอย่างหนัก พลางเม้มริมฝีปากเข้าหาแน่น ใบหน้าสวยแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายทันทีทว่าจู่ๆ ความกล้าหาญที่เคยเอ่อล้นกลับเหือดหาย แทนที่ด้วยความกลัวไหลวาบขึ้นมา เพราะมีอะไรบางอย่างกระตุกอยู่ตรงบั้นท้ายของเธอตลอดเวลา“ฉะ ฉัน…น่าจะเป็นเมนส์ ไว

“เกมอะไร อ๊ะ!” แฟร์รี่พูดยังไม่ทันจบประโยค เธอก็ถูกผลักให้นอนราบลงบนโซฟาโดยไม่ทันตั้งตัวดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก“พะ พี่จะทำอะไร…”“เล่นเกมไง ฉันส่งของขวัญให้เธอตั้งห้าหมื่นเชียวนะ” เขาตอบกลับเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยอย่างเจ้าเล่ห์“ละ แล้วทำไมพี่ต้องนั่งคร่อมฉันด้วยล่ะ” คนตัวเล็กย้อนถามกลับทันที เพราะในตอนนี้อีกฝ่ายกำลังนั่งคร่อมบนตัวเธออยู่ทันใดนั้น โฬมก็เลิกคิ้วขึ้น พร้อมกับมองเธออย่างไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“ไม่อยากให้คร่อม?” แฟร์รี่หันมองสบตาเขาตรงๆ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นแรงผิดจังหวะ จนเธอต้องรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อหลบสายตาคมคู่นั้น ไม่รอช้า คนตัวเล็กเอื้อมมือออกไปอย่างเงอะงะ เพื่อดันหน้าท้องแกร่งให้ออกห่างทันที“ถอยออกไปเลยนะ ฉันหนัก”“อ๊ะ! อยากจับก็ขอกันดีๆ ดิ เดี๋ยวได้จับแน่” เขาว่า ก่อนจะก้มมองไปยังมือเล็กที่แตะลงตรงกลางเป้ากางเกงของตัวเองร่างบางขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าอีกฝ่ายช้าๆ “จับอะไร”“จับค..” เขาตอบทันควันคำพูดนั้น ทำเอาแฟร์รี่ชะงัก ก่อนจะรีบดึงมือตัวเองกลับแทบในทันที ใบหน

“ถ้าเธอเด็ดพอที่จะหยุดฉันได้ ฉันก็พร้อมจะมีแค่เธอ” เมื่อเขาพูดจบ แฟร์รี่ก็ผลักร่างสูงนอนราบลงบนเตียงทันที โดยที่เธอเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมเขาแทนแววตาคู่สวยซุกซนจ้องมองคนใต้ร่างเป็นประกาย พลางลากไล้ปลายนิ้วตรงแผงอกแกร่งอย่างยั่วยวน ก่อนจะสะกิดจุกสีระเรื่อเบาๆ“ฉันอมของพี่ได้ไหม…” สิ้นเสียงหวาน โฬมก็เลิกคิ้วถามกลับทันควัน“จะอมหัวนม?” “หัวค..ได้ปะ” เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา คำพูดนั้น ทำเอาเขากระตุกยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ“เอาดิ!”ไม่รอช้า ร่างบางขยับตัวลงไปตรงหว่างขาของเขา ดวงตาคู่สวยจ้องมองเจ้ามังกรยักษ์ที่มีเส้นเลือดปูดล้อมรอบตรงหน้า พลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่มือเล็กกอบกุมท่อนเอ็นของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะแตะปลายนิ้วลงบนปลายหัวหยักสีแดงก่ำที่ปริ่มน้ำ“อื้ม” เขาหลุดเสียงครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่แฟร์รี่เหลือบตาขึ้นไปมองใบหน้าหล่อเหลาเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงไปใช้ลิ้นตวัดตรงปลายหัวเห็ดซ้ำๆ พลางอ้าปากครอบงำเข้ามาในโพรงปากเล็ก พร้อมกับชักรูดแก่นกายส่วนล่างที่เหลือขึ้นลงช้าๆ“ซี๊ดดด~” โฬมสูดปากอย่างพึงพอใจ นัยน์ตาคมกริบเปล่งประกายแพรวพราวเต็มไปด้วยแรงปรารถนา เขาจ้องมองคนตัวเล็กที่อยู่ด้านบนอ

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา แฟร์รี่ไม่ได้พูดคุยกับโฬมเลยแม้แต่คำเดียว มีเพียงบางครั้งที่เธอได้เดินสวนกับเขาที่มหาวิทยาลัย แต่เขากลับทำเหมือนว่าเธอไม่มีตัวตน ไม่แม้แต่จะปรายตามามองกันเลยสักนิดหลังจากอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย แฟร์รี่ก็ยืนพิจารณาตัวเองหน้ากระจกใสบานใหญ่ด้วยแววตาพึงพอใจ รูปร่างหน้าตาที่ได้รับการแต่งแต้มอย่างพิถีพิถันยิ่งเสริมให้เธอดูโดดเด่นมากขึ้น หญิงสาวหยิบกระเป๋าสะพายแบรนด์หรูขึ้นพาดบ่าทันที ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องอย่างไม่รีรอในระหว่างที่ร่างบางกำลังยืนรอลิฟต์อยู่นั้น ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามายืนอยู่ใกล้ๆ อีกฝ่ายชำเลืองมองเธอเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรไม่นาน ประตูลิฟต์ก็เปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านในดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มสดใสออกมาอย่างอดไม่ได้ เธอก้าวเข้าไปในลิฟต์โดยไม่ลังเลโฬมกลับมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ราวกับการปรากฏตัวของเธอไม่มีความหมายคนตัวเล็กเดินไปหยุดยืนข้างเขา ทว่าอีกฝ่ายกลับขยับตัวถอยออกห่าง ราวกับไม่ต้องการให้เธอเข้าใกล้ ร่างบางจึงหยุดยืนอยู่ที่เดิมอย่างเงียบงันชายอีกคนที่ม

เวลา 22:50 น.โฬมเดินกลับเข้าไปในผับอีกครั้ง มุ่งตรงไปยังโซนวีไอพีที่เพื่อนของเขานั่งรออยู่อย่างรวดเร็วเมื่อก้าวไปถึงที่โต๊ะ คลาสก็หันมาเอ่ยแซวทันที“ไปสูบบุหรี่ทีเป็นชั่วโมง โรคปอดถามหาแล้วมั้ง”เขาไหวไหล่อย่างไม่แยแส ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาหนังนุ่ม แล้วคว้าแก้วเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาดื่มพรวดเดียวจนหมดหนึ่งชั่วโมงต่อมาโฬมกวาดสายตามองสภาพโต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดเหล้าวางระเกะระกะ บางขวดกลิ้งหล่นไปอยู่บนพื้น ส่วนเพื่อนของเขาที่เคยครึกครื้นก็นั่งฟุบหน้ากันหมด เหลือเพียงเสียงเพลงอึมครึมจากลำโพงที่ยังดังก้องอยู่ภายในผับเขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงอย่างช้าๆ จากนั้นจึงพิมพ์ข้อความส่งไปหาใครบางคนทันทีrome69 : หลับยัง?ชายหนุ่มนั่งพิงพนักโซฟา รอคอยข้อความตอบกลับด้วยสายตาเรียบนิ่ง คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อข้อความยังไม่ขึ้นว่า “อ่านแล้ว”ไม่นานนัก ข้อความจากเธอก็เด้งขึ้นมาFreya : ยังค่ะ พี่มีอะไรหรือเปล่าทันทีที่อ่านจบ คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นกว่าเดิม แววตาวูบไหวด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะพิมพ์กลับไปอย่างหงุดหงิดrome69 : แล้วทำไมถึงตอบช้าทันใดนั้น เธอก็ตอบกลับมาอี